Η εικόνα ντροπής στο Αττικόν βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με την παρωδία που βιώνει αυτή την περίοδο ο τόπος μαςAπό τον
Γιώργο Κ. Στράτο
Τ ην ώρα που εξελισσόταν η συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, συνέβη ένα δραματικό γεγονός, ευτυχώς δίχως καμία μοιραία συνέπεια εξ όσων γνωρίζουμε έως τώρα. Η γενική εφημερία στο Νοσοκομείο Αττικόν μπλόκαρε από αργά το μεσημέρι της Τρίτης, καθώς γέμισαν όχι μόνο οι κανονικές κλίνες αλλά και οι επικουρικές, δηλαδή τα ράντσα στους διαδρόμους. Γιατροί και προσωπικό βρέθηκαν σε απόγνωση μπροστά στους προφανείς κινδύνους που η εξέλιξη αυτή συνεπαγόταν για την υγεία των ασθενών, δεδομένου ότι η εφημερία έπρεπε να συνεχιστεί έως το πρωί της Τετάρτης.
Στην ανακοίνωση του προσωπικού αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Δεν πάει άλλο! Γιατροί και προσωπικό είμαστε σε απόγνωση. Εχουμε προειδοποιήσει κατ’ επανάληψη για το αδιέξοδο της γενικής εφημερίας στο νοσοκομείο, έχουμε προτείνει λύσεις, αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω!
Κυβέρνηση, υπουργοί, Περιφέρεια, εισαγγελείς κάνουν ότι δεν βλέπουν το πρόβλημα. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι τραβάνε οι ασθενείς και οι εργαζόμενοι του Αττικόν. Κινδυνεύουν ζωές!»
Το γεγονός μού φάνηκε εξαιρετικά συμβολικό και σε πλήρη αντιστοιχία με την παρωδία που βιώνει ο τόπος μας αυτές τις μέρες. Καθ’ ολοκληρίαν και λέξη προς λέξη: Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικόν, Ρίμινι 1, Χαϊδάρι. Τι έχει απομείνει όρθιο στα πανεπιστήμιά μας; Στα δημόσια νοσοκομεία μας; Το «ενδιαφέρον» και τα «σχέδια» για την προστασία της Αττικής τα βιώσαμε το καλοκαίρι… Για τον «Ιερό Λόχο» και τους «Ριμινίτες», παλιές ιστορίες, ποιον ενδιαφέρουν πια και ποιος να μιλήσει γι’ αυτές… Και τα «Χαϊδάρια» των πόλεων αυτής της χώρας είναι πολύ «μακριά» από τα κέντρα της. Χαμένα στα δυτικά των μεγαλουπόλεων, στην «Αγρια Δύση»…
Από κοντά, χαμένοι «κυβέρνηση, υπουργοί, Περιφέρεια, εισαγγελείς κάνουν ότι δεν βλέπουν το πρόβλημα», όπως γράφουν οι εργαζόμενοι. Να ’ταν το μόνο που δεν βλέπουν! Αλλά ποιος τους ακούει πια τους εργαζομένους σ’ αυτή τη χώρα; Είναι τόσο λίγοι και τόσο αδύναμοι, καθώς στους δέκα από εμάς οι δύο δουλεύουν για τους υπόλοιπους οκτώ. Μέχρι πότε θ’ αντέξουν, άραγε;
Η πατρίδα βρίσκεται στην Εντατική και η κυβέρνηση αδυνατεί να ανταποκριθεί στην εφημερία της. Παρότι έλαβε -όπως την έλαβε- ψήφο εμπιστοσύνης, ο χρόνος της μετράει ανάποδα. Τα προβλήματα όμως που συσσωρεύει η παραμονή της στην εξουσία είναι ευθέως ανάλογα με το γέλιο που προκαλούν στο πανελλήνιο όσοι της την επιτρέπουν.
Και βεβαίως το πολιτικό μέλλον αυτών των ευκαιριακών συμμάχων του πρωθυπουργού, ως αποτέλεσμα των επιλογών τους, μπορεί να μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Οπως είναι βέβαιο ότι αδιάφορους θα αφήσει πολύ σύντομα και τους σημερινούς «ικέτες» τους, αλλά και τους κατά καιρούς ψηφοφόρους τους.
Οσον αφορά όμως τις τυχόν ανήκεστες βλάβες που θα προκληθούν από τις επιλογές και τη συμπεριφορά τους στο μέλλον του τόπου, το πράγμα αλλάζει.
Οσο εύκολα οι ίδιοι θα περάσουν μοιραία στην πολιτική αποστρατεία, άλλο τόσο δύσκολα θα διαγραφούν τα στερνά πεπραγμένα τους. Καθένας μας άλλωστε γράφει την ιστορία του και σχεδόν πάντα, τελικώς, αυτή συνάδει με τη βαθύτερη ουσία και την αξία του. Είτε συμβαίνει πάνω σε κρεβάτι είτε σε ράντσο…
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
