Αφατη θλίψις κατέλαβε την καρδία μας άμα τω ακούσματι του αγγέλματος του «μπαναρίσματος» της Ελενας Ακρίτα από το facebook.
Η προαναφερθείσα εξέλιξη ίσως είναι εξίσου δυσάρεστη με εκείνη της πυρπόλησης της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας ή τη δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας.
Είναι κρίμα να στερείται το κοινό το περίσσεμα της καρδιάς της Ελενας Ακρίτα, την απλοχεριά της καλοσύνης, τη διατύπωση των ψύχραιμων και εμπεριστατωμένων απόψεών της, τον μεστό πολιτικό λόγο της, τη βαθιά γνώση της πάνω στα τοπικά αλλά και στα διεθνή ζητήματα.
Λίγα διάβαζες, πολλά καταλάβαινες από τις αναρτήσεις της. Εδώ που τα λέμε, ήταν τέτοιου μεγέθους οι σοφίες, που θα άξιζε τον κόπο να χαραχθούν πάνω σε μάρμαρο ή γρανίτη και να κολληθούν με μαρμαρόκολλα (κατά προτίμηση, Isomat) στις εισόδους και εξόδους της Αττικής Οδού, την οποία δημιούργησε και χάρισε στην πατρίδα η εταιρία Ακτωρ.
Η κυρία Ακρίτα είναι τω όντι αξιαγάπητη στο πανελλήνιο. Επί χρόνια πολλά φώτιζε τους ελληνικούς νόες με σίριαλ ποιότητος από τον αδέσμευτο και μαχητικό σταθμό του Γιώργη του Μπόμπολα, του αυτοδημιούργητου επιχειρηματία.
Τι βέρες στο δεξί μάς έμαθε να βάζουμε, τι αδύναμους κρίκους μάς επέδειξε, δεν λέγεται. Τα χρόνια της επελάσεως του πολιτισμικού ρεύματος του «εκσυγχρονισμού» με την Ακρίτα τα περάσαμε.
Ευτυχώς, εκείνη την περίοδο δεν είχαμε σκάνδαλα και η Ελενα Ακρίτα δεν χρειάστηκε να θυσιάσει ώρες δημιουργίας της πνευματικής παραγωγής της για να ξιφομαχεί λεκτικώς με τις δυνάμεις του σκότους, που κρατούν την πατρίδα μας αλυσοδέσμια στο άρμα του τριτοκοσμισμού.
Με την πασοκάρα είχε βρει την ησυχία της – και εμείς μαζί της. Επί Σημίτη ήταν όλα τόσο όμορφα, ήσυχα, καθαρά και αισιόδοξα.
Να μαζέψουμε υπογραφές, βρε παιδιά, να τις στείλουμε στο facebook για να επιτρέψει άμεσα στην κυρία Ακρίτα να κάνει αναρτήσεις – ή, έστω, να μαζέψουμε υπογραφές για να ξαναμπεί στην πολιτική ο Σημίτης και να γίνει πρωθυπουργός, να ησυχάσουμε κι εμείς και η Ελενα Ακρίτα.
