Π. Ρουμελιώτης: Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως όπλο πολέμου
H επίσημη παρουσίαση του νέου συγγράμματος του ομότιμου καθηγητή του Τμήματος Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστημίου θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου
Επίσημη παρουσίαση του νέου συγγράμματος του ομότιμου καθηγητή του Τμήματος Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστημίου Παναγιώτη Ρουμελιώτη, με τίτλο «Τεχνητή Νοημοσύνη και σύγχρονοι πόλεμοι: ΗΠΑ vs Κίνα – Ρωσία, Ουκρανία vs Ρωσία, ΗΠΑ – Ισραήλ vs Ιράν και Proxies», θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου, στις 6 μ.μ.,στην αίθουσα Ballroom του ξενοδοχείου «Electra Palace», Ναυάρχου Νικοδήμου 18-20, Πλάκα.
Για το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση, θα ομιλήσουν οι εισηγητές Ευάγγελος Βενιζέλος, ως κεντρικός ομιλητής, Στέλιος Φενέκος, υποναύαρχος Π.Ν. ε.α., πρόεδρος του Ινστιτούτου «Αλέξανδρος Παπαναστασίου», και Ανδρέας Λιαρόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Την εκδήλωση θα συντονίσει η Κατερίνα Μάρκου, διευθύντρια εκδόσεων Παπαζήση και πρώην βουλευτής.
Το βιβλίο του Παναγιώτη Ρουμελιώτη εξετάζει τη ραγδαία ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης στον στρατιωτικό τομέα και τον κυβερνοπόλεμο, αναδεικνύοντάς την ως την τρίτη μεγάλη επανάσταση στη διεξαγωγή του πολέμου, μετά την ανακάλυψη της πυρίτιδας και των πυρηνικών όπλων. Το κεντρικό επιχείρημα του έργου είναι ότι η στρατιωτική Τ.Ν. λειτουργεί ως ένας καθοριστικός «πολλαπλασιαστής ισχύος».

Αν και δεν μεταβάλλει τη φύση του πολέμου, μετασχηματίζει ριζικά τον χαρακτήρα του, επηρεάζοντας την ταχύτητα, την κλίμακα, την ακρίβεια και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον.
Η ανάλυση του συγγραφέα διακρίνεται για την επικαιρότητά της, καθώς ενσωματώνει δεδομένα και εξελίξεις από τα κύρια μέτωπα των συγχρόνων συγκρούσεων, τον ρωσοουκρανικό πόλεμο, τη Γάζα και την ευρύτερη αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή. Ο συγγραφέας προειδοποιεί ότι η Ε.Ε. δίνει υπερβολικό βάρος στο κανονιστικό πλαίσιο, χωρίς να αναπτύσσει αντίστοιχη στρατιωτική τεχνολογική ισχύ, γεγονός που εγκυμονεί τον κίνδυνο να μετατραπεί σε «ψηφιακή αποικία» και να αποκτήσει στρατηγική εξάρτηση από τρίτους.
