Η προπαγάνδα είθισται να απευθύνεται σε άτομα που είναι πρόθυμα να την πιστέψουν και δεν πολυσκοτίζονται για όλα όσα τίθενται υπόψη τους. Επιπλέον, όταν η προπαγάνδα ταυτίζεται με την επίσημη κρατική άποψη, γίνεται ευκολότερα αποδεκτή. Ο λόγος είναι απλός: το κράτος έχει κύρος – ακόμα κι αν φαντάζει δεσποτικό ή αντιπαθητικό σε όλους όσοι νιώθουν ότι καταπιέζονται απ’ αυτό ή απλώς υπερφορολογούνται για να λαμβάνουν χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες.
Ωστόσο, στην περίπτωση των ισχυρισμών της κυβέρνησης για το πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη η εξέλιξη είναι διαφορετική. Οσο αυξάνονται και πληθύνονται οι προπαγανδιστικές απόπειρες διάχυσης των ευθυνών και αποποίησης της συμμετοχής διάφορων… επιφανών στο πολιτικό έγκλημα, το κοινό δυσπιστεί ακόμα περισσότερο σε σχέση με τις πρώτες ημέρες.
Τα πρώτα εικοσιτετράωρα του σοκ από την τραγωδία στα Τέμπη ο λαός είχε παρακολουθήσει διάφορους κυβερνητικούς να ζητούν συγγνώμη για το συμβάν και να αναλαμβάνουν μερίδιο πολιτικής ευθύνης για ό,τι συνέβη, με πρώτους απ’ όλους τον πρωθυπουργό, που -έστω προσχηματικά και μέσω διαδικτύου- απολογήθηκε για το δυστύχημα, και τον πρώην υπουργό Υποδομών και Μεταφορών κ. Καραμανλή, που δήλωσε παραίτηση από τη θέση του.
Στη συνέχεια άρχισε η απόπειρα συγκάλυψης των πραγματικών περιστατικών, της οικτρής κατάστασης στην οποία βρισκόταν ο ΟΣΕ και των βαρύτατων ευθυνών των πολιτικών προσώπων. Κάθε ψέμα που λέχθηκε για το δυστύχημα γέννησε πολλά περισσότερα, που υποτίθεται ότι θα το δικαιολογούσαν, και στο τέλος η τερατολογία έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε η κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι στην περιοχή του δυστυχήματος τη μοιραία νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου υπήρχε εν πλήρη λειτουργία σύστημα τηλεδιοίκησης του ΟΣΕ!
Παρότι υπάρχουν ακλόνητα στοιχεία που αποδεικνύουν το αντίθετο απ’ ό,τι ισχυρίζεται η κυβέρνηση, η προπαγανδιστική γραμμή παραμένει αμετάβλητη. Υπήρχε τάχα σύστημα τηλεδιοίκησης, εκεί που δεν δουλεύαν καν τα… φανάρια.
