Πρωί Σαββάτου, σε μια πάροδο της Ιωάννου Χρυσοστόμου στη Νέα Σμύρνη, κάτω από το γήπεδο του Πανιωνίου, έχει απλώσει τα λιόπανά του στο πεζοδρόμιο και ραβδίζει επιμελώς τις ελιές.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Κοντοστέκομαι και τον χαζεύω. Μεσήλικος, μετρίου αναστήματος, παστρικά ντυμένος, πρόσωπο σοβαρό. «Γεια σου, ρε μαγκίτη!», του φωνάζω εγκάρδια, «γεια στα χέρια σου!».
Μου ρίχνει μια γρήγορη εξεταστική ματιά χωρίς ν’ αφήσει τη δουλειά του και με την άμεση οικειότητα εκείνων που δεν κολλάνε στην υποκριτική λεπτότητα των διατυπώσεων μου λέει στα ίσα: «Παράτα τις χαιρετούρες και βάλε ένα χεράκι. Θα βγάλουμε αγουρόλαδο εδώ πέρα!» Τουτέστιν δεν χωρατεύουμε! Δεν είχα κανέναν λόγο ν’ αμφισβητήσω τόση βεβαιότητα και μετά χαράς, άνθρωπος του χειρώνακτα βίου παιδιόθεν κι εγώ, έσβησα πρόθυμα το τσιγάρο μου και τον βοήθησα σβέλτα να κλείσουμε τον καρπό σε μικρά τσουβαλάκια.
«Στην Πάτρα τα ’μαθες τι έγινε, έτσι;» τον ρωτάω. «Οχι, για λέγε. Να, έδωσε ο δήμαρχος ο Πελετίδης άδεια στα φτωχαδάκια να μαζέψουνε τις ελιές του δρόμου και τους την πέσανε πρώτα η Αστυνομία, που βάζει, λέει, κάτι φουκαράδες και τους μαζεύουνε το λάδι για το σπίτι, και στο καπάκι κι η Εκκλησία που διαμαρτυρήθηκε ότι χρειάζεται το λάδι για τα καντήλια της.
Δεν χρειάζεται να μεταφέρω τα «καντήλια» που πέσανε… Δώσαμε τα χέρια σαν να ήμασταν δυο παλιοί γνώριμοι που ξαναμοιράστηκαν κοινές εμπειρίες. «Φαίνεσαι καλός εσύ» μου λέει ξαφνικά, την ώρα που έφευγα. «Πώς το κατάλαβες;» τον ρωτώ. «Τ’ αυτιά σου είναι κατακόκκινα! Εχουνε ζωή» μου λέει και με ξαφνιάζει για το πρωτότυπο -αν μη τι άλλο- κριτήριο. «Μάλλον δεν πρέπει να ‘χεις κάνει το εμβόλιο» προσπαθεί να μαντέψει. Δεν ήθελα να ραγίσει η καλή διάθεση κι απάντησα αρνητικά, λέγοντας την αλήθεια κατά το ένα τρίτο.
Στην πραγματικότητα έκανα τα δύο πρώτα, ένα στο Κέντρο Υγείας της Βάρης κι ένα πιο κοντά, στην Καλλιθέα. Στο τρίτο αγανάκτησα κι είπα «ως εδώ! Αυτοί πλέον μας δουλεύουνε χοντρό γαζί». Ακόμα και τώρα σκέφτομαι ότι γινήκαμε, παρά τη θέλησή μας, άκοντες συμμέτοχοι σε ένα πείραμα πλανητικού εύρους που προκάλεσε την πειθήνια συμμόρφωση των μαζών σε πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς, όπου τα πάντα σχεδόν τελούσαν υπό την απόλυτη αίρεση των Αρχών.
«Πρόσεξέ τους πώς κυκλοφορούν όλοι, χλομοί και χλεμπονιάρηδες, και θα με θυμηθείς» διέκοψε τον ειρμό μου την ώρα που έστριβα για το σπίτι. Στον δρόμο μονολογούσα ότι ίσως είναι καιρός, τώρα που τα πράγματα έχουν ζορίσει και θα γίνουν ακόμα χειρότερα όταν ξεκουβαληθεί ο Μητσοτάκης κι αφήσει τη χώρα σωρό ερειπίων -ήδη είναι «μη κυβερνήσιμη» κατά Ευάγγελο Βενιζέλο, που έκανε τον Μητσοτάκη να τρώει τα νύχια του από τον ανήμπορο θυμό του στο Μαξίμου…- οι δήμαρχοι να αντικαταστήσουν κάτι άχαρα κι ασθενικά δεντράκια στα πεζοδρόμια με αειθαλείς ελιές.
Και, επίσης, αντί για τις όμορφες πράγματι νεραντζιές, να φυτέψουν πορτοκαλιές κι άλλες τόσες λεμονιές, να κόβει ο κοσμάκης κι η φτωχολογιά που δεν έχει να περιμένει τίποτε καλό από τον άρπαγα Μητσοτάκη και το σόι του, που έχουνε να φάνε για δέκα ζωές και πάλι αχόρταγοι είναι…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
