Το εξώφυλλο του βρετανικού περιοδικού (ίσως να) στέλνει μήνυμα για όσα σχεδιάζει για το άμεσο μέλλον η ευρωπαϊκή ηγεσία
- Από τη Μαρία Δεναξά
Πριν από λίγες ημέρες το βρετανικό περιοδικό «The Economist», γνωστό για τα «προφητικά» του εξώφυλλα, στην ειδική ετήσια έκδοσή του The World Ahead αποκάλυψε το εξώφυλλό του για το 2026, κάνοντας κάποιους να αναρωτιούνται αν πρόκειται για ένα εικονογραφημένο αίνιγμα ή για το ημερολόγιο της παγκόσμιας ελίτ.
Κι αυτό γιατί η έκδοση για το 2026 είναι σοκαριστική, καθώς μεταξύ άλλων απεικονίζει άρματα μάχης να ανοίγουν πυρ, πυραύλους να εκτοξεύονται, σμήνη drones να πραγματοποιούν επίθεση… Κάπου ανάμεσα βρίσκεται και ο μοιραίος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, που διακρίνεται όρθιος με κιάλια, δίπλα σε Βίκινγκ που μεταφέρουν αρχαίες τεφροδόχους σε μια βάρκα στηριγμένη πάνω σε ένα τεράστιο ψάρι.
Αναφορά γίνεται και σε έναν ανελέητο εμπορικό πόλεμο και στη μαζική προσπάθεια επανεξοπλισμού των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και της Ευρώπης. Τριγύρω: σύριγγες, χάπια, ένας εγκέφαλος συνδεδεμένος με τηλεχειριστήριο, ανθρωπόμορφα ρομπότ, ένας παγετώνας που λιώνει, βέλη ενός εμπορικού πολέμου και στο φόντο ένα γράφημα που καταποντίζεται προς την πλήρη οικονομική κατάρρευση…
Αν όντως πρόκειται για το ημερολόγιο της παγκόσμιας ελίτ, ίσως μας λένε με τον τρόπο τους εκ των προτέρων τι έχουν προβλέψει για εμάς χωρίς εμάς, όπως γίνεται το τελευταίο διάστημα με την ευρωπαϊκή ηγεσία. Εδώ και αρκετές εβδομάδες οι Ευρωπαίοι «ηγέτες», όλοι μαζί με μια φωνή, όπως και οι παρατρεχάμενοί τους, μιλούν για «το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι που ίσως έζησε η Ευρώπη», λένε πως «θα πρέπει να συνηθίσουμε στα φέρετρα με την ευρωπαϊκή σημαία» ή πως «θα πρέπει να αποδεχτούμε να χάσουμε τα παιδιά μας και να περάσουμε οικονομικά πολύ δύσκολα» εξαιτίας της… Ρωσίας, που ουδέποτε μέχρι σήμερα έχει απειλήσει ευθέως ή επιτεθεί σε κάποια χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αλλά αυτό είναι ψιλά γράμματα, όπως είναι ασήμαντη λεπτομέρεια το μεγαλύτερο παγκόσμιο σκάνδαλο αυτού του πρώτου τετάρτου του αιώνα μας.
Σάπιος μηχανισμός
Ολόκληρος ο ουκρανικός κρατικός μηχανισμός είναι σάπιος: ο Ζελένσκι, οι στενότεροι συνεργάτες του, οι υπουργοί του, οι δημόσιοι λειτουργοί, οι ανώτεροι στρατιωτικοί… και πάει λέγοντας. Στην Ουκρανία ο πληθυσμός είναι εξοργισμένος και πιθανότατα θα εξεγερθεί. Αυτό όμως μπορεί και να μην το μάθουμε ποτέ, γιατί τα ΜΜΕ στην πλειονότητά τους, έχουν εξελιχθεί σε κρατικούς μηχανισμούς προπαγάνδας, υπό την καθοδήγηση των Βρυξελλών.
Κι εμείς τι κάνουμε; Χρηματοδοτούμε μέσω της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και της Κάγια Κάλας -που αλληλομισούνται- και μέσω των Μακρόν, Μερτς, Στάρμερ και μερικών άλλων ακόμη με δισεκατομμύρια ευρώ το Κίεβο, τα οποία καταλήγουν σε offshore λογαριασμούς. Ο πίθος των Δαναΐδων δηλαδή! Σκάνδαλα που δεν μπορούν πλέον να συγκαλυφθούν, ούτε επίσης να κρυφτεί η διαφθορά. Ομως οι ηγεσίες μας, που έχουν γίνει πολεμοκάπηλοι αγγελιοφόροι, μας κουνoύν το δάχτυλο λέγοντας πως δεν πρέπει να είμαστε λιγόψυχοι και επιμένουν πως πρέπει τα παιδιά μας να πεθάνουν για τη διαφθορά της Ουκρανίας!
Αν βρισκόμαστε ακόμη σε δημοκρατία -η Ευρωπαϊκή Ενωση μεθοδικά μας την αποστερεί-, για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, στην περίπτωση που τεθεί, θα χρειαστεί να δοθεί ο λόγος στους ευρωπαϊκούς λαούς. Είναι εκείνοι που θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα πρέπει να θυσιάσουν ή όχι τα παιδιά τους για μια Ευρωπαϊκή Ενωση που τα κακομεταχειρίζεται και τα περιφρονεί. Αλλιώς είναι σχεδόν σίγουρο πως μπροστά σε αυτή την αναίδεια θα πάρουν τον λόγο με τη βία.
Πάντως, η Ουκρανία, όπως μαρτυρούν τα γεγονότα από το μέτωπο, τα οποία συστηματικά αποκρύπτονται, έχει υποστεί σημαντικές ήττες και ενδεχομένως να στερηθεί εδάφη και πληθυσμούς. Η Ε.Ε. πληρώνει και θα πληρώσει τον λογαριασμό, όπως προβλεπόταν άλλωστε. Αρα οι προκλήσεις των Ευρωπαίων και των δορυφόρων τους ίσως έχουν ως στόχο να σώσουν τα προσχήματα, αλλά και να βάλουν χέρι στις καταθέσεις των Ευρωπαίων πολιτών με τις υπέρογκες αμυντικές δαπάνες για την υποτιθέμενη «ευρωπαϊκή άμυνα» και τη διαφθορά που τη συνοδεύει.
Η διατήρηση λοιπόν ενός κλίματος φόβου και άγχους, επιμελώς καλλιεργημένου από το 2020 και μετά, ευνοεί την ενδοτικότητα των πληθυσμών, την ώρα που η ευρωπαϊκή ολιγαρχία αποδεικνύεται ανίκανη να διαχειριστεί την ανθρώπινη, οικονομική, κοινωνική, διπλωματική και πολιτική καταστροφή που η ίδια προκάλεσε. Και το ανησυχητικό είναι πως όχι μόνο δεν έχει ολοκληρώσει τα μακιαβελικά σχέδιά της, αλλά προετοιμάζει ακόμη πιο επώδυνα για τους ευρωπαϊκούς λαούς.
