➜ Στην παλιά γερμανική καρτ ποστάλ του 1916 βλέπουμε να αναγράφεται η ελληνική ονομασία του Μοναστηρίου (όταν η μακεδονική πόλη είχε πέσει στα χέρια των Βουλγάρων, συμμάχων των Γερμανών), ακόμα και η ελληνική ονομασία του παρακείμενου όρους (Περιστέρι)!
- Του Κωνσταντίνου Σχοινα
➜ Στο κολάζ που σχηματίζουν οι σύγχρονες διαφημίσεις εμφανίζονται οι προορισμοί πολυήμερων εκδρομών που διοργανώνονται από εγχώρια τουριστικά γραφεία. Μπορεί οι ταξιδιώτες να ενημερωθούν για το παρελθόν της πόλης από τους ξεναγούς τους στη διάρκεια της εκδρομής, αλλά όλοι ξέρουμε ότι οι περισσότεροι θα αφηγούνται πως πήγαν στην Μπίτολα και όχι στο Μοναστήρι.
Και κάπως έτσι, μέσα από πολλά ανύποπτα «μικροπράγματα», σβήνει η ιστορική μνήμη…
Τουλάχιστον έχουμε εξασφαλίσει το εξής: Θα θυμόμαστε για πολλές γενιές ακόμα ότι η Ιθάκη, η Λέσβος και η Μυτιλήνη είναι τρία από τα πιο μυθικά νησιά της Ελλάδος! Κάτι είναι κι αυτό…
«Αυτοπεποίθηση»… δουλοπρέπειας
Σκαλίζοντας παλιότερα δημοσιεύματα του 2025, «σκόνταψα» σε ένα κείμενο Ελληνα ακαδημαϊκού σχετικά με το «αφήγημα της Αθήνας». Μας λέει ότι ναι μεν ο αστικός χώρος είναι άναρχος και εχθρικός απέναντι στο πράσινο και σε κάθε επιδίωξη λειτουργικής χωροθέτησης κοινόχρηστων λειτουργιών, ωστόσο εμφανίζει μια ιδιότυπη γοητεία. Επίσης, το αφρόντιστο και ενίοτε ρυπαρό χτιστό περιβάλλον συνδυάζεται με μια ζωτικότητα που δεν υποκύπτει στην προβληματική καθημερινότητα, αλλά διακρίνεται για την ενέργεια και την ευρηματικότητα της διαβίωσης…
Πάνω που μπορεί ίσως να σκεφτείς ότι τέτοιες σκέψεις έχουν ένα ενδιαφέρον, εκεί ο προφέσορας πετάει τα περί… πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της πόλης, που στα μάτια πολλών τη μετατρέπει σε μητρόπολη του κόσμου! Παρακάτω, επιστρέφοντας στα της αρχιτεκτονικής, υπογραμμίζεται το γεγονός ότι σήμερα «δεν αποδίδουμε πλέον σημασία στον αθηναϊκό νεοκλασικισμό, αλλά στην τρέχουσα αρχιτεκτονική του 20ού αιώνα».
Στην τελευταία παράγραφο δεσπόζει η «νέα αθηναϊκή αυτοπεποίθηση», προερχόμενη από τους επαίνους των ξένων για τις χάρες της πόλης και με τις επεμβάσεις των ξένων αρχιτεκτόνων, σε μεγάλο βαθμό με το Ελληνικό και τη «Ριβιέρα», καθότι (προσέξτε εδώ) «είναι γνωστό τι θα δίναμε ώστε οι ξένοι να μας έχουν σε υπόληψη»! Ενα εξωραϊσμένο σερβίρισμα μιας… τουριστικού τύπου δουλοπρέπειας. Μένεις να αναρωτιέσαι: Αν έχεις τέτοιους ακαδημαϊκούς, τι να τους κάνεις τους πρώην αποτυχημένους πρωθυπουργούς;
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
