Η ύπαιθρος δεν διαμαρτύρεται. Εχει συγκεντρώσει την τελευταία ικμάδα της και ουρλιάζει σπαραχτικά το κύκνειο άσμα της
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Από τα χρόνια του Νέρωνα, εκλαμβάνεται ως ένδειξη ψυχικής αστάθειας το να απαγγέλλει κανείς ποίηση στη μέση ενός αποτρόπαιου σφαγείου. Οχι ότι η ποίηση δεν θεωρείται απαραίτητη… «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» σχολιάζει η βιβλική σοφία. Μόνο που τώρα πια τελειώσανε οι επινοήσεις και, με μια κυβέρνηση που νοιάζεται αποκλειστικά για την παραγωγή θεάματος, απειλούμαστε να ξεμείνουμε κανονικά από άρτο.
«Δεν παράγουμε ούτε καν καλαμπόκι της προκοπής» μου ’χε πει, χρόνια πριν, ένας πρώην υπουργός Γεωργίας, υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης, και μάζεψα το πόδι μου να μην του ρίξω κλοτσιά κάτω απ’ το γραφείο και του «κόψω την μπάλα»…
Συμπτωματικά, τις προάλλες, ψάχνοντας τραγούδια του Αττίκ στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε μια παλιά συνέντευξη στην ΕΡΤ του αείμνηστου Δημήτρη Κουλουριάνου, ο οποίος διετέλεσε για ενάμιση περίπου χρόνο υπουργός Οικονομικών στην πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα, και προτίμησε να παραιτηθεί κουρασμένος από την προσπάθεια να απορρίπτει καθημερινά αιτήματα συναδέλφων του για εξωφρενικές δαπάνες. Από το αγρόκτημά του στην Κορώνη μιλούσε ήρεμα και στοχαστικά για την ανάγκη αυτάρκειας της χώρας, ώστε να παράγει τουλάχιστον αυτά που καταναλώνει, ως άσκηση εθνικής αξιοπρέπειας. Η απογοήτευσή του, βέβαια, ήταν διάχυτη, και φάνηκε ξεκάθαρα προς το τέλος, όταν παρατήρησε ότι στα ράφια των σούπερ μάρκετ δύσκολα βρίσκεις τα ταπεινά ελληνικά σκόρδα.
Οθεν το θέμα με τις μαχητικές κινητοποιήσεις δεν εξαντλείται στα μπλόκα, όπου κάποια αδούλευτα καλόπαιδα τύπου Κυρανάκη ρίχνουν το φταίξιμο στους αγρότες. Δεν πρόκειται επίσης για εθιμοτυπικές εκδηλώσεις με «χαρακτήρα εποχικότητας», που απέδιδε συστηματικά ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, ούτε για τις νοσηρές κατάρες τύπου «καλά να πάθετε» ή και ακατέργαστες, αλλά δικαιολογημένες, εκρήξεις θυμού από την αγροτιά, που δεν θα στρώσει γιορτινό τραπέζι. Αλλωστε, τους δρόμους κλείνει η Αστυνομία…
Το θέμα είναι ότι παρακολουθούμε παγωμένοι το ψυχορράγημα της πρωτογενούς παραγωγής σε μια χώρα που αργοπεθαίνει βασανιστικά και στραγγίζει από ζωή. Η ύπαιθρος, δεν διαμαρτύρεται. Εχει συγκεντρώσει την τελευταία ικμάδα της και ουρλιάζει σπαραχτικά το κύκνειο άσμα της.
Δεν εξαντλείται αυτό στην ιδιοτελή και προσοδοφόρα γραφικότητα των «Φραπέδων», της κυρίας με τη Φεράρι και στις παλιές φωτογραφίες με τα λαμέ κιλοτάκια της σουξεδιάρας στην κεφαλή του Βαγγέλη Γιαννόπουλου, που γλεντούσε στα διαβόητα «πολιτιστικά κέντρα» της Συγγρού, όπου γινήκανε παρανάλωμα σε φωσφοριζέ πίστες «μασούρια» κοινοτικών επιδοτήσεων…
Η χώρα καθεύδει και καταρρέει, για όποιον δεν το ‘χει πάρει ακόμα χαμπάρι. Εγκαταλείπουν οι νέοι τη γη τους και συρρέουν στις πόλεις αμήχανοι, σε θλιβερές πολυκατοικίες σαν περιστερώνες, γιατί δεν ξέρουν πώς να επιβιώσουν -όχι να ζήσουν- στα έρημα χωριά τους, όπου ούτε τα ΕΛ.ΤΑ. δεν πάνε πλέον.
Χωρίς αγροτιά, όμως, θα γίνουμε φτερό στον άνεμο. Ο άνθρωπος πρέπει να ξανοίγεται στη ζωή με θάρρος, και με αρματωσιά την Παιδεία και την αγάπη για τον τόπο. Εκεί όπου είναι η ρίζα του και ξέρει πως θα ’χει πάντα μια αιτία για να επιστρέψει. Οπως ο μυθικός Ανταίος, που αντλούσε δύναμη από τα χώματα της πατρογονικής γης. Υπερασπιζόμαστε σήμερα την αγροτιά, γιατί θέλουμε να κρατήσουμε τη μνήμη μας και την προοπτική αυτού του τόπου, προτού γίνουμε ξένοι στην ίδια μας την πατρίδα.
Από τη στήλη «Σχοινί Κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
