Η γέννηση του Χριστού ακόμα και για μας ή και ιδίως για όσους από μας δεν έχουμε την ίδια θερμή πίστη με άλλους συμπατριώτες στέλνει ένα μαχητικό μήνυμα ότι η ζωή πάντοτε θα καταλύει και θα καταρρακώνει τον θάνατο. Με τη σκέψη αυτήν δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πιο ταπεινό κατάλυμα για την έλευση του Θεανθρώπου από ένα ερείπιο στη μαρτυρική Γάζα, εκεί όπου τώρα τελειώνει ο κόσμος.
- Γιώργος Χατζηδημητρίου
Η Παλαιστίνη αποτελεί σήμερα το ακραίο όριο του πολιτισμού. Εκεί όπου δοκιμάζονται ο άνθρωπος κι όσα τον συνέχουν σ’ αυτή τη φλούδα που ζούμε. Στη ζωή δεν μπορεί να περπατά κανείς παριστάνοντας τον δήθεν αδιάφορο. Οφείλει να βυθίζεται με μάτια ανοιχτά. Ο μεγαλύτερος συγγραφέας που έχουμε, ο πιο βαθιά Ελληνας και, ως εκ τούτου, ο πιο παγκόσμιος, ο Νίκος Καζαντζάκης, έγραφε ότι ακόμα και ένας άνθρωπος να βασανίζεται στην άκρη της Γης, αυτό μας αφορά προσωπικά όλους.
Τα Χριστούγεννα δεν είναι ένα χαζοχαρούμενο καταναλωτικό πανηγυράκι. Και η μαγεία τους δεν εξαντλείται στον άψυχο, νοσοκομειακό ηλεκτρισμό σε κατάφωτες βιτρίνες. Η Γέννηση μοιάζει με τη ζωή μας την ίδια στα τρυφερά σπάργανα, που οφείλουμε να την αγαπήσουμε, να την πάρουμε στοργικά απ’ το χέρι και να τη σεβαστούμε με έγνοια για τον διπλανό και όσους έχουν ανάγκη. Το ρακένδυτο βρέφος είναι αγγελιοφόρος ενός μηνύματος για σημαντικές αλλαγές, που έχουμε χρέος να διεκδικήσουμε προτού μας πάρει ο άνεμος και τα κόκαλά μας ασπρίζουν στις ερημιές.
Οταν υπερασπίζεται κανείς το δίκιο του δεν χρειάζεται τη συνδρομή άλλων, όσο δυνατός κι αν είναι ο αντίπαλος. Δεν ακουμπάς την αξιοπρέπειά σου σε ξένες πλάτες. Ούτε πουλάς δανεική (ψευτο)μαγκιά. Αυτά μάθαμε σεβαστικά από τους γονείς μας εμείς οι Μακεδόνες στα μέρη μας. Με ξενίζει που ορισμένοι υπερασπίζονται τη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα, γιατί -λέει- οι επικριτές, θίγουν τη στρατηγική σχέση της χώρας με το Ισραήλ, που θα μας βοηθήσει «όταν έρθει η ώρα» απέναντι στην Τουρκία. Είναι η ίδια λογική του σημιτικού δήθεν «εκσυγχρονισμού», που διέδωσε την ψευδαίσθηση σε τμήμα των παραδομένων στην κατανάλωση Ελλήνων ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μας ταΐζει πλουσιοπάροχα και, άμα χρειαστεί, θα μας φυλάει και τα σύνορα.
«Να γίνουμε Ισραήλ» προτείνουν κάτι τέτοιοι τσαμπουκάδες του καναπέ, ξεχνώντας ότι χωρίς τη βοήθεια των ΗΠΑ αυτό το κράτος θα σκόρπιζε στον αέρα. Τους ξέρουμε καλά όλους αυτούς και το φύραμά τους. Είναι οι ίδιοι που ανέκαθεν λέγανε ότι η Κύπρος «κείται μακράν». Δεν τους έχει δει ανθρώπου μάτι σε πατριωτικές κινήσεις. Και δεν τους είδαμε ποτέ στη μεθόριο, στις κουκκίδες του χάρτη, όπου μας έστειλε εμάς η μητριά πατρίδα για να μας τιμωρήσει, όπως λογάριαζε, με εκδικητικό μένος, αγνοώντας πόσο ψηλά έχουμε εμείς στην καρδιά και τη φρόνησή μας την Ελλάδα. Χρόνια πολλά!
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
