Το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου απέρριψε την αίτηση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, με καταγωγή από Ελληνες της Μπάφρας, κατηγορώντας τον ως εγκληματία πολέμου! Πιθανή επιστροφή του στην Τουρκία σημαίνει θάνατος!
Μόνο σκάνδαλο θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει το θέμα της απόρριψης της αίτησης ασύλου από το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου έπειτα από επτά χρόνια αναμονής για τον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, ενός Τούρκου ποντιακής καταγωγής από εξισλαμισθέντες Ελληνες της Μπάφρας του Πόντου.
- Του Λάζαρου Καμπουρίδη
Ο Γιάννης Βασίλης, γεννημένος ως Ιμπραήμ Γιαϊλαλί, σε τουρκική εξισλαμισμένη μουσουλμανική οικογένεια σε χωριό στην Μπάφρα του Πόντου, ανακάλυψε τις ελληνικές ποντιακές του ρίζες, ζήτησε την αλλαγή του ονόματός του, με κατάθεση σχετικού αιτήματος σε τουρκικό δικαστήριο, και ενώ ήταν σε εξέλιξη η διαδικασία αλλαγής και του επιθέτου του σε Παρχαρίδης φυλακίστηκε για τρίτη φορά στην Τουρκία για τον αγώνα του για τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην Τουρκία στις αρχές του 2017.
Στη συνέχεια πέρασε στην Ελλάδα και αιτήθηκε άσυλο το 2019, ενώ στην εξέταση DNA που έκανε για να διαπιστώσει την ελληνική του καταγωγή διαπιστώθηκε η απόλυτη συμβατότητα σε συσχετισμό με το DNA συγγενών του από την Κατερίνη και τη Δράμα. Ο Γιάννης Βασίλης βαπτίστηκε τον Οκτώβριο του 2022 στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου της Καλαμαριάς και έλαβε το όνομα Ελευθέριος.
Εντάλματα
Αυτός πριν από μερικές ημέρες ενημερώθηκε από το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου για τη δεύτερη εντολή απέλασής του. Το υπουργείο αναφέρει ότι η αίτηση ασύλου του απορρίφθηκε λόγω κατηγοριών ότι διέπραξε εγκλήματα πολέμου καθώς και ότι δεν αντιμετωπίζει διώξεις στην Τουρκία, παρόλο που υπάρχουν δεκατρείς ενεργές υποθέσεις για τις οποίες έχουν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης εναντίον του, σχετικά με το θέμα της αναγνώριση της Γενοκτονίας, προσβολή του Μ. Κεμάλ καθώς και για κατηγορίες ότι είναι μέλος του αυτονομιστικού Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK).
Αυτός κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής στρατιωτικής του θητείας πολέμησε εναντίον του ΡΚΚ το 1994. Τραυματίστηκε στο πόδι και αιχμαλωτίστηκε από το ΡΚΚ. Οταν η οικογένειά του ζήτησε τη βοήθεια του κράτους για την απελευθέρωσή του, αυτή απορρίφθηκε από την τουρκική κυβέρνηση, επειδή πίστευε ότι είχε γίνει προδότης λόγω της ελληνικής καταγωγής του, και έτσι έμαθαν στην πραγματικότητα ότι ήταν εξισλαμισθέντες τουρκοποιημένοι Ελληνες.
Σε συνέντευξή του στο Siyasi Haber Ελευθέριος δήλωσε: «Μάθαμε ότι το όνομα του πατέρα του παππού μου ήταν Κωνσταντίνος. Το χωριό τους βρίσκεται στην Μπάφρα. Τα κρατικά αρχεία αναφέρουν επίσης ότι το κράτος επιτέθηκε και σκότωσε τους Ελληνες εκεί. Ο Κωνσταντίνος δολοφονήθηκε επίσης, και ο παππούς μου, που ήταν τριών ετών τότε, δόθηκε σε μια τουρκική οικογένεια».
Αυτός ανέφερε δημόσια ότι κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας σε μονάδα καταδρομών το 1994 στη νοτιοανατολική Τουρκία, ο τουρκικός στρατός έκαψε κουρδικά χωριά και βασάνισε πολλούς που αρνήθηκαν να ενταχθούν σε πολιτοφυλακές κατά του ΡΚΚ και διαμέλισε σώματα νεκρών ανταρτών του ΡΚΚ. Η ομάδα του, η οποία αποτελούνταν κυρίως από επαγγελματίες στρατιώτες, ήταν υπεύθυνη για την καταστροφή κουρδικών χωριών τα οποία πυρπολήθηκαν.
Επειτα από έξι μήνες στρατιωτικής θητείας, πυροβολήθηκε στο πόδι και έπεσε από 30 μέτρα κατά τη διάρκεια μιας μάχης στην περιοχή του Σιρνάκ, στη νοτιοανατολική Τουρκία. Το PKK συνέλαβε τον Γιάννη και τον περιέθαλψε μέχρι να αναρρώσει και στη συνέχεια τον άφησαν ελεύθερο έπειτα από περίπου δυόμισι χρόνια κράτησης.
Ωστόσο, αμέσως μετά την απελευθέρωσή του, ο Γιάννης οδηγήθηκε στην Υπηρεσία Πληροφοριών της Στρατοχωροφυλακής και υποβλήθηκε σε ανακρίσεις, ψυχολογική πίεση και βασανιστήρια. Κατηγορήθηκε για συμμετοχή στο PKK, λιποταξία και αργότερα ένταξη σε «τρομοκρατική οργάνωση» λόγω της καταγγελίας του στον διεθνή Τύπο για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον τουρκικό στρατό, όπως η πυρπόληση κουρδικών χωριών. Τελικά αθωώθηκε από τις κατηγορίες, αλλά η δικαστική διαδικασία διήρκεσε μέχρι το 2001.
Το 2005 μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε αντιρρησίας συνείδησης, εντασσόμενος στην Ενωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις αλληλεγγύης για τους Κούρδους. Στη συνέχεια, το 2010, φυλακίστηκε για έναν χρόνο για διάδοση «τρομοκρατικής προπαγάνδας». Η υπόθεση παραπέμφθηκε, επίσης, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο αποφάνθηκε υπέρ του Γιάννη και διέταξε την καταβολή αποζημίωσης.
Ο Γιάννης συνελήφθη ξανά στις 22 Απριλίου 2017 επειδή τίμησε διαδικτυακά τις Γενοκτονίες των Ελλήνων και των Αρμενίων, με τρεις κατηγορίες εναντίον του. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 1 έτους και 3 μηνών. Αναγκάστηκε τελικά να εγκαταλείψει την Τουρκία στις 28 Ιανουαρίου 2019, αφού κατηγορήθηκε για «διεθνή κατασκοπία» καθώς και για κατασκοπία υπέρ της Ελλάδας. Ο βαπτισθείς πλέον Ελευθέριος πιστεύει ότι αυτή η κατηγορία βασίστηκε σε δηλώσεις του στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και σε δημόσιες αναρτήσεις του που υποστήριζαν την Ελλάδα, με σημαντικότερη πρότασή του την απαγόρευση της λειτουργίας της οικίας του Μ. Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη ως τουρκικό προξενείο, σε απάντηση στη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.
Ανθρωπισμός
Παρ’ όλα αυτά ο Ελευθέριος κατέληξε στην Ελλάδα, μια χώρα που θα έπρεπε να είναι το σπίτι και η φιλόξενη γωνιά για όλους τους Ελληνες, ακόμα και για εκείνους που γεννήθηκαν πιστεύοντας λανθασμένα ότι ήταν Τούρκοι. Ο Ελευθέριος ζει ειρηνικά στην Ελλάδα από το 2019. Πέρασε μόνο έξι μήνες στον τουρκικό στρατό στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και έκτοτε έχει αφιερωθεί στον ειρηνευτικό ακτιβισμό και τον ανθρωπισμό. Το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου αντ’ αυτού χρησιμοποίησε τις αποκαλύψεις του για τις φρικαλεότητες του τουρκικού στρατού ως αυτόπτης μάρτυρας και τον κατηγορεί ως εγκληματία πολέμου, απορρίπτοντας την αίτηση ασύλου του.
Θα πρέπει να του χορηγηθεί άσυλο και να παραμείνει στην Ελλάδα, καθώς μία πιθανή επιστροφή του στην Τουρκία θα σήμαινε τον θάνατό του. Η ηττημένη στον πόλεμο, ρημαγμένη οικονομικά και διαλυμένη Ελλάδα του 1922 δέχθηκε τους προγόνους του, ενώ η Ελλάδα του 2026 του αρνείται τη χορήγηση ασύλου με κίνδυνο να πέσει και πάλι στα χέρια των δημίων.
