Ολο και περισσότεροι θίγουν ένα θέμα που ανέκυψε σταδιακά μόλις τα τελευταία 10-15 χρόνια. Δεν βρίσκουμε να φάμε ένα οριακά αξιόλογο ψωμί!
- Γράφει ο Κωνσταντίνος Σχοινάς
Συνήθως συνδέεται το πρόβλημα με τα νέας γενιάς αρτοποιεία, που τυγχάνουν παραλλήλως και ζαχαροπλαστεία (η αλήθεια είναι ότι προσφάτως βρέθηκα σε αρτοζαχαροπλαστείο που διέθετε και πάγκο με τυριά και μερικά ζαρζαβατικά προς πώληση…). Φυσικά, όλο και περισσότερο αναγράφεται στις πινακίδες των εν λόγω καταστημάτων ο όρος «boulangerie», παραμερίζοντας το παρωχημένο «φούρνος», καθότι εδώ και μερικές δεκαετίες μάς έχουν… ξεβλαχέψει μεγάλες προσωπικότητες του σύγχρονου lifestyle και μιλάμε τα γαλλικά με την άνεση που είχαν οι γιαγιάδες μας στο λεξιλόγιο του χωριού τους.
Εν τέλει, τη σήμερον ημέρα είτε ζητήσεις το χωριάτικο αρτοσκεύασμα είτε το τσιαπάτα με καλαμποκίσιο αλεύρι ή το «ψωμί του βουνού» ή το… αγιορείτικο, νιώθεις ότι έχεις προμηθευτεί την ίδια άχρωμη και άοσμη συνταγή, απλώς το επιούσιο καρβελάκι σου παίρνει διαφορετικά σχήματα, ανάλογα με τη φαντασία της εκάστοτε επιχείρησης. Βέβαια -κακά τα ψέματα- και οι παραδοσιακοί φούρνοι, που τώρα στενάζουν από τα αλλεπάλληλα λουκέτα, είχαν κι αυτοί εγκαινιάσει δειλά δειλά αυτή την τάση.
Θα παρατηρούσε ίσως κανείς ότι ο κόσμος τρέχει, οι συνήθειες μεταμορφώνονται και η αγορά προσαρμόζεται. Αυτά ισχύουν, αλλά είναι κρίμα να παρασέρνεται ολότελα αβοήθητη στο διάβα των καιρών μια ολόκληρη παράδοση που κουβαλάει χιλιετίες στις πλάτες της. Υπάρχουν εξίσου πανάρχαια προϊόντα, όπως το κρασί, που οι σύγχρονες μέθοδοι παραγωγής και η πλουσιότερη γνώση το εξύψωσαν και το εξευγένισαν, ανοίγοντας ολόκληρους νέους δρόμους για να εξελιχθεί στα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Αλλά το πιο βασικό συστατικό του ανθρώπινου τραπεζιού, που ήταν πάντα ίδιο για τον καθένα, ανεξαρτήτως ισχύος και οικονομικής επιφάνειας, να μην μπορούμε να το φχαριστηθούμε (ούτε να το χωνέψουμε ενίοτε, καθώς η βιασύνη και οι εξαντλητικοί ρυθμοί του καταναλωτισμού το στέλνουν στο ράφι της boulangerie κακοψημένο έως και άψητο) είναι αμαρτία…
——————————————————————————————-
Τάσσομαι με αυτούς που προτίμησαν την οδό της επιείκειας προς το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας λόγω των πολλαπλών σαρδάμ του στις πανηγυρικές δηλώσεις μετά το πέρας της παρελάσεως της 25ης Μαρτίου. Ανθρωποι είμαστε, μπορεί να μας αγχώσει η κάμερα, μπορεί να μην ξεκουραστήκαμε καλά το βράδυ… ε, και να στραμπουλίσουμε τη γλώσσα μας.
Δεν έχω πάψει, όμως, να θυμάμαι μια παλαιότερη ομιλία του (ως πρόεδρος της Βουλής τότε) και με την οποία υπερασπίστηκε την επιλογή του να ταχθεί υπέρ του γάμου των ομοφύλων. Χωρίς να μπερδέψει καθόλου τότε τη γλώσσα του, ξεδίπλωσε μια εξαιρετικά διαστρεβλωμένη και καταμπουρδουκλωμένη επιχειρηματολογία, καταλήγοντας ότι ένας συντηρητικών πεποιθήσεων πολίτης της χώρας οφείλει να πανηγυρίζει για τη νομοθετική καινοτομία. «Οι ομοφυλόφιλοι προσχωρούν σε έναν από τους πιο παραδοσιακούς θεσμούς της ελληνικής κοινωνίας, που είναι ο γάμος, ο οποίος προϋπήρχε του κράτους […] εμένα ως συντηρητικό μου αρέσει να προσχωρούν σε θεσμούς ευθύνης οι πολίτες» και πάει λέγοντας.
Με θυμάμαι να έχω στραμπουλίσει τ’ αυτιά μου ακούγοντάς τον, τώρα στραμπούλισα τα μάτια μου ξαναδιαβάζοντάς τα, ενώ και… οι θεσμοί ευθύνης έχουν σκοντάψει διακόσιες φορές από κείνη την προοδευτική κατάκτηση της χώρας!
Από τη στήλη «Σχοινί Κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
