Δεν είμαι εγώ αυτός που θα αξιολογήσω την προσωπικότητα και την προσφορά της, όταν έχει προηγηθεί ένας ολόκληρος λαός.
- Χρήστος Μπολώσης
Ομως μπορώ να βάλω ένα λιθαράκι στο τεράστιο οικοδόμημα που λέγεται «Μαρινέλλα» και που από προχθές πέρασε στην αιωνιότητα. Ηταν γύρω στο 1990, όταν μία μικρή ποδοσφαιρική ομάδα Β΄ κατηγορίας της Αθήνας έκανε τον ετήσιο χορό της στο παραλιακό κέντρο όπου τραγουδούσε -πρώτο όνομα, φυσικά- η μεγάλη ντίβα. Η εκδήλωση γινόταν απόγευμα, με εισιτήριο μόλις 20 δραχμές. Θα περίμενε κανείς ένα τσάτρα-πάτρα πρόγραμμα για να βγει η υποχρέωση.
Ομως η Μαρινέλλα σεβόταν και τον εαυτό της και το ακροατήριό της. Κράτησε μόνη της, με ολιγόλεπτα διαλείμματα, το σχεδόν τρίωρο πρόγραμμα. Χαρακτηριστικό είναι ότι η Μαρινέλλα χρειάστηκε να αλλάξει τρεις φορές, διότι ο ιδρώτας ξεπηδούσε από κάθε πόρο του κορμιού της, αφού η μεγάλη καλλιτέχνιδα δεν τραγουδούσε απλώς, ερμήνευε με όλο της το είναι, σεβόμενη, όπως είπαμε, το ακροατήριό της, το οποίο βέβαια την αποθέωνε.
Είχε προηγηθεί ο μεγάλος δίσκος «Αλβανία» των Κατσαρού – Πυθαγόρα, που την είχε τοποθετήσει δίπλα το άλλο ιερό τέρας του τραγουδιού: τη Σοφία Βέμπο. Και από τότε, κάθε 28η Οκτωβρίου οι δυο μεγάλες φωνές του ελληνικού τραγουδιού στολίζουν μελωδικά τις γιορτές για την εθνική επέτειο. Αθάνατη!
Από τη στήλη «Ριπές» της «Δημοκρατίας»