Χαμηλές πτήσεις για το ΠΑΣΟΚ, που παλεύει να κρατηθεί στη δεύτερη θέση, με την «καυτή» ανάσα των εσωκομματικών αντιπάλων να ακολουθεί τον πρόεδρο του κόμματος
«Ηθος ανθρώπω δαίμων» διαπίστωσε αιώνες πριν ο Ηράκλειτος, θέλοντας να πει ότι «η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του». Σε τούτο το αξίωμα βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένη η πολιτική ζωή της χώρας, από, κατά γενική ομολογία, χαμηλά πολιτικά μεγέθη που πνίγονται μέσα στα πάθη τους και σε προσωπικές φιλοδοξίες που δεν συμπίπτουν με τις προσδοκίες των πολιτών.
- Από τον Γιώργο Χατζηδημητρίου
Στις δημοσκοπήσεις αποτυπώνεται έντονα η διάθεση του κόσμου για πολιτική αλλαγή που θα απομακρύνει τον «πρωθυπουργό της διαφθοράς» όπως είναι πολιτογραφημένος πλέον ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την εξουσία.
Στην πραγματικότητα το αίτημα αυτό, όπως όλοι βλέπουν, σκοντάφτει πάνω στην αμετακίνητη ακαμψία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος αναπολεί τις εποχές ενός μονολιθικού δικομματισμού, όταν το βράδυ των εκλογών οι «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» κουβαλούσαν τις αποσκευές του κόμματός του σαν ταπεινοί αχθοφόροι. Το -κληρονομημένο από τον Σημίτη, υποστηρίζουν κάποιοι- μίσος που νιώθει για την Αριστερά και η προσήλωση στις ατομικές επιδιώξεις του κλείνουν αποφασιστικά τον δρόμο σε ευρύτερες κεντροαριστερές συνεργασίες και συναινέσεις χαρίζοντας βαθιές ανάσες ανακούφισης στο Μαξίμου.
«Δεν μοιάζει και πολύ… πολυσυλλεκτικό αυτό» παρατηρεί δηλητηριωδώς στην «κυριακάτικη δημοκρατία» παλαιός υπουργός κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. «Παραπέμπει στο “όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας” του Περισσού» προσθέτει. Μοιραία, σημειώνει στην εφημερίδα έτερο ιστορικό στέλεχος από εκείνες τις εποχές, οι (χαμηλές) πολιτικές δυνατότητες του σημερινού προέδρου προσδιορίζουν και τα όρια των φιλοδοξιών του. «Κακά τα ψέματα, ο Ανδρουλάκης αγωνίζεται για να έλθει δεύτερος» σχολιάζει μελαγχολικά, επισημαίνοντας τον κίνδυνο να τον υπερβεί η δυναμική των πραγμάτων, καθώς οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι τον περιμένουν στη γωνία.
Είναι αλήθεια ότι μετά το πρόσφατο Συνέδριο, όπου ο Ν. Ανδρουλάκης επιβεβαίωσε την οργανωτική του ισχύ, έναντι του βασικού μέχρι χθες εσωκομματικού του αντιπάλου Χάρη Δούκα, κέρδισε μια περίοδο χάριτος, για όσον καιρό τουλάχιστον διαρκέσει η προεκλογική περίοδος. Η συνεδριακή μάχη, ωστόσο, άφησε σημάδια σε όλους τους διεκδικητές και κατέδειξε ότι δεν παίζει πλέον μόνος του. Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, που έχει στο πλευρό του πολύπειρα στελέχη και ήταν ο μεγάλος κερδισμένος, αλλά και το δίπολο των Μ. Χριστοδουλάκη – Μιχάλη Κατρίνη υποχρεώνουν την ηγεσία να ξαναμοιράσει -απρόθυμα έστω- την κομματική τράπουλα.
Eυνοϊκή συγκυρία
Σε αυτό που όλοι συμφωνούν στη Χαριλάου Τρικούπη είναι ότι η συγκυρία είναι ευνοϊκή και πυκνώνει τις τάξεις της λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι σε μια διάτρητου ήθους κυβέρνηση που βλέπει τη χώρα σαν μια ευκαιρία «για να πιάσει την καλή». Το θέμα, όπως λένε, ωστόσο, οι άνθρωποι που βρίσκονται εκτός προεδρικού περιβάλλοντος, είναι ότι το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να μετουσιώσει την οργή των πολιτών σε πάνδημο αίτημα αλλαγής.
Τις πταίει; Κατά τους ίδιους, «τις εκλογές δεν τις κερδίζουν τα προγράμματα, αλλά εγερτήριοι στόχοι γύρω από τους οποίους μπορεί να συσπειρωθεί με ελπίδα ο λαός. Και βέβαια, η προσωπικότητα του μπροστάρη». Για το σημερινό ΠΑΣΟΚ- το παραδέχονται ακόμα και οι άνθρωποι του τομέα Επικοινωνίας και δεν είναι ανάγκη να λέμε ονόματα- και οι δύο αυτές προϋποθέσεις δεν αποτελούν αυτονόητα…
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, με υποδειγματική επιμονή, έχει αναδείξει τη βεντάλια του κόμματός του σε όλα τα κρίσιμα θεσμικά ζητήματα του κράτους δικαίου που έχει καταρρακωθεί επί ημερών Μητσοτάκη και της οικονομίας. Για κάποιον λόγο όμως, σχολιάζουν στα κομματικά επιτελεία, φαίνεται πως αυτό δεν αρκεί. Το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τους ειδικούς των μετρήσεων, πληρώνει τις αμαρτίες του παρελθόντος που έφεραν στην πόρτα μας τα Μνημόνια και την αδυναμία του να ανακτήσει τη χαμένη του αξιοπιστία. Κατά συνέπεια, αδυνατεί να μετατρέψει την κυβερνητική κρίση σε δυναμική πολιτικής ανατροπής.
«Από τύχη έγινε αξιωματική αντιπολίτευση και στην τύχη τοκίζει, τώρα που αποκαλύφθηκε οικτρά η γύμνια του Μητσοτάκη, την εκλογική του επικράτηση» υπογραμμίζουν στην πολιτική αγορά. «Ολα στη Χαριλάου Τρικούπη ήρθαν εύκολα», λένε, «και χωρίς να το προκαλέσει το ΠΑΣΟΚ. Με δυο λόγια, αυτό σημαίνει πως κανένας δεν μπορεί να τα περιμένει όλα από τη φθορά του αντιπάλου του. «Καλή η θεσμική αντιπολίτευση, αλλά δεν αρκεί να προβάλλουμε μια καλύτερη εκδοχή της Ν.Δ.», που λέει ο τσουρουφλισμένος οργανωτικά αλλά δικαιωμένος πολιτικά δήμαρχος Αθηναίων.
Ο παράγοντας Καρυστιανού και η -οικτρή- θέση του ΣΥΡΙΖΑ
Το θέμα, πάντως, για τον Νίκο Ανδρουλάκη είναι ότι η εμφάνιση στο προσκήνιο της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα θέτει υπό σοβαρή αμφισβήτηση τον στρατηγικό στόχο του να βγει στις κάλπες δεύτερος. Το νέο, μικρό μεν και άτυπο αλλά υπαρκτό δίπολο αποκτά βαθμηδόν χαρακτηριστικά πολιορκητικού κριού έξω από τα απόκοσμα πολιτικά τείχη και σε συνδυασμό με τη μαχητική παρουσία πολιτικών προσωπικοτήτων, όπως της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που απολαμβάνει θεαματικά ποσοστά δημοφιλίας, προμηνύονται ένα ανησυχητικό μέλλον για όσους επαναπαύονται στις άστοχες προβλέψεις της παρέας τους.
Ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ, από τη στιγμή που ο Α. Τσίπρας τον οδήγησε παρορμητικά στην καταστροφή χωρίς να νοιαστεί για την κατάντια που προκάλεσε, οι περισσότεροι, όπως και κάμποσος κόσμος στην Κεντροαριστερά, τελούν εν αναμονή των ανακοινώσεών του που φαίνεται πια πως επισπεύδονται. Το κόμμα αποσυντίθεται εν κινήσει και φυλλορροεί, αλλά, όπως γράψαμε ξανά, δεν θα διαλυθεί, καθόσον υπάρχουν τα περιουσιακά του στοιχεία (η ιστορική «Αυγή», ο ραδιοσταθμός «Στο Κόκκινο», τα επιστημονικά του ιδρύματα, το κτίριο της Κουμουνδούρου και, φυσικά, η κρατική χρηματοδότηση), κάτι που πολλοί στο επιτελείο του συνήθως απερίσκεπτου Τσίπρα φαίνεται πως δεν λογάριασαν.
Το δίδυμο Πολάκη – Παππά, που δεν θα πάρουν εισιτήριο για το νέο ταξίδι, δεν πρόκειται να αφήσουν να παραδοθεί αμαχητί το κόμμα στον πρώην πρόεδρο, την ώρα που συνεχίζεται το μελόδραμα στη Νέα Αριστερά, όπου η πλειονότητα των βουλευτών αναμένει το νεύμα του Τσίπρα, αλλά κρατάνε τις βουλευτικές έδρες ελλείψει κάτι αποδοτικότερου, ενώ η πλειονότητα στο κόμμα αναζητεί με ποιον τρόπο θα αποτύχει στις προσεχείς εκλογές.