Εισήγηση-βόμβα στον Αρειο Πάγο, έπειτα από αντιδικία ιδιώτη με τον Δήμο Νέας Σμύρνης. Ανοίγει ο δρόμος για τα χρωστούμενα από δήμους, περιφέρειες, δημόσια νοσοκομεία, πανεπιστημιακά και εκκλησιαστικά ιδρύματα. Στις 30 Απριλίου η τελική κρίση
«Υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας», κατά παράφραση της ιστορικής φράσης του μυλωνά του Πότσδαμ: «Υπάρχουν δικασταί εις το Βερολίνο!» Αποδεικνύεται απόλυτα μετά την εισήγηση-σταθμός αρεοπαγίτη, που ανοίγει τον δρόμο για να εισπράττονται από ιδιώτες, με απλή διαταγή πληρωμής, ποσά που τους οφείλονται από δήμους, περιφέρειες, δημόσια νοσοκομεία, πανεπιστημιακά και εκκλησιαστικά ιδρύματα.
Η εισήγηση του δικαστή, ο οποίος έχει κρατήσει γενναία στάση σε μεγάλες υποθέσεις γενικότερου ενδιαφέροντος, για τις οποίες αποφάσισε η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, ανατρέπει τα έως σήμερα ισχύοντα για τα χρέη του Δημοσίου προς τους ιδιώτες. Η τελική κρίση ανήκει στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, που καλείται στις 30 Απριλίου να αποφασίσει για το παραπάνω ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος, όπως έκανε και με την απόφαση υπέρ των δανειοληπτών για τους τόκους των δανείων, που πλέον θα υπολογίζονται με βάση τη μηνιαία δόση και όχι επί του συνολικού ανεξόφλητου χρέους.
Η διαδρομή
Η υπόθεση που έφτασε στον Αρειο Πάγο αφορά αντιδικία ιδιώτη με τον Δήμο Νέας Σμύρνης για πληρωμή ποσού 25.962,50 ευρώ. Η υπόθεση ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια, το… μακρινό 2006, όταν το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την υπ’ αριθμόν 4923/2007 απόφασή του εξέδωσε διαταγή πληρωμής.
Ο Δήμος Νέας Σμύρνης άσκησε έφεση και το Εφετείο με την υπ’ αριθμόν 6565/2009 απόφασή του έκανε τυπικά και κατ’ ουσίαν δεκτή την έφεση και, αφού εξαφάνισε την απόφαση αυτή, ακύρωσε την επιταγή αυτή προς πληρωμή ποσού 25.962,50 ευρώ, που συντάχθηκε κάτω από το πρώτο εκτελεστό απόγραφο της διαταγής πληρωμής.
Το Α2 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, στο οποίο προσέφυγε ο ιδιώτης ασκώντας αναίρεση κατά της απόφασης του Εφετείου, παρέπεμψε την υπόθεση στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Το δικαστήριο αρνήθηκε την εφαρμογή νόμου ως αντισυνταγματικού, στην οποία βασίστηκε η κρίση του Εφετείου και παρέπεμψε το ζήτημα στην Ολομέλεια, αλλά και επειδή έκρινε ότι ανακύπτει ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος και συγκεκριμένα για να κριθεί εάν οι διαταγές πληρωμής είναι ή δεν είναι δικαστικές αποφάσεις κατά την έννοια του νόμου που αφορά τα χρέη του Δημοσίου.
O ανώτατος δικαστής αναφέρεται στα άρθρα 94 παρ. 4 και 95 παρ. 5 του Συντάγματος, σύμφωνα με τα οποία στα πολιτικά ή διοικητικά δικαστήρια μπορεί να ανατεθεί και η λήψη μέτρων για τη συμμόρφωση της διοίκησης με τις δικαστικές αποφάσεις. Οπως επισημαίνει, «οι δικαστικές αποφάσεις εκτελούνται αναγκαστικά και κατά του Δημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των νομικών προσώπων Δημοσίου Δικαίου, όπως νόμος ορίζει» και (άρθρο 95) «1…5».
Και συνεχίζει: «Η διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο, όπως νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει τα αναγκαία μέτρα για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης της διοίκησης».
Και συμπληρώνει: «Με το άρθρο 1 του Ν. 3068/2002, που εκδόθηκε σε εκτέλεση του ανωτέρω άρθρου 94 παρ.4 του Συντάγματος, ορίστηκε ότι “Το Δημόσιο, οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τα λοιπά Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου έχουν υποχρέωση να συμμορφώνονται χωρίς καθυστέρηση προς τις δικαστικές αποφάσεις και να προβαίνουν σε όλες τις ενέργειες που επιβάλλονται για την εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής και για την εκτέλεση των αποφάσεων. Δικαστικές αποφάσεις κατά την έννοια του προηγούμενου εδαφίου είναι όλες οι αποφάσεις των διοικητικών, πολιτικών, ποινικών και ειδικών δικαστηρίων, που παράγουν υποχρέωση συμμόρφωσης ή είναι εκτελεστές κατά τις οικείες δικονομικές διατάξεις και τους όρους που κάθε απόφαση τάσσει».
Σε άλλο σημείο της εισήγησής του ο αρεοπαγίτης αναφέρεται στον Ν.3068/2002, που εκδόθηκε σε εκτέλεση του άρθρου 94 παρ. 4 του Συντάγματος, που ορίζει ότι «Το Δημόσιο, οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τα λοιπά Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου έχουν υποχρέωση να συμμορφώνονται χωρίς καθυστέρηση προς τις δικαστικές αποφάσεις και να προβαίνουν σε όλες τις ενέργειες που επιβάλλονται για την εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής και για την εκτέλεση των αποφάσεων. Δικαστικές αποφάσεις κατά την έννοια του προηγούμενου εδαφίου είναι όλες οι αποφάσεις των διοικητικών, πολιτικών, ποινικών και ειδικών δικαστηρίων, που παράγουν υποχρέωση συμμόρφωσης ή είναι εκτελεστές κατά τις οικείες δικονομικές διατάξεις και τους όρους που κάθε απόφαση τάσσει».
Από τη στήλη «Αδέκαστος» της «δημοκρατίας»
