Η Αγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα και συνθήκες στρατιωτικού πλεονεκτήματος σε «παγωμένες περιοχές». Γιατί δεν αντιδρούν Αθήνα και Λευκωσία;
Νέο γύρο τουρκικής προκλητικότητας είχαμε στη νεκρή ζώνη τις προηγούμενες ημέρες. Αυτή τη φορά στο στόχαστρο μπήκε η περιοχή της Αυλώνας, όπου, σύμφωνα με κυπριακά μέσα, είχαμε τις προηγούμενες ημέρες όργιο τουρκικών παραβιάσεων. Ο κοινοτάρχης Αυλώνας Μενέλαος Σάββα δήλωσε ότι τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην περιοχή είναι επαναλαμβανόμενα και συνδέονται με κύκλους που, όπως υποστηρίζει, επιχειρούν συστηματικά να δημιουργήσουν νέα τετελεσμένα στη νεκρή ζώνη.
Περιστατικά καταγράφηκαν την Τετάρτη, την Πέμπτη, το Σάββατο καθώς και χθες το πρωί. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, άτομα εισέρχονται στην αποκαλούμενη «παγωμένη περιοχή» της ουδέτερης ζώνης, σε γη ελληνοκυπριακής ιδιοκτησίας, όπου απαγορεύεται οποιαδήποτε δραστηριότητα, και προχωρούν σε εργασίες, αρνούμενα να αποχωρήσουν. Η είσοδος γεωργικών μηχανημάτων στην «παγωμένη περιοχή» για εργασίες, υπό την πλήρη αδιαφορία προς τις υποδείξεις των κυανοκράνων, δεν ήταν μια τυχαία αγροτική δραστηριότητα.
Ηταν η συνέχεια των προκλήσεων που καταγράφηκαν τις προηγούμενες ημέρες, επιβεβαιώνοντας ότι η Αγκυρα δοκιμάζει συστηματικά τις αντοχές και τα αντανακλαστικά της διεθνούς κοινότητας, ενώ ταυτόχρονα πασχίζει να δημιουργήσει συνθήκες στρατιωτικού πλεονεκτήματος. Κάτι το οποίο φάνηκε ξεκάθαρα πριν από λίγες ημέρες και στην περιοχή της Πύλας, όπου η προώθηση 15 αρμάτων μάχης και η μεταφορά δεκάδων «αστυνομικών» με πολιτική περιβολή, σε συνδυασμό με την ύψωση της τουρκικής σημαίας εντός της νεκρής ζώνης, συνέθεσαν το σκηνικό μιας εισβολής στη νεκρή ζώνη.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν πρόκειται για μια σειρά από μεμονωμένα επεισόδια, αλλά για τη συστηματική εφαρμογή ενός ευρύτερου στρατιωτικού και πολιτικού σχεδιασμού. Από την Αυλώνα μέχρι την Πύλα, η Λευκωσία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κλιμακούμενη αμφισβήτηση του status quo, η οποία στοχεύει στην πλήρη ανατροπή των ισορροπιών επί του εδάφους και στη δημιουργία μη αναστρέψιμων τετελεσμένων.
Εδαφικός επεκτατισμός
Δεν είναι όμως μόνο το ότι ο τουρκικός στρατός και οι Αρχές του ψευδοκράτους επιχειρούν να ενσωματώσουν μεγαλύτερο μέρος της κυπριακής γης. Η ανάλυση των κινήσεων αυτών αποκαλύπτει έναν άκρως επικίνδυνο στρατιωτικό στόχο. Η Τουρκία επιδιώκει τη δημιουργία ενός νέου επιχειρησιακού διαδρόμου, όπως αυτός μεταξύ Αρσους και Λάρνακας, που θα επιτρέπει την ταχύτατη προέλαση τεθωρακισμένων δυνάμεων.
Με τον τρόπο αυτό οι κατοχικές δυνάμεις επιδιώκουν να παρακάμψουν τις βρετανικές βάσεις και να αποκόψουν την κεντρική αρτηρία Λάρνακας – Αμμοχώστου. Ο αντικειμενικός σκοπός, όπως έχει τονίσει ο Κύπριος καθηγητής Στρατηγικής Γιάννος Χαραλαμπίδης, είναι σαφής: ο πλήρης εγκλωβισμός της ελεύθερης περιοχής Αμμοχώστου και η άμεση απειλή ζωτικών υποδομών, όπως το αεροδρόμιο και το λιμάνι της Λάρνακας. Αυτός ο εδαφικός επεκτατισμός θωρακίζεται και διπλωματικά, καθώς η Αγκυρα επιχειρεί να ακυρώσει την ουσία του ψηφίσματος 186 του ΟΗΕ, απαιτώντας χωριστές συμφωνίες που θα προσδίδουν «κυριαρχικά δικαιώματα» στο ψευδοκράτος εντός της νεκρής ζώνης και ταυτόχρονα θα το αναγνωρίζουν.
Ολα τα παραπάνω οφείλονται σε έναν κυρίως παράγοντα, στην ιταμή στάση της ειρηνευτικής δύναμης Κύπρου (UNFICYP). Η μετατροπή της αποστολής των Ηνωμένων Εθνών σε έναν παθητικό παρατηρητή, που περιορίζεται σε τυπικές συστάσεις και ελέγχους εγγράφων, ουσιαστικά διευκολύνει τους εισβολείς. Η επιχειρησιακή αδράνεια που επιδεικνύεται, ειδικά υπό τη νέα διοίκηση της δύναμης, αφήνει χώρο στην Τουρκία να διαβρώνει το καθεστώς της νεκρής ζώνης χωρίς κανένα ουσιαστικό κόστος.
Κερασάκι στην τούρτα, η αντίδραση της Λευκωσίας και της Αθήνας κρίνεται κατώτερη των περιστάσεων. Τα τυπικά διαβήματα και η ρητορική περί «στενής παρακολούθησης» δεν αποτελούν στρατηγική αποτροπής. Οσο η ελληνική πλευρά δεν διεκδικεί την ενεργοποίηση ισχυρών διπλωματικών εργαλείων τόσο η Τουρκία θα αντιμετωπίζει τη νεκρή ζώνη ως δικό της «τσιφλίκι». Από ό,τι φαίνεται κάποιοι δεν μπορούν να κατανοήσουν πως η ανοχή στην παρανομία την καθιστά σταδιακά μια νέα, εφιαλτική «κανονικότητα».
