Μια εξομολόγηση ψυχής από τη Λυδία Φωτοπούλου για το θέατρο που τη γιάτρεψε, τις απώλειες που τη σημάδεψαν, τη ζωή που παραμένει «μεγάλο δώρο» και την ανάγκη να παραμένει κανείς καλός άνθρωπος σε έναν κόσμο που σκληραίνει
- της Μαρίας Ανδρέου
Τη μεγάλη επιστροφή της σπουδαίας κυρίας του θεάτρου μας Λυδίας Φωτοπούλου στη θεατρική σκηνή μέσα από μια σύγχρονη κινηματογραφική εκδοχή έχουν εκθειάσει τόσοι οι κριτικοί του θεάτρου όσο και η νέα γενιά θεατών, που μέσα από αυτή την οπτική χαίρονται μια σημαντική ερμηνεία από μια εξαιρετική ηθοποιό, η οποία κοσμεί εδώ και χρόνια το εγχώριο σανίδι αλλά και τις ορχήστρες των αρχαίων θεάτρων.
Τα «Πρόσωπα στην άμμο», του Γιάννη Τσαμαντάκη, δεν αφηγούνται απλώς μια ιστορία. Στήνουν έναν χώρο όπου οι ιστορίες επιστρέφουν. Μια μουσικοθεατρική παράσταση για τη μνήμη, τον χρόνο και τα ίχνη που αφήνει η ζωή και παρουσιάζεται στο θέατρο ΕΛΕΡ, της Ελένης Ερήμου, από τις 17 Απριλίου και μέχρι τέλος του μήνα (Παρασκευή και Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00), με την υποστήριξη και υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κομνηνού.
Μια παράσταση που αγαπήθηκε και θα συνεχίσει για την αλήθεια της και τον ρομαντισμό της. Ο θεατής σαγηνεύεται από την πλοκή της ιστορίας από την πρώτη στιγμή. Σε μια ξεχασμένη γωνιά της πόλης υπάρχει ένα παλιό νυχτερινό κέντρο, κλειστό και εγκαταλελειμμένο. Κάποτε εκεί μέσα ακούγονταν τραγούδια, γέλια και ιστορίες. Τώρα έχει μείνει μόνο σιωπή. Σαν να το έχει ξεχάσει ο χρόνος. Ενα βράδυ, ένας άστεγος μπαίνει μέσα στο εγκαταλελειμμένο κτίριο για να προστατευτεί από το κρύο. Και τότε κάτι αρχίζει να αλλάζει. Ο χώρος ζωντανεύει. Οι σκιές βρίσκουν φωνή, τα πρόσωπα επιστρέφουν. Για λίγο στέκονται και λένε την ιστορία τους. Οι σκιές μιλούν, τα πρόσωπα επιστρέφουν….
Τα «Πρόσωπα στην άμμο» κινούνται στο όριο του θεάτρου και της μουσικής αφήγησης. Δεκαέξι τραγούδια και ενότητες λόγου οργανώνονται σε μια ενιαία σκηνική ροή, που παρακολουθεί τη διαδρομή μιας ανθρώπινης ζωής. Η παιδικότητα, ο έρωτας, ο φόβος, η μνήμη και η απώλεια εμφανίζονται ως στιγμές εμπειρίας που διαδέχονται η μία την άλλη, σχηματίζοντας ένα ποιητικό πορτρέτο της ανθρώπινης διαδρομής.
Στο κέντρο της παράστασης, η Λυδία Φωτοπούλου, που εμφανίζεται κινηματογραφημένη σε ρόλο εικονικής (virtual) αφηγήτριας και λειτουργεί ως ο άξονας που συνδέει τις διαφορετικές στιγμές της αφήγησης. Επί σκηνής, τρεις ηθοποιοί και τέσσερις μουσικοί δημιουργούν έναν ζωντανό οργανισμό, όπου ο λόγος, η μουσική και η σκηνική δράση συνυπάρχουν οργανικά.
Η μουσική εκτελείται ζωντανά και αποτελεί ενεργό μέρος της δραματουργίας, ενώ οι ερμηνευτές μετακινούνται ανάμεσα σε μορφές και στιγμές μιας κοινής ανθρώπινης εμπειρίας. Στην παράσταση παίζουν οι καλοί ηθοποιοί του θεάτρου μας Φοίβος Παπακώστας, Μαρία Λατσίνου, Γιάννης Τσαμαντάκης και μουσικά μας συντροφεύουν οι Σωκράτης Γανιάρης (κρουστά), Κώστας Μπορμπόλης (μπάσο), Κώστας Σταϊκος (πνευστά) και Γιώργος Χατζής (πιάνο – πλήκτρα), σε ενορχήστρωση Γιάννη Τσόλκα, επιμέλεια κίνησης της Ανθής Θεοφιλίδη και φωτισμούς της Ιφιγένειας Γιαννιού.
Το «ENJOY» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» είχε την τιμή να συνομιλήσει με την υπέροχη ηθοποιό που σχεδόν εδώ και 50 χρόνια δίνει την ψυχή της σε όλο το θεατρικό φάσμα («Αμλετ», «Γέρμα», «Ο γυάλινος κόσμος», «Οθέλλος», «Βασιλιάς Ληρ», «Ταρτούφος», «Ανδρομάχη») με απαράμιλλη γοητεία και αγάπη. Μάλιστα, φέτος έχουμε τη χαρά να την απολαμβάνουμε στη σειρά «Μια νύχτα μόνο», στο Mega, στον ρόλο της δυναμικής μητέρας και επιχειρηματία Ανέζας Παπαμιχάλη, όπου με τη Φιλαρέτη Κομνηνού, στενή της φίλη και στη ζωή από τα χρόνια του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας, δίνουν μαθήματα υποκριτικής από τη μικρή οθόνη. Η ίδια μάς μιλά για το νόημα της ζωής, για τα εγγόνια της, την ορφάνια, το θέατρο, την Ελλάδα του σήμερα και παίρνουμε χαρά και αισιοδοξία μέσα από το βλέμμα της και τη γλυκιά φωνή της που γαληνεύει την καρδιά, όπως έκανε και πριν από λίγα χρόνια μέσα από τη μοναδική κομεντί της ΕΡΤ και των Ρήγα – Αποστόλου «Η τούρτα της μαμάς», όπου έγραψε ως γιαγιά Μαριλού Σέκερη τηλεοπτική ιστορία.
Κυρία Φωτοπούλου, με την παράσταση «Πρόσωπα στην άμμο» προσεγγίζετε και τη νέα γενιά θεατρόφιλων που σας απολαμβάνει μέσα από μια virtual, θα λέγαμε, παράσταση. Ενα έργο που αξιοποιεί τη σύγχρονη τεχνολογία και επικοινωνία, φέρνοντας και νέους θεατές στη φιλόξενη θεατρική στέγη ΕΛΕΡ, της ηθοποιού Ελένης Ερήμου. Πώς έγινε η πρόταση από τον χαρισματικό θεατρικό συγγραφέα και ταλαντούχο σκηνοθέτη Γιάννη Τσαμαντάκη;
Η επαφή μου με τον Γιάννη Τσαμαντάκη έγινε πριν από τρία χρόνια, όταν μου πρότεινε να πάρω μέρος στην παράσταση «Πρόσωπα στην άμμο». Η αλήθεια είναι ότι αυτό που μου έκανε αμέσως κλικ και μου άρεσε πολύ ήταν το ποιητικό κείμενο. Ηταν σαν ποίηση, είχε κάτι από τα ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη. Τουλάχιστον, έτσι αισθάνθηκα εγώ όταν το διάβασα. Μου άρεσε, επίσης, που ως αφηγήτρια στην ιστορία και στην παράσταση δεν έχω ρόλο διδακτικό. Είναι ένα πρόσωπο το οποίο μέσα από ένα video και με άμεσο τρόπο εμφανίζεται σε έναν καθρέφτη, σαν μια ψυχή από το παρελθόν, και μιλά για το παρόν αλλά και για το μέλλον. Πρόκειται για μια υπέροχη υπαρξιακή παράσταση, μαγική και ονειρική, που την είδα και εγώ πλέον ως θεατής και με ταξίδεψε. Με έκανε για μια ώρα να μη σκέφτομαι τίποτα. Ολοι οι ηθοποιοί της παράστασης είναι ένας και ένας, ταιριάζουν απόλυτα με τους ρόλους τους. Για μένα η θεατρική παράσταση αυτή είναι ένας ποιητικός οδηγός ζωής ή καλύτερα, για να ακριβολογήσω, ένας ποιητικός οδηγός επιβίωσης. Πραγματικά, όλοι οι συντελεστές της παράστασης τη δούλεψαν τόσο όμορφα. Εχουν τόσες ωραίες φωνές, είναι και εξαιρετικοί τραγουδιστές, κάτι που είναι δύσκολο να βρεις σε ηθοποιούς αυτό το χάρισμα της φωνής. Για μένα αυτή η παράσταση έχει και αρχή και μέση και τέλος. Είναι ένα βαθύ φιλοσοφικό ταξίδι και παίρνει θέση στο ταξίδι που έχει ο άνθρωπος ως ύπαρξη σε αυτόν τον κόσμο.
Αλήθεια, τι είναι η ζωή, κυρία Φωτοπούλου; Και σας ρωτώ με όλο το θάρρος και προσωπικά πέρα από τη σπουδαία σας θεατρική πορεία, γιατί πρόσφατα διάβασα μια συνέντευξή σας, όπου είπατε ότι στην εφηβεία σας, στα 14 σας χρόνια, πέθανε η μητέρα σας και αργότερα στα 21 σας ο πατέρας σας. Και αυτό με συγκίνησε βαθιά. Πώς συνεχίστηκε η ζωή σας έπειτα από αυτές τις απώλειες;
Για μένα η ζωή είναι ένα μεγάλο δώρο. Και αυτό το ξεχνάμε. Ερχεται, λοιπόν, αυτό το σπουδαίο κείμενο να μας το υπενθυμίσει. Γιατί, σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν. Πάρα πολλοί, σαν τους κόκκους της άμμου, που λέει και το έργο μας. Και όλοι αυτοί δεν είχαν τη χαρά να δουν τη φύση, τη θάλασσα, να γευτούν την αγάπη, την τέχνη, τη ζεστασιά των ανθρώπινων σχέσεων. Γι’ αυτό δεν θέλω ούτε ως στάση ζωή να γκρινιάζω, να μιζεριάζω, να μελαγχολώ. Αυτή η θεατρική παράσταση είναι σημαντική γιατί μας υπενθυμίζει κάτι πολύ ουσιαστικό: ότι καθώς μεγαλώνουμε, χάνουμε ολοένα και πιο πολύ το παιδί που έχουμε μέσα μας. Και αυτή είναι η μοναδική αξία του δρόμου μας. Θα μου πείτε, όλα αυτά είναι θεωρίες. Πώς γίνεται στην πράξη να μη χάσεις αυτή την αθωότητα, την ανεμελιά, τη χαρά, την περιέργεια, αυτό το αμετάφραστο που έχει το παιδί, όπως λέει και το κείμενο; Η ζωή έχει δυσκολίες, αλλά έχει και όμορφες στιγμές και χαρές. Η ζωή είναι ωραία και ας μην το ξεχνάμε αυτό. Αλλωστε, η ζωή είναι αγώνας και η μάχη έχει τη δική της ομορφιά.
Μπράβο για όσα λέτε… Μας δίνετε δύναμη…
Μα για μένα η ζωή συνεχίζει σε όλες τις εκφάνσεις της να είναι μεγάλο δώρο. Την ορφάνια την πάλεψα από νεαρή ηλικία. Ηταν δύσκολη η απώλεια της μητέρας μου, τραυματική, και αργότερα η απώλεια του πατέρα μου. Η σανίδα σωτηρίας μου μέσα σε όλο αυτό ήταν η εμπλοκή μου στη Θεσσαλονίκη με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας με το που τελείωσα το λύκειο. Η ζωή με έσπρωξε να ασχοληθώ ενεργά και συστηματικά με το θέατρο. Εμένα με γιάτρεψε το θέατρο σε μεγάλο βαθμό. Δεν είμαι ο πρώτος ή ο τελευταίος άνθρωπος που μένει ορφανός. Βίωσα την απώλεια σε νεαρή ηλικία και είπα να αλλάξω τη ροή του πένθους σε χαρά. Η απόφασή μου να κρατήσω το παιδί μου, τον γιο μου, στα 23 μου χρόνια, να γίνω μαμά, να δώσω το δώρο της ζωής με τον σύντροφό μου, ήταν καίρια και με γέμισε με μεγάλη χαρά. Ναι, ήταν δύσκολη η ανατροφή του. Το παιδί μου μεγάλωσε μέσα στο θέατρο και έγινε ένας πολύ καλός άνθρωπος. Εχει κάνει τη δική του οικογένεια και πλέον έχω γίνει και γιαγιά. Εχω δυο λατρεμένα εγγόνια, που τα αγαπώ πολύ και είναι όλη μου η ζωή.
Αν και νέα με διπλή ορφάνια, τα βγάλετε εις πέρας… Πέσατε, ξανασηκωθήκατε… Παράδειγμα προς μίμηση…
Κοιτάξτε, στην αρχή χάθηκα, επαναστάτησα. Σιγά σιγά βρήκα τον εαυτό μου, μέσα από την αρρώστια και τον θάνατο των γονιών μου. Αλλά όπως λέει και ο λαός: «Θεέ μου, μη μου δώσεις μεγαλύτερο σταυρό από αυτόν που μπορώ να αντέξω». Εγώ τον άντεξα, επιβίωσα, έφερα στον κόσμο ξανά τη ζωή. Κοίταξα μπροστά μαζί με τις πληγές μου. Και η ζωή μού έφερε ως δώρο τον γιο μου και δυο εγγόνια, τα οποία τα λατρεύω. Οταν ήταν μικρές έλεγα: «Θεέ μου, προστάτευσε την οικογένειά μου, να έχουν χαρούμενη ζωή οι εγγονές μου». Θέλω οι εγγονές μου να μεγαλώσουν όμορφα με τους γονείς τους δίπλα, έχουν καλούς γονείς και είμαστε όλοι μαζί μια γροθιά. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, το γνωρίζω καλά. Αλλά και με τις πίκρες προχωράμε. Οφείλουμε να προχωράμε, γιατί -όπως είπαμε- η ζωή είναι μεγάλο δώρο. Η ύπαρξη είναι πιο σπουδαία από την ανυπαρξία.
Είχατε μιλήσει, σε μια πρωινή εκπομπή, για την ασθένεια της εγγονής σας, τον αγώνα, την ίαση… Είχατε μιλήσει και για τον σπουδαίο έργο της Μαριάννας Βαρδινογιάννη…
Το έργο της αξέχαστης Μαριάννας Βαρδινογιάννη είναι μεγάλο. Εδωσε και δίνει ελπίδα. Δεν έδωσε μόνο χρήματα, δεν πρόσφερε μόνο οικονομική στήριξη γι’ αυτό το ογκολογικό κέντρο κατά του καρκίνου στα παιδιά. Εδωσε όλη της την ψυχή, το όραμά της. Δεν εγκατέλειψε ποτέ τον στόχο τη. Είχε μεγάλη ενσυναίσθηση αυτή η γυναίκα, έδρασε πέρα από το εγώ της και δεν το κάνουν όλοι αυτό, να ευεργετήσουν τον συνάνθρωπο. Η Ελλάδα πάντα περπατά από τις μονάδες. Ευτυχώς, και έτσι δεν νιώθουμε μόνοι μας. Στις δυσκολίες της ζωής κάποιος σηκώνει τα μανίκια, δίνει, παίρνει την ευθύνη. Γιατί και σε καιρούς ειρηνικούς και όχι μόνο εν πολέμω υπάρχουν ήρωες και μπροστάρηδες.
Δύσκολη η ζωή σήμερα για τους οικογενειάρχες, κυρία Φωτοπούλου, έτσι δεν είναι; Ηρωες της καθημερινότητας και δη στην Ελλάδα…
Ακριβώς. Σε όλο τον κόσμο είναι δύσκολα, αλλά στην Ελλάδα πιο πολύ. Οι περισσότεροι γονείς κάνουν δυο δουλειές για να τα βγάλουν εις πέρας. Δεν έχουν χρόνο ούτε να κοιτάξουν τον γαλάζιο ουρανό, ούτε να διαβάσουν ένα βιβλίο προτού κοιμηθούν για να ηρεμήσουν.
Και ο έρωτας; Στην παράσταση οι ήρωες μιλούν πολύ για τον έρωτα, την αγάπη, τη συντροφικότητα. Γι’ αυτόν τον έρωτα που δίνει φτερά και χαρά, που αψηφά τον θάνατο, που κάνει τον άνθρωπο να μη σκέφτεται το τέλος… Ο έρωτας τι ρόλο έπαιξε στη ζωή σας;
Πολύ σημαντικό. Και ερωτεύτηκα πολύ και με ερωτεύτηκαν. Και πλέον είμαι ερωτευμένη με τα εγγόνια μου. Για μένα ο έρωτας από παιδί, από νεαρή κοπέλα, ήταν ένα παθιασμένο συναίσθημα, ένα καίριο συναίσθημα. Και πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε ανάγκη τον έρωτα, είτε μικροί είτε μεγάλοι σε ηλικία. Βέβαια, ο έρωτας αλλιώς εκφράζεται σε μικρότερες ηλικίες, αλλιώς στις μεγαλύτερες, αλλά πάντα είναι ευπρόσδεκτος. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ερωτευμένοι με τη μουσική, με τη δουλειά τους, με τα παιδιά τους, με τη φύση. Ο έρωτας είναι παντού. Και υπάρχει και ο έρωτας για τον άνθρωπο, η απόλυτη παράδοση στον άλλον, αυτή η ολοκληρωτική αφοσίωση στην άλλη ύπαρξη. Ναι, μπορεί με τα χρόνια και αυτός να φθείρεται, αλλά μένει αυτή η όμορφη συντροφικότητα.
Σημαντικό το εμείς, έτσι δεν είναι;
Ναι. Ξέρετε είναι πολύ όμορφο να μοιράζεσαι τα προβλήματα της ζωής. Η ζωή δεν είναι εύκολη. Το να έχεις το στήριγμά σου, να μοιράζεσαι με εμπιστοσύνη τα μυστικά σου, να μοιράζεσαι τους αγώνες της καθημερινότητας, δεν είναι λίγο. Είναι πολύ. Είναι οδυνηρό να μην μπορείς να έχεις ένα χέρι βοήθειας, κάπου να σταθείς, σε έναν ώμο να κλάψεις. Οι ωραίες σχέσεις είναι σπάνιες. Εμένα, στη ζωή μου μού έτυχαν και καλές σχέσεις αλλά και πολύ καλοί φίλοι. Και οι φίλοι είναι σπουδαίο κεφάλαιο στη ζωή. Φίλοι στις χαρές, φίλοι και στις λύπες. Για μένα ο Νίκος Σεργιανόπουλος, η Καίτη Κωνσταντίνου στάθηκαν πολύ καλοί φίλοι και ζω πλέον με την ανάμνησή τους. Το θέατρο μας ένωσε…
Έχετε εγγόνια και είστε δραστήρια γιαγιά. Τις κρατάτε, τις προσέχετε; Πώς είναι η σχολική παιδεία σήμερα;
Για μένα η οικογένεια και το σχολείο είναι σημαντικοί πυλώνες μόρφωσης των παιδιών. Και με τον όρο «μόρφωση» δεν εννοώ τη στείρα γνώση, αλλά τη βαθιά παιδεία. Η παιδεία είναι σπουδαίο πράγμα. Σε κάνει βαθιά ευγενικό άνθρωπο. Αυτό που με πειράζει πολύ στην Ελλάδα είναι ότι έχουμε πάψει να είμαστε ευγενικοί. Υπάρχει μεγάλη έλλειψη ευγένειας. Αυτούς τους τρόπους καλής συμπεριφοράς, για μένα, έπρεπε να τους μαθαίνουν στο σχολείο. Για μένα ένας καλός λόγος είναι φιλανθρωπία. Είναι δύναμη, παρηγοριά. Αν δεν έχεις να πει καλό λόγο, να μην πεις τίποτα. Η κακή κριτική και η λεκτική βία κυριαρχούν στις μέρες. Εχουν χαθεί στον σύγχρονο κόσμο η ευγένεια, το «καλημέρα», το «σας παρακαλώ», το «σας ευχαριστώ πολύ», το «αν δεν σας ενοχλώ». Και δεν μιλάω για την προσχηματική ευγένεια των τύπων, αλλά για την ουσιαστική. Για μένα, η ανάγνωση βιβλίων, ποίησης και λογοτεχνίας, έχει λυτρωτικό χαρακτήρα. Φτάνεις στο κέντρο της ανθρωπιάς σου. Η τέχνη είναι λυτρωτική. Η επαφή με τους άλλους, πάνω από ένα πιάτο ζεστό φαγητό και η ουσιαστική κουβέντα, σε βγάζει από τη στενοχώρια, από αυτόν τον στενό χώρο, από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Πώς βλέπετε την Ελλάδα μας σήμερα;
Υπάρχει μια τρέλα και φοβάμαι μήπως δούμε και χειρότερα πράγματα. Ο Ελληνας έχει περάσει Μμνημόνια, πανδημία, οικονομική κρίση, ακρίβεια, και εύχομαι να μη δούμε και κανέναν πόλεμο πέρα από τη φτώχεια, πολέμους σαν και αυτούς που βλέπουμε στη γειτονιά μας. Πόλεμο να μη δούμε, γιατί οι παππούδες μας τον έζησαν και είδαν τι σημαίνουν πόνος, πείνα, θάνατος, καταστροφή. Σήμερα ζούμε όλοι μας απομονωμένοι, μέσα στα κινητά μας. Δεν συνομιλούμε. Ζούμε μέσα από μια οθόνη κινητού. Αυτό είναι πολύ εθιστικό για όλους μας, κυρίως για τα παιδιά, και πρέπει να περιοριστεί, ώστε να επικοινωνούν οι άνθρωποι επιτέλους μεταξύ τους. Γιατί όλα αυτά που βλέπουν στην οθόνη τα παιδιά δεν είναι χρήσιμα: τα περισσότερα είναι άχρηστες πληροφορίες, Τα εθίζουν στις γρήγορες εικόνες, δεν μπορούν να διαβάσουν μεγάλα κείμενα. Τα παιδιά μας δεν έχουν πλούσιο λεξιλόγιο, βρίσκονται σε σύγχυση με λάθος αξίες και πρότυπα. Ζω σε μια αγαπημένη οικογένεια και όλα αυτά προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε με πολύ διάλογο, ώστε να μεγαλώσουμε με ιδανικά τα παιδιά. Είχα την τύχη να γίνω νέα μαμά, στα 23, και μαζί με τον σύντροφό μου, τους φίλους, τους συγγενείς αλλά και τους συναδέλφους μου να μεγαλώσω τον γιο μου. Ηταν ανοιχτά τα σπίτια και οι καρδιές τους για το παιδί μου. Σήμερα είναι άλλες εποχές και χρειάζεται μεγάλη επαγρύπνηση με τα παιδιά. Οι κίνδυνοι είναι πολλοί.
Σε τι κοινωνία ζούμε;
Στην Ελλάδα είναι σαν να ζούμε από τύχη, γιατί οι υποδομές μετά τα Μνημόνια υπολειτουργούν. Βλέπετε τι γίνεται με τις φυσικές καταστροφές, είδαμε τι έγινε στα Τέμπη με το τρένο. Αποτέλεσμα; Ενήλικες και παιδιά να είμαστε όλοι θυμωμένοι. Υπάρχουν πολλά νεύρα και πολλή επιθετικότητα. Ο ένας ξεσπά στον άλλο στον δρόμο. Βλέπεις πώς οδηγούν οι άνθρωποι, γεμάτοι οργή. Κανείς στην Ελλάδα δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένος σήμερα. Ολα περιστρέφονται γύρω από την επιβίωση, το τρέξιμο το καθημερινό, την πολλή δουλειά και τη λίγη χαρά. Μα είμαστε η δεύτερη πιο φτωχή χώρα στην Ευρώπη. Εχει χαθεί το χαμόγελο από τον Ελληνα.
Διάβασα πρόσφατα μια κριτική για την υποκριτική σας και έλεγε ότι αν δεν έχεις δει τη Λυδία Φωτοπούλου ως ερωτευμένη γυναίκα, αν δεν έχεις δει το βλέμμα της πάνω στη σκηνή, δεν ξέρεις τι σημαίνει αγάπη ή το πώς είναι η ερωτευμένη γυναίκα. Πολύ μου άρεσε αυτό. Για εσάς ποιος είναι καλός ηθοποιός;
Καλός ηθοποιός είναι ο καλός άνθρωπος. Είναι απόφαση και επιλογή σε αυτήν τη ζωή να είσαι καλός άνθρωπος. Να είσαι ανθρωποκεντρικός. Να κάνεις ανθρωποκεντρική τέχνη. Είναι ωραίο ο ηθοποιός να υπηρετεί με τις επιλογές του το καλό, να επιλέγει και να φωτίζει καλά θεατρικά έργα που προάγουν τον καλό άνθρωπο και όχι το σκότος, το κακό, το έρεβος.
Καλός άνθρωπος ποιος είναι;
Αυτός που δίνει χώρο στον άλλο. Που είναι χρήσιμος στην κοινωνία, άξιο μέλος της. Τα καλά μέλη στην κοινωνία είναι όλο και πιο σπάνια. Είναι ένας αγώνας σε αυτή τη ζωή να παραμένεις καλός και να θέλεις να δίνεις και να μοιράζεσαι. Να δίνεις χαρά και όχι πίκρα. Είναι μια στάση ζωής. Πολλές φορές θυμάμαι τον μονόλογο της Γκόλφως για την αγάπη, για το πώς ανοίγει η ψυχή μας όταν δίνουμε στον συνάνθρωπο.
Γιατί με την τηλεόραση δεν είχατε καλή σχέση;
Κακώς. Προκαταλήψεις για εμάς που είχαμε μια ελιτίστικη θέση με το θέατρο. Αν και δούλεψα σε σπουδαίες σειρές στην τηλεόραση. «Η τούρτα της μαμάς» με έκανε να αρχίσω να δουλεύω ξανά στην τηλεόραση μέσα στην πανδημία, στον κορονοϊό. Η Μαριλού, ήταν ένας πολύ αγαπησιάρικος ρόλος, που με έκανε να βγω από το κέλυφός μου. Ηταν απελευθερωτικός για μένα. Και τώρα στη σειρά του Mega «Μια νύχτα μόνο» με σταματούν στον δρόμο για τον ρόλο της Ανέζας, για το πώς δύο γυναίκες -η Φιλαρέτη και εγώ- προσπαθούμε να κρατήσουμε μια επιχείρηση ενωμένη, να προστατεύσουμε τους κόπους μιας ζωής και να μην μπούμε στην ερωτική κόντρα των παιδιών μας. Εχει πολύ μεράκι αυτή η σειρά και μεγάλη απήχηση στον κόσμο. Αυτό μου αρέσει πολύ.
