Ως υποστηρικτής της ανεμπόδιστης αγοράς, πάντα ήμουν επιφυλακτικός απέναντι στις ποσοστώσεις σε επιχειρήσεις, οργανισμούς και υπηρεσίες, γιατί αντιβαίνουν στην ελευθερία που πρέπει να υπάρχει ώστε να λειτουργήσει με απόδοση κάθε ομάδα. Ενας επιχειρηματίας ή ένας μέτοχος που διοικεί μια εταιρία δεν μπορεί να έχει στον νου του τη σωστή αναλογία βάσει κάποιου χαρακτηριστικού. Ο μοναδικός σκοπός της εταιρίας είναι να λειτουργεί με σκοπό την αύξηση της αξίας της και του κέρδους για τους μετόχους.
Δεν αποτελεί κοινωνικό ίδρυμα που εξαναγκαστικά το κράτος ασκεί επιβοηθητική πολιτική προς συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων με κάποια συγκεκριμένα αναγνωριστικά στοιχεία. Ακούγεται σκληρό αλλά είναι καθαρά θέμα αξιακό: η εταιρία μέσω του υπέρτατου προσανατολισμού που έχει για την αύξηση των κερδών βοηθάει υπέρμετρα το κοινωνικό σύνολο. Σε έναν κερδοφόρο οργανισμό θα δοθούν αυξήσεις στους μισθούς, θα επιβραβευτεί η αξία του εργαζομένου, θα έχουν ηθικό οι υπάλληλοι που καταφέρνουν να πάνε μπροστά με τον μοναδικό τρόπο που οι εταιρίες αποτυπώνουν την αξία τους σε αριθμούς: με αύξηση του τζίρου και του κέρδους.
Ωστόσο, με έκπληξη διάβασα τη μελέτη της Eurostat ότι η Ελλάδα με ποσοστό 75,5% γυναικών δικαστών είναι η τρίτη υψηλότερη χώρα στην Ευρώπη! Πώς επηρεάζει αυτό την απονομή δικαιοσύνης; Κάθε πολίτης έχει τρεις στις τέσσερις πιθανότητες να τον κρίνει γυναίκα. Οσο ακριβοδίκαιες και να είναι οι δικαστίνες, διαφέρουν ψυχολογικά και βιολογικά ως ανθρώπινα όντα από τους άνδρες, με συνέπεια να υπάρχει ενδεχόμενο επίδρασης σε απόφαση λόγω της ιδιοσυγκρασίας τους (όπως ακριβώς ισχύει και για άνδρες).
Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια αποφάσεις ιδιαίτερα αυστηρές προς άνδρες, ενώ γυναίκες που κατηγορούνται για τον ίδιο περίπου τύπο υπόθεσης να αντιμετωπίζονται ευνοϊκότερα. Η Δικαιοσύνη, όμως, είναι δομικός μηχανισμός ενός ευνομούμενου κράτους και χρήζει προστασίας πάση θυσία. Η Ισπανία ως χώρα έχει εδώ και δεκαετίες έχει εφαρμόσει την αρχή της ισορροπημένης παρουσίας (presencia equilibrada) στη Δικαιοσύνη ώστε τα δύο φύλα να εκπροσωπούνται μεταξύ του εύρους 40% και 60%, κοντά δηλαδή στο απόλυτο μισό. Στο Βέλγιο υποχρεωτικά πρέπει να υπάρχει κατώτατη εκπροσώπηση κατά 33% σε κάθε φύλο στα δικαστικά όργανα. Η Γερμανία έχει 50,7% ποσοστό γυναικών δικαστών.
Θέλουμε, στα αλήθεια, στην κλήρωση που θα συμβεί στον καθένα μας που απευθύνεται ή καλείται να προσέλθει σε δικαστήριο, να έχουμε σχεδόν ίδιες πιθανότητες να κριθούμε από γυναίκα ή άνδρα; Πρέπει το κράτος να νομοθετήσει ειδικό προστατευτικό πλαίσιο, και όχι μόνο να ασχολείται με τις ποσοστώσεις σε εταιρίες.
*Διδάκτωρ Πληροφορικής
