● Σχολείο αυτογνωσίας ο ΔΕΔΔΗΕ. Σου δείχνει πόσα ψάρια μπορείς να πιάσεις στα δύσκολα. Χωρίς αέρα και πανιά, χωρίς βάρκα, μόνο με θέληση. Σε μαθαίνει να γράφεις στο κακορίζικο εικονικό πληκτρολόγιο του κινητού, που δεν το καταδέχεσαι ούτε στα Επείγοντα (ομολογώ ότι έχω μέγα εθισμό στα κανονικά πληκτρολόγια και εκεί σπανιότατα χωρούν υποχωρήσεις). Ο λόγος γίνεται για την προτεραία, όταν επί ώρες αρκετές έπεσε το ρεύμα (ευτυχώς δεν χτύπησε) στα βόρεια προάστια.Δεν έπεσε στα αστεία, στα σοβαρά το έκανε. Κι όλο να τους καλείς στο τελεφόν κι όλο να σου λένε ότι έρχεται στο ημίωρο, σε μία ώρα, σε λίγο, σε πέντε τέρμινα. Κι όσο αργούσε η έγερση του πεσμένου ρεύματος, να σου δικαιολογούνται (σχεδόν πάντα με υφάκι του στιλ «και πολύ σου πάει που καταδέχομαι να σου μιλήσω») ότι «είναι μεγάλη η βλάβη». Το μέγεθος, τελικά, μετράει, μάγκα μου, κι ας μην το παραδέχονται.
● Ομως, όταν αντιστρέφεις το ερώτημα και τους λες ότι και η δική σου η βλάβη στη δουλειά σου και τη ζωή σου είναι μεγάλη με τις διακοπές και πρέπει να σε αποζημιώσουν, σου λένε να μπεις στο ίντερνετ να τους το πεις και ότι αποζημιώνουν μόνο μηχανήματα που παθαίνουν βλάβες, όχι παγωτά που λιώνουν, προθεσμίες που χάνεις και εργασίες που δεν ολοκληρώνονται στην ώρα τους. Να μπεις στο ίντερνετ να τους πεις αυτά που ήδη ξέρουν. Το μαρουλάκι, όμως, εσύ το σκας κανονικά και στην ώρα του στη ΔΕΗ και στους άλλους παρόχους. Εκεί δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Δεν μπορείς να τους πεις ότι τόσα χρόνια σε μνημόνια ζορίστηκες να επιβιώσεις και δεν μπορείς να τους πληρώνεις τόσα όσα ζητάνε και στους χρόνους που τα θέλουνε. Σου τραβάνε έναν διακόπτη προς τα κάτω και… αντίο, Γλαρέντζα, όπως λέγανε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι μέγα, τελικά, το κόστος της αυτογνωσίας.
π
