Μην αρχίσετε τις μικροαστικές υστερίες περί «προδοσίας» και «κωλοτούμπας», καθώς εδώ μιλάμε για μια βαθιά, υπαρξιακή επανατοποθέτηση στο realpolitik γίγνεσθαι
Σύντροφοι, συντρόφισσες και λοιπά στελέχη του πρωινού καφέ (τον οποίον αφήνατε απλήρωτο και τον χρεωνόμουν εγώ), με την παρούσα επιστολή σάς αποχαιρετώ, κουνώντας σας το μαντίλι.
Δεν είναι καλαματιανό, διότι παραπέμπει σε υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά και δεν θέλω να παρεξηγηθώ διότι δεν έχω ακόμη κατορθώσει να γίνω ταξικός προδότης. Είναι διπλόφαρδη παλαιστινιακή μαντίλα τύπου Αραφάτ, διότι και μου πάει πολύ (κρύβει προγούλι και προκοίλι), και είναι και της μόδας.
Φεύγω από το κόμμα διότι η ιστορική νομοτέλεια δεν περιμένει πότε θα τα βρείτε εσείς στην Κεντρική Επιτροπή ούτε πότε θα τελειώσει η ατέρμονη λογοδιάρροια για το «τι είναι Αριστερά σήμερα». Βαρέθηκα την περιδίνηση μεταξύ του καφενειακού εξωκοινοβουλευτισμού και της ασθμαίνουσας και με τα χίλια ζόρια παρουσίας στη Βουλή. Ας είμαστε ρεαλιστές, η διαλεκτική του πεζοδρομίου καλή είναι για τα Σαββατοκύριακα, αλλά η πραγματική αποδόμηση του καπιταλισμού θέλει βουλευτική αποζημίωση, γραφείο στη Βουλή και μετακλητούς να μας φτιάχνουν τον εσπρέσο.
Γι’ αυτό, λοιπόν, μετακομίζω τις ελπίδες μου στο νέο, υπό διαμόρφωση, ριζοσπαστικό-προοδευτικό-κεντροαριστερό σχήμα του Αλέξη Τσίπρα. Και ο λαός κι εγώ προσωπικά θέλουμε και αξίζουμε «πρώτο τραπέζι πίστα» στη εξουσία. Ονειρευόμασταν ηγέτη που να φτιάξει ΠΑΣΟΚ Νο 2. Να ξέρει να κάνει επαναλανσάρισμα των ιδεών του, που είναι και δικές μας, να χαμογελάει με νόημα στις κάμερες και να υπόσχεται «Δικαιοσύνη Παντού» και κυρίως στην κατανομή των καλών θέσεων στα ψηφοδέλτια.
Μην αρχίσετε τις μικροαστικές υστερίες περί «προδοσίας» και «κωλοτούμπας», καθώς εδώ μιλάμε για μια βαθιά, υπαρξιακή επανατοποθέτηση στο realpolitik γίγνεσθαι, μια κίνηση που θα ζήλευε ακόμα και ο Αρης Βελουχιώτης αν έπρεπε να διαπραγματευτεί τη λίστα της Β΄ Αθήνας. Αλλωστε, ο ιστορικός συμβολισμός είναι προφανής: Ο Αρης ανήκε στον ΕΛΑΣ και στα βουνά, κι εμείς έχουμε τον Αλέξη με το δικό του «ΕΛΑΣ», το Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Σύστημα εξουσίας που, αντί για καριοφύλια, κουβαλάει χρήμα με ουρά και προβολή με τη σέσουλα και κάνει αντάρτικο στα τηλεοπτικά πάνελ της prime time ζώνης.
Δεν είναι καιρός για να κρυβόμαστε στα ιδεολογικά λαγκάδια και ρουμάνια της ρομαντικής πλην άνεργης Αριστεράς, λες και θα πάρουμε την εξουσία με το σακίδιο στον ώμο και με ούζο ρεφενέ στο καφέ Χάρτες στα Εξάρχεια. Η Ιστορία γράφεται από τους παρόντες και, κακά τα ψέματα, ο Αντόνιο Γκράμσι δεν τα έλεγε αυτά για την ανάγκη εισοδισμού στους αστικούς μηχανισμούς; Ο μεγάλος Ιταλός διανοητής ήταν σαφής για την κατάληψη των ιδεολογικών κάστρων του εχθρού, κι εγώ, ως αυθεντικός μαρξιστής της πιάτσας, σκοπεύω να εισβάλω ακριβώς στην καρδιά του κτήνους, δηλαδή στις προνομιακές έδρες του Κοινοβουλίου, οικοδομώντας ιδεολογική ηγεμονία από τα μέσα.
Φεύγω, λοιπόν, για να ενταχθώ στην εμπροσθοφυλακή του νέου φορέα, εκεί όπου η πολιτική ωριμότητα συναντά το real estate της εξουσίας, για να πιάσω στασίδι τώρα που είναι νωρίς, γιατί, άμα μαζευτείτε όλοι μαζί μετά τις επόμενες δημοσκοπήσεις, δεν θα έχει μείνει ούτε σκαμπό στο βάθος. Σας αφήνω με τις θεωρίες σας για το υποκείμενο της αλλαγής και τη συσχέτιση των δυνάμεων, κι εγώ πάω για την έφοδο στον ουρανό της κάλπης. Με αγωνιστικούς, ελιτίστικους και άκρως ρεαλιστικούς χαιρετισμούς, ο πρώην δικός σας και μελλοντικός σας σύντροφος.
ΥΓ: Αν τελικά ο Αλέξης πατώσει και το εγχείρημα δεν τραβήξει, κρατήστε μου μια θέση στο ευρωψηφοδέλτιο, για την Αριστερά, ρε γαμώτο.
