Τα «πρότυπα» που προβάλλονται στη νεολαία ως «επιτυχημένα» κινούνται μεταξύ της χυδαίας σαχλαμάρας και του κοινού εγκλήματος
Η νεολαία μας είναι για λύπηση. Βιώνει ένα παρατεταμένο και συχνά τραγικό αδιέξοδο εφ’ όλου του περιβάλλοντος εντός του οποίου δραστηριοποιείται, δίχως ορατή διέξοδο. Ποτέ στην ιστορία της κοινωνίας μας τα πράγματα δεν ήταν τόσο θλιβερά όσο σήμερα. Ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές υπήρξε κάποια ελπίδα, κάτι από το οποίο να πιαστεί.
Σήμερα πελαγοδρομεί αβοήθητη, καθώς όλα όσα θα μπορούσαν να την κατευθύνουν είτε τελούν υπό καθεστώς προϊούσας διαλύσεως είτε έχουν καταρρεύσει προ πολλού. Αυτό δεν συνιστά αυθαίρετη γενίκευση, αλλά απλή ανάγνωση της πραγματικότητας. Οι γονείς, στη συντριπτική τους πλειονότητα, τελούν υπό το διαρκές άγχος εξασφάλισης της επιβίωσης, εργαζόμενοι υπό συνθήκες που επιτείνουν την ανασφάλειά τους και τους εξαντλούν, αδυνατούν να έχουν συμμετοχή και έλεγχο στην ανατροφή της.
Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τους, αβοήθητοι από τα «εκπαιδευτικά συστήματα» και απροστάτευτοι από το υπουργείο, αδυνατούν να επιτελέσουν ουσιαστικά το έργο τους και περιορίζονται σε μία μάχη οπισθοφυλακών, μπας και σώσουν οτιδήποτε και αν σώζεται, μαζί και τη σωματική τους ακεραιότητα. Τα «πρότυπα» που της προβάλλονται ως «επιτυχημένα» κινούνται μεταξύ της χυδαίας σαχλαμάρας και του κοινού εγκλήματος. Η τύχη των καλύτερων από τις προηγούμενες γενιές τούς επαναλαμβάνει εμφατικά ότι «στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς» και πάρε τα ματάκια σου και φύγε από εδώ, μήπως και σωθείς. Από ποιον και από τι να πιαστούν αυτά τα παιδιά;
Σ’ αυτό το περιβάλλον κυριαρχούν η εικόνα αντί της πραγματικότητας, η φαντασίωση αντί της αυτογνωσίας, η άχρηστη πληροφορία αντί της γνώσης, η ευκολία αντί της προσπάθειας, ο ατομισμός αντί της φιλίας. Τα παιδιά κυκλοφορούν ακαθοδήγητα από τα σπίτια τους, αποδιωγμένα από την εκπαίδευση, αποκαμωμένα από τους ρυθμούς ζωής, ανέμπνευστα από ιδεολογίες-φαντάσματα, χαμένα μέσα στις ανατροπές όλων των αξιών δίχως την αντικατάστασή τους από νέες, παραζαλισμένα από «γυαλιστερά πρότυπα» ντενεκέδων, εύπιστα σε ό,τι και όποιον τους προσφέρει μία κάποια ελπίδα.
Πάνω σ’ αυτή τους την ανθρώπινη ανάγκη έχουν στηθεί εκατοντάδες επιχειρήσεις που τους πωλούν ελπίδα! Προνομιακά πεδία αποτελούν το ποδόσφαιρο, το τραγούδι, το μόντελινγκ, η ηθοποιία, η συγγραφή, η μαγειρική και ό,τι μπορεί να προσφέρει αναγνωρισιμότητα και χρήμα γρήγορα κι εύκολα. Τα ίδια ισχύουν φυσικά και για πανεπιστήμια, ιδιωτικά κολέγια, κέντρα εκπαίδευσης, αλλά αυτά συνιστούν μία υπόθεση που χρήζει ειδικότερης προσέγγισης, καθότι αφορά τη διά της γνώσεως… αποβλάκωσή τους!
Ξεπερνώντας το ηθικόν του πράγματος, ούτως ή άλλως ακούγεται πολύ παρωχημένη διάσταση (!), που αφορά τη διάπλαση χαρακτήρων και την τροφοδότησή τους με αξίες για να αντιμετωπίσουν τη ζωή, δεν είναι κακό να καλύπτεις τη ζήτηση της αγοράς!
Εμπορευματοποιημένοι είναι και οι άνθρωποι στον καιρό μας. Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που αυτό το κενό έρχονται να καλύψουν άλλα… κενά πρόσωπα! Πωλητές ελπίδας στα πεδία που προσδιορίσαμε παραπάνω είναι συνήθως οι παρ’ ολίγον τα πάντα όλα και στο διά ταύτα τίποτα! Και κάπως έτσι, δυστυχώς, καταλήγουμε στο «έρμα μου νιάτα και πού τσαλακωθήκατε…», να μετράμε χαμένες γενιές μαζί με τα χαμένα όνειρά τους…
