Η χθεσινή είδηση του αιφνίδιου θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Όλη η Ελλάδα κλαίει για τη μεγάλη απώλεια του ελληνικού τραγουδιού.
Από τη Νίκαια στην κορυφή του ελληνικού τραγουδιού
Ο «Μαζώ» γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νίκαια και ήξερε καλά τι θα πει να είσαι παιδί του λαού. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1987 σε ηλικία 15 ετών κάνοντας εμφανίσεις σε ένα μικρό μαγαζί στη Νίκαια, το «Μουσικό Ρετιρέ», ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1993, έβγαλε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «Μεσάνυχτα και κάτι». Ένα χρόνο μετά, το 1994, κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο του με τίτλο «Με τα μάτια να το λες», ο οποίος τον καθιέρωσε και τον έκανε από τους πιο αγαπητούς καλλιτέχνες.
Ο Μαζώ που δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τις ταμπέλες
Από την αρχή της καριέρας του έδειξε πως είναι ένας άνθρωπος που δεν συμβιβάζεται εύκολα, του άρεσε να πειραματίζεται και να μην βάζει ταμπέλες σε αυτό που κάνει. Το ρεπερτόριό του ήταν τεράστιο, αφού έχει τραγουδίσει λαϊκά, ποπ, ραπ και έχει συνεργαστεί με μεγάλους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Το στιλ του πάντα ήταν ιδιαίτερο πάνω και κάτω από τη σκηνή. Ήξερε πώς να μαγνητίζει τα βλέμματα και να μαγεύει με τις φωνητικές του ικανότητες.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας καλλιτέχνης που με ό,τι αποφάζισε να ασχοληθεί το έκανε με απόλυτη επιτυχία. Πέρα από το τραγούδι, είχε κάνει αρκετές εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές και το ταλέντο του ήταν τεράστιο. Μάλιστα στα περισσότερα βιντεοκλίπ των τραγουδιών του ξεδίπλωνε και εκεί τις υποκριτικές του ικανότητες.
Οι πιο εμβληματικές συνεργασίες του Γιώργου Μαζωνάκη περιλαμβάνουν τη διαχρονική σύμπραξη με τους Goin’ Through στο «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» και την εκρηκτική συνάντηση με την Έλλη Κοκκίνου στο «Gucci Φόρεμα», αλλά και σπουδαία ντουέτα με τον Πάνο Κιάμο στο «Δεν είμαι εγώ», τη trap διασκευή με τον Snik στα MAD VMA του 2018, καθώς και μια συγκινητική live μουσική συνάντηση με τη σπουδαία Πίτσα Παπαδοπούλου.
Πλήθος συναδέλφων και καλλιτεχνών αποχαιρέτησαν τον δικό τους Μαζώ μέσα από αναρτήσεις στα social media
Με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο ο Σταμάτης Κραουνάκης θέλησε να αποχαιρετήσει τον Γιώργο Μαζωνάκη: «Τίποτα σήμερα. Πέμπτη 10, Σεπτεμβρίου. Προχθές το βράδυ μου τηλεφώνησες δε σε είχα περάσει στο κινητό απαντούσα μονολεκτικά ποιος είναι λέω Μαζω μου λες Σε πήρα μιλάγαμε 1 h περίπου γελάγαμε όπως πάντα σαν παιδιά που ετοιμάζουμε κάποια καινούργια ζημιά. Ήθελες να έρθω στην Τεχνόπολη μου είπες να πούμε το ξημερώνει πάλι. Σου λέω δε βγαίνω πια αγάπη μου δεν μπορώ κάνω κάτι άλλα. Θα σου πω άμα έχεις όρεξη να έρθεις να δεις. Βρήκα τι έγραφα τότε που έφυγε ο Νίκος
Ξημερώνει πάλι:
Παναγιωτοπουλος παλι.
Αστυνομικο.
Απιθανο φιλμ
Ο Μαζωνακης μας ηρθε στο μυαλο σαν το σωστο προσωπο.
Ωραιες ορχηστρες, Ωραιο σι ντι.
Κουραστηκα να σκοτωνω τους αγαπητικους Σου.
Το Καμικαζι πολυ ωραιο λαικο τραγουδι επισης.
Α το αγαπω πολυ το Κουραστηκα.
Ορφανος χωρις τον Παναγιωτοπουλο.
Και τα ταξιδια του.
Θυμήθηκα που μου διάβασε το σενάριο και ήταν πρωταγωνίστρια μία που την έπαιζε
η Θεοφανία ,πού ήτανε γλάστρα στα μπουζούκια. Και μου λέει ο Νίκος ποιον να πάρουμε να κάνει τον τραγουδιστή στα μπουζούκια μουλεγε κάτι γυναικεία ονόματα. Του λέω να πάρουμε το Μαζωνάκη δεν τον ήξερε του έστειλα του άρεσε και τον ρώτησα και τον δικό μας και είπε α ωραία ευχαριστώ πολύ. Έτσι θα κάναμε πάντα με το Γιώργο δεν το πολυ κουβεντιάζαμε.
Είχε έρθει στο στούντιο στο Χολαργό δεν υπάρχει πια αυτό το στούντιο. Τότε συνέχεια εκεί έγραφα τα πάντα. Έφυγε και το παιδί που είχε το στούντιο απ’ τον πατέρα του. Ένας άγγελος κι αυτός. Ο Χρήστος ο Κοσμάς. Ήρθε ο Γιώργος να γράψουμε. Έλεγε δυο φράσεις έβγαινε έξω. Ξανά μέσα δύο φράσεις. Ξανά έξω. Του λέω κάποια στιγμή επειδή δεν προχωράγαμε. Γιώργο μου γραψε στ’ αρχίδια σου τον Κραουνάκη γιατί δε με βλέπω να τελειώνουμε και θα μας κυνηγάει ο Παναγιωτόπουλος. Μετά τον παρέλαβε η Μαριάννα του Νίκου και του έβαλε αυτά τα καπελάκια είναι κούκλος.
Πήγα και στο γύρισμα που ήτανε κάτι με μαύρες σακούλες και πετάγανε συνέχεια λουλούδια μπροστά στην κάμερα. Όταν έσκασε το τραγούδι δεν το έπαιζε κανείς ο σταθμός που έπαιζε Μαζωνάκηδες δεν ήθελε εμένα ο μελωδία που έπαιζε εμένα δεν ήθελε το Μαζωνάκη. Θυμάμαι λεπτομέρειες. Παρ’ όλα αυτά το τραγούδι ορφανό αγαπήθηκε από τον κόσμο έγινε επιτυχία και μετά από λίγο καιρό του έσκασε και το Gucci φόρεμα και τα δύο μαζί αγκαλίτσα κάνανε ένα χαμό όσο ναναι. Όποτε μου ζήταγε ήμουνα απίκο. Οπότε του ζήταγα ήτανε απίκο. Τον καμάρωνα που πήγαινε και έτρωγε στη μάνα του και έλεγα μέσα μου δε χάλασε αυτός. Και προχθές στα τηλέφωνα. Αφού έβλεπα τον Τσίπρα και με πήρε η Ναταλί και μου είπε πέθανε ο Μαζωνάκης της λέω άντε καλέ αφού προχθές μιλάγαμε είναι ψέματα. Όσο έβλεπα τον Τσίπρα πέφτανε κι άλλα τηλέφωνα και μετά άρχισαν τα κανάλια. Για μένα η τελευταία αναγνωρίσιμη φωνή στο λαϊκό τραγούδι. Από κει και μετά όλο ψάχνεσαι ποιον ή ποιαν ακούς!
Όλοι μοιάζουν μεταξύ τους. Αν δεν ξέρεις ποιος λέει το τάδε τραγούδι τους μπερδεύεις. Λογικά λυπήθηκε ο μεγάλος κόσμος που τον αγάπησε τόσο και πέρασε τόσο καλά μαζί του. Τολμηρός πως κράταγε μικρόφωνο ανάποδα τι φόραγε γούσταρε να κάνει ντόρο Το διασκέδαζε πολύ. Καθαρός λαϊκό παιδί γνήσιο. Στο καλό να πάει. Υπόγραψε το μύθο του. Το σκυλί εδώ δε λέει να ησυχάσει. Να αυτό από το secret mad. Επέμενε πολύ η Καλλιόπη να το κάνουμε. Το καράβι που φαίνεται από την πόρτα λεγόταν Άγιος Νεκτάριος. Είναι στο μικρό ναυπηγείο του μπαμπά του. Στα σχόλια σας βάζω και όλο το soundtrack είναι από τα πιο αγαπημένα μου.
Καλημέρα παιδιά!
Μας έπεσε βαρύ αυτό. Θα βγω στο Μάνο και στο Γιάννη στο πρωινό ώρα Ελλάδος σήμερα να πω δυο κουβέντες. Συγνώμη που σ όλα τα υπόλοιπα όχι.
Δεν άντεχα! Προχθές μιλάγαμε 1 h. Δεν άντεχα»
Άκρως συγκινητική είναι και η ανάρτηση του Γρηγόρη Αρναούτογλου: «Όλος ο κόσμος εχει στεναχωρεθεί πάρα πολύ για τον Γιώργο… Σαν να χάθηκε ενας φίλος τους… Νομίζω αυτό συνέβη, χάθηκε ενας ανθρωπος που καποια στιγμή της ζωής μας «ήταν» εκεί…και ας μην τον βλέπαμε πάντα…Τον ακούγαμε και τον νιώθαμε…Μοναδικός…»
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Συγκλονιστικό είναι και το αντίο της κολλητής του φίλης και κουμπάρας Αλεξάνδρας Παλαιολόγου: «Ψυχη μου..καρδια μου…πλασμα μου μοναδικό και καλοκάγαθο… Σ αποχαιρετώ με αυτο το τραγούδι που ξερω ποσο πολυ το αγαπουσες… Τα λογια ειναι πολυ φτωχα για να περιγράψουν τη συντριβή που νιωθω.. Η παντα καλόκαρδη καρδούλα σου δεν αντεξε αλλο πονο.. Καλο σου ταξίδι φωτεινό μου αστέρι…»
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Μια από τις τελευταίες συνεργασίες του Γιώργου Μαζωνάκη ήταν αυτή με τον Φοίβο Δελιβοριά στη μουσική σκηνή «Η ταράτσα του Φοίβου». Ο γνωστός καλλιτέχνης αποχαιρέτησε τον Μαζωνάκη λέγοντας: «Μου έφυγε η γη κάτω απ’τα πόδια. Την αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να σκεφτώ πως όσες φορές δουλέψαμε ή βρεθήκαμε παρέα, δεν υπήρχε καθόλου γη από κάτω μας. Ο Γιώργος δεν είχε καμιά σχέση με το έδαφος κι αυτό ήταν η πηγή του τεράστιου χαρίσματός του, το στοιχείο που τον κράτησε ως το τέλος μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία, τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι – πολύ πριν το ΑΙ. Λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια μικρή, ολόδική του, προσευχή.
Και ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατ’ευθείαν στο στερέωμα. Όποιος άνθρωπος είναι έτσι, βέβαια, είναι φυσικό να γεμίζει την πραγματικότητα με τρύπες, κάθε βήμα του να είναι δίπλα στο κενό, κάθε βόλτα του στο πάλκο να είναι ένα πιθανό γκρεμοτσάκισμα.
Ο Γιώργος όμως την επιλογή του την είχε κάνει. Όχι μόνο θα μας έπαιρνε μαζί στην πτήση του , αλλά και θα την κερνούσε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, αν ποτέ γινότανε πτώση. Δεν θα ανεχόταν λοιπόν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας». Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα. Και το έκανε με τόση αγάπη και τόση βαθειά ανάγκη, που θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
