Απόφαση-σταθμός για την ελευθερία του Τύπου: Εκρινε ότι οι δυσφημιστικοί ισχυρισμοί κατά δημάρχου έγιναν από δικαιολογημένο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για την ενημέρωση του κοινού
Τελικά «υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας»! Η ιστορική φράση, που αποτελεί παράφραση της γνωστής ρήσης «υπάρχουν ακόμα δικαστές στο Βερολίνο» και συμβολίζει την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, η οποία ελλείπει στη χώρα μας, έγινε πράξη από πέντε δικαστές του Αρείου Πάγου, οι οποίοι έλαβαν μία απόφαση-σταθμό για την ελευθερία του Τύπου.
Αφορούσε υπόθεση με δήμαρχο μεγάλου νομού της περιφέρειας, ο οποίος αξίωνε την καταδίκη ιδιοκτήτη τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού και ενός δημοσιογράφου, καθώς και αποζημίωσή του, ισχυριζόμενος ότι διέπραξαν συκοφαντική δυσφήμησή του για την κριτική που άσκησαν στα πεπραγμένα του από τη ραδιοφωνική τους εκπομπή.
Το Α2 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου όχι μόνον απέρριψε την αναίρεση του δημάρχου, ο οποίος στρεφόταν κατά της απόφασης του Πολιτικού Εφετείου, που δικαίωνε τον ιδιοκτήτη του ραδιοφωνικού σταθμού και τον δημοσιογράφο, αλλά έκρινε ότι πρέπει να καταδικαστεί ο δήμαρχος λόγω της ήττας του να πληρώσει τα δικαστικά έξοδα και των δύο εναντίον των οποίων είχε στραφεί δικαστικά,
Οι δικαστές Μαρία Κουφούδη, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, Παναγιώτης Βενιζελέας, Γεώργιος Σχοινοχωρίτης, Κορνηλία Πανούτσου και Ευαγγελία Γίτση επικύρωσαν την απόφαση του Εφετείου, το οποίο είχε κρίνει ότι:
– Επιπλέον το δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι φράσεις τις οποίες ανέφερε ο δημοσιογράφος στην εκπομπή του στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό «είναι αξιολογικές κρίσεις, που εντάσσονται στις υποκειμενικές εκτιμήσεις και τα συμπεράσματα του πρώτου εναγομένου (δημοσιογράφου) και οι οποίες αποτελούν εκδήλωση καταφρόνησης και ονειδισμού του δημάρχου, ενώ ενέχουν και αμφισβήτηση της κοινωνικής του αξίας και στοιχειοθετούν το αδίκημα της εξύβρισης.
– Παρά ταύτα όμως το δικαστήριο έκρινε ότι, οι δυσφημιστικοί ισχυρισμοί κατά του δημάρχου -που, σημειωτέον, βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα- έγιναν από δικαιολογημένο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για την ενημέρωση του κοινού.
– Και επομένως αίρεται το παράνομο της επιζήμιας συμπεριφοράς ως όρου της αδικοπραξίας.
– Ως προς το εάν οι προαναφερθείσες αξιολογικές κρίσεις και οι εκφράσεις, που χρησιμοποιήθηκαν από τον δημοσιογράφο σε βάρος του δημάρχου ήταν ή όχι αντικειμενικά αναγκαίες, το δικαστήριο έκρινε ότι εντάσσονταν στο πλαίσιο της καλής πίστης του δημοσιογράφου για τη δημοσίευση πληροφοριών που εντάσσονταν στο πλαίσιο μιας συζήτησης γενικότερου ενδιαφέροντος και μάλιστα πολιτικής, που αφορούσε τον τρόπο με τον οποίον ο δήμαρχος εκτελεί τα καθήκοντά του.
Το δικαστήριο έκρινε επιπλέον ότι ο δήμαρχος είναι πολιτικό πρόσωπο, που οφείλει να επιδεικνύει μεγαλύτερο βαθμό ανοχής στην κριτική.
Και, τέλος, σύμφωνα με το δικαστήριο βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η έκφραση των αξιολογικών κρίσεων «δικτατορίσκος, φασιστικό καθεστώς και φασίστας δήμαρχος δεν χρησιμοποιήθηκαν κατά την κυριολεκτική τους έννοια, αλλά αποσκοπούσαν μόνον στην άσκηση οξείας κριτικής κατά του δημάρχου»!
Από τη στήλη «Ο αδέκαστος» της «Δημοκρατίας»