Το δικαστήριο στην απόφασή του παραθέτει διεθνείς μελέτες που αναφέρουν ότι τα παιδιά σε ομόφυλα περιβάλλοντα υφίστανται αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξή τους
Άνοιξε η «κερκόπορτα» για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια στην Ελλάδα με τον νόμο της κυβέρνησης Μητσοτάκη 5089/2024 που «δένει τα χέρια» των δικαστών, ακόμα και αν αυτοί εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους, θεωρώντας πως υφίστανται σοβαρές ενδείξεις ότι τα τέκνα που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες υφίστανται αρνητικές επιπτώσεις στη ψυχοσύνθεσή τους.
Με την υπ’ αριθμ. 143/2026 απόφαση-σοκ του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών εγκρίνεται η υιοθεσία διδύμων από γυναίκα παντρεμένη με τη βιολογική μητέρα τους, παρά το γεγονός ότι ο δικαστής σημειώνει στο σκεπτικό του πως η υιοθεσία από τις δύο γυναίκες των παιδιών είναι «μάλλον προς το συμφέρον τους».
Η λέξη «μάλλον» αποκαλύπτει το δράμα της δικαστικής εξουσίας που εφαρμόζει αναγκαστικά τον νόμο της κυβέρνησης Μητσοτάκη τον οποίο -τουλάχιστον εν μέρει- αμφισβητεί. Ουσιαστικά στο σκεπτικό του ο δικαστής μοιάζει να απολογείται για την απόφαση που εξέδωσε αναγκαστικά με βάση τον νόμο 5089/2024, με τον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη νομιμοποίησε τον ομόφυλο γάμο και την υιοθεσία.
Το δικαστήριο δεν κρίνει πλέον αν αυτό είναι γενικώς επιτρεπτό – αυτό το έκρινε ο νομοθέτης. Κρίνει μόνο αν η συγκεκριμένη περίπτωση πληροί τις προϋποθέσεις. Καθοριστικό ρόλο στην έγκριση της υιοθεσίας έπαιξε το θετικό πόρισμα της Κοινωνικής Υπηρεσίας που ερεύνησε την οικογένεια, κάνοντας λόγο για «οικογενειακό σύστημα που παρέχει ασφάλεια και εμπιστοσύνη». Εξάλλου, ο δότης σπέρματος παρενέβη στη δίκη υπέρ της υιοθεσίας.
Πάντως, ο δικαστής παίρνει αποστάσεις, αφιερώνοντας σημαντικό μέρος του σκεπτικού στις επιστημονικές μελέτες Regnerus (2012), Sullins (2015) και Crouch (2014) που συνδέουν την ανατροφή σε ομόφυλο περιβάλλον με «συναισθηματικά προβλήματα», «χρήση υπηρεσιών ψυχικής υγείας», ακόμα και με μειωμένη «πιθανότητα να αναπτυχθούν ως ετεροφυλόφιλα».
«Υφίστανται σοβαρές ενδείξεις ότι τα τέκνα που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες υφίστανται αρνητικές επιπτώσεις στην εν γένει ανάπτυξη και ψυχοσύνθεσή τους» αναφέρει στο σκεπτικό του ο δικαστής που ενέκρινε την υιοθεσία, παρατηρώντας σε άλλο σημείο πως τα παιδιά θα ζουν με το ζευγάρι «ούτως ή άλλως», καθώς ο νόμος το επιτρέπει… Με απλά λόγια, ο δικαστής αφήνει να εννοηθεί ότι η δικαστική απόρριψη δεν θα προστάτευε τα παιδιά από τίποτα – απλώς θα τα άφηνε χωρίς νομική «ασπίδα»!
Το σκεπτικό της 143/2026 δεν είναι απόφαση δικαστή που πείστηκε. Ο δικαστής φαίνεται πως υποχρεώθηκε από τον νόμο να εγκρίνει την υιοθεσία από το ομόφυλο ζευγάρι, αν και δεν είναι πεπεισμένος!
«Η απόφαση μοιάζει να αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για το αποτέλεσμα στο οποίο καταλήγει» δήλωσε η πληρεξούσια δικηγόρος της αιτούσας Φωτεινή Ντούρα στο dikastiko.gr που έφερε στο φως τη δικαστική απόφαση με την οποία δίνεται το «πράσινο φως» στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλο ζευγάρι.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό ζήτημα: ο νομοθέτης, και στην προκειμένη περίπτωση η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τη woke ατζέντα της, αποφάσισε εκ των προτέρων, «δένοντας τα χέρια» των δικαστών.
Υπενθυμίζεται ότι πριν από δύο χρόνια η κυβέρνηση είχε νομοθετήσει μόνο υπέρ του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, δίχως να λαμβάνει θέση για το δικαίωμα υιοθεσίας παιδιών, σε μια προσπάθεια να κάμψει τις τότε αντιδράσεις της κοινωνίας, της Εκκλησίας αλλά και των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας.
Μάλιστα, τον Ιανουάριο του 2024 ,ο πρωθυπουργός είχε αναφέρει σε τηλεοπτική του συνέντευξη στην ΕΡΤ, σε μια προσπάθεια να κάμψει τις αντιδράσεις, εν όψει της ψήφισης του νομοσχεδίου: «Θέλω να προχωρήσω με το νομοσχέδιο αυτό, όταν άκουσα τις ιστορίες των παιδιών. Αφορά πρωτίστως τα παιδιά αυτά τα οποία υπάρχουν» είχε υποστηρίξει, αφήνοντας να εννοηθεί πως η νομοθετική ρύθμιση αφορούσε μόνο τα παιδιά που είχαν ήδη τα ομόφυλα ζευγάρια.
Ομως τώρα αποδεικνύεται πως ο νόμος δεν αφορά μόνο τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών που προϋπήρχαν του νόμου, αλλά όλα. Μάλιστα τον περασμένο Μάρτιο εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 392/2026 απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας με την οποία επισφραγίστηκε η συνταγματικότητα του νόμου ως προς το δικαίωμα σύναψης πολιτικού γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών αλλά και του συνακόλουθου δικαιώματος υιοθεσίας.
