«Μας πνίγει πλέον το Μεταναστευτικό» φωνάζουν οι ειδήμονες, αλλά εμείς… αγρόν αγοράζουμε. «Και πώς θες να κάνουν οι νέοι παιδιά σήμερα με τρεις κι εξήντα;» σου λέει ο άλλος. Και πώς έκαναν πέντε και βάλε παιδιά οι γυναίκες όταν η Ελλάδα δεν είχε ακόμη νοσοκομεία και δρόμους; «Και πώς να τα καταφέρουν όταν δουλεύουν και οι δύο;» σου λέει η άλλη. Μα, κι εμένα εργάζονταν και οι δύο γονείς μου, αλλά μεγάλωσαν και σπούδασαν πέντε παιδιά!
Ας μην επιμείνουμε άλλο στις δικαιολογίες. Τα τελευταία χρόνια έγιναν τα πάντα ώστε να απαξιωθούν η έννοια και η ουσία της οικογένειας, έγιναν τα πάντα για να καθιερωθεί ως τρόπος ζωής ο δήθεν ευδαιμονισμός, έγιναν τα πάντα για να πάψει να υπάρχει το κλασικό δίδυμο άνδρας – γυναίκα. Ακόμα και οι νόμοι που ψηφίζονται, υποτίθεται για να προσεχτούν τα παιδιά των χωρισμένων γονέων, είναι νόμοι τραυματικοί και συμβάλλουν στη διάλυση της οικογένειας.
Είδαμε εσχάτως μια περίεργη έως ύποπτη διαφήμιση, που ασχολείται με τα στεγαστικά ή άλλα δάνεια. Η γνωστή συνταγή ως τώρα ήταν ένα ζευγάρι, το οποίο επιθυμεί να φτιάξει οικογένεια και προσφεύγει σε μια τράπεζα για να πάρει στεγαστικό δάνει. Αμ δε! Ο μαντράχαλος της διαφήμισης δεν πάει στην τράπεζα με τη γυναίκα ή τη σύντροφό του. Πηγαίνει με… τον Μπούμπη! Πηγαίνει με τον σκύλο του, προκειμένου να πάρουν δάνειο για να στεγαστούν, προφανώς ως οικογένεια.
Μάλιστα ο σκύλος, ο οποίος εμφανίζεται να ομιλεί, κάνει παράπονα επειδή δεν υπάρχει το… όνομά του στο κουδούνι του σπιτιού που αγόρασαν ο Τάκης και ο Μπούμπης με το στεγαστικό! Μάλιστα! Το ζευγάρι που πηγαίνει για στεγαστικό είναι ένας άνδρας κι ένας σκύλος! Πουθενά το ζευγάρι, πουθενά «ο» και «η», πουθενά τα παιδιά, πουθενά η οικογένεια! Κι ύστερα μας φταίει το Μεταναστευτικό, επειδή μας έρχονται εδώ οι απρόσκλητοι επισκέπτες και στρογγυλοκάθονται!
Τις προάλλες ήμουν σε εκδήλωση μεγάλης κινεζικής εταιρίας (κρατικής, φυσικά), η οποία, συν όλα τα άλλα, είχε φέρει και… ρομπότ! Μάλιστα το ένα ήταν μια κοπέλα που μιλούσε, τραγουδούσε, σερβίριζε, φωτογραφιζόταν με τον κόσμο.
Τα άλλα δύο ρομπότ ήταν… σκυλιά! Και πήγαιναν τα παιδάκια και χάιδευαν τα «σκυλάκια» και μιλούσαν στο ρομπότ, που τους έδινε το χέρι και τους έκανε και υπόκλιση! Κανονικά θα έπρεπε τα παιδιά να λένε «Χαίρε, ρομπότ! Οι μελλοάνεργοι σε χαιρετούν»! Διότι, μην αμφιβάλλετε, από τη μια αυτό το μέγιστο τραύμα, η Τεχνητή Νοημοσύνη, κι από την άλλη τα ρομπότ για όλες τις δουλείες, θα εξαφανίζουν τις θέσεις εργασίας και σιγά σιγά θα γίνουμε όλοι «Τάκης και Μπούμπης»! Ουστ, βρε!
Η ΑΚΙΣ
