Γυμνοσάλιαγκας: Η λέξη χρησιμοποιείται μεταφορικά στην ελληνική γλώσσα με έντονα αρνητική, μειωτική και υβριστική σημασία. Οταν χαρακτηρίζουμε κάποιον έτσι, αναφερόμαστε σε έναν άνθρωπο που συγκεντρώνει τα εξής χαρακτηριστικά:
• Γλοιώδης και ύπουλος χαρακτήρας: Ανθρωπος χωρίς μπέσα, που δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς.
• Ελλειψη αξιοπρέπειας και δειλία: Αυτός που «σέρνεται» (όπως το ομώνυμο μαλάκιο) μπροστά στους ισχυρούς, κάνει τον κόλακα (σφουγγοκωλάριος) και δεν έχει το θάρρος να εκφράσει τη γνώμη του κατάμουτρα.
• Αποκρουστική συμπεριφορά: Κάποιος που προκαλεί αηδία με τις πράξεις, την ανειλικρίνεια ή την έλλειψη ηθικών φραγμών.
Στο δικό μας επάγγελμα, τη δημοσιογραφία-δημοσιολογία, το είδος αφθονεί! Τους βλέπω, τώρα που μπουζουριάστηκαν οι γιατροί-κομπογιαννίτες, να ψάχνουν «ποιος πήγαινε εκεί», να αφήνουν υπονοούμενα για «υπουργούς», «πολιτικούς», «ηθοποιούς» και «επώνυμους», χωρίς να τους κατονομάζουν (ακόμη).
Τους βλέπω να βγαίνουν στα κανάλια με πρόσωπα αστραφτερά, αρυτίδωτα, ασφαλώς «παραγεμισμένα» σε κάποιο από τα πολλά «μποτοξάδικα» ή «ζενεσάδικα» της Αθήνας και να πετούν λάσπη, κι όποιον πάρει ο χάρος! Λες και δεν έχουμε εμείς ματάκια! Λες και δεν βλέπουμε κάτι καλλιτέχνες που τους ακούμε από παιδάκια κι έχουν δέρμα σαν της εγγονής μου, λες και δεν βλέπουμε κάποιες παρασιτεμένες συναδέλφους μας που τρέμουν μη χαμογελάσουν πλατιά και γεμίσει η οθόνη σιλικόνη!
Λες και δεν τις βλέπουμε δώθε κείθε σαν ροφούς και σαν συναγρίδες έτοιμες να πιαστούν στο αγκίστρι, με τα χείλη κάργα στην ουσία και τα μάγουλα μπαλάκια του τένις. Λες και δεν βλέπουμε στήθη και γλουτούς που έτσι και πέσουν σε στριμωξίδι στο μετρό θα σκάνε σαν μπαλόνια σαν να είμαστε στα μπουζούκια επί Βαγγέλη Γιαννόπουλου!
Ρε, άι σιχτίρ, γυμνοσάλιαγκες, που μυριστήκατε αίμα και τζάμπα πρόγραμμα και έχετε πέσει να θάψετε τους πάντες! Και πολλοί από τους γυμνοσάλιαγκες είναι εκείνοι που «έθαβαν» τον καημένο τον Μαζωνάκη, που τον αποκαλούσαν «τελειωμένο» και «καμένο», που όπου τον πετύχαιναν τον πετσόκοβαν με την «αφ’ υψηλού» θεώρησή τους. Και τώρα τραγουδάνε «ανήκω σε μένα και στη μοναξιά μου». Βρε, ουστ!
Ανήκετε ψυχή και σώμα στα αφεντικά σας και αλλάζετε άποψη ανάλογα με τη δική τους. Μόνο αηδία προκαλεί όλο αυτό το νταραβέρι, όπως ο άλλος, ο «συνδικαλιστής αστυνομικός», που δεν κατάλαβε ότι με όσα έλεγε παραδεχόταν ότι είναι διεφθαρμένος! Ρε, αφήστε τον Μαζωνάκη στην ησυχία του. Τη ματαιοδοξία του πλήρωσε και το ότι εμπιστεύθηκε τη ζωή του σε αλμπάνηδες πολυτελείας! Κρίμα κι άδικο. Αλλά να μιλάνε και οι γυμνοσάλιαγκες…
Η ΑΚΙΣ
