Ο νεαρός φίλος είναι αστείρευτη πηγή ιδεών. Την πρώτη φορά μού έφερε ένα σχέδιο για την κατασκευή ενός ελληνικού ηλεκτροκίνητου σπορ αυτοκινήτου, με καταπληκτικές επιδόσεις, με επαναστατικά υλικά, το οποίο μπορεί να κατασκευαστεί εύκολα, γρήγορα και να αναμετρηθεί στα ίσα με τα «μεγαθήρια» της αγοράς.
Προσπαθεί να βρει χρηματοδότη, μέχρι στιγμής ακούει πολύ καλά λόγια, όμως ουδείς τολμά να επενδύσει στην ιδέα του. Τη δεύτερη μου έφερε τα σχέδια ενός ηλεκτροκίνητου ταχύπλοου σκάφους αναψυχής, που θα κοστίζει πολύ λιγότερο από τα άλλα της κατηγορίας του, θα πιάνει μεγάλες ταχύτητες και θα χρησιμοποιεί επίσης ηλιακή ενέργεια. Ταχύτητα, μηδενική ρύπανση, αντοχή στα χτυπήματα και καλή τιμή!
Τον έστειλα σε γνωστό, που ασχολείται επί 30 χρόνια με το σκάφος αναψυχής. Τα βρήκε όλα όμορφα και ωραία, αλλά είπε «στην Ελλάδα βρισκόμαστε» και χαρακτήρισε τον νεαρό εξαίρετο μυαλό, πλην «ρομαντικό», λέγοντάς του εμμέσως «πού πας, ρε Καραμήτρο…» Δεν ελπίζω σε πολλά πράγματα, αλλά έχω κάνει την ακόλουθη διαπίστωση: Οι Ελληνες επιχειρηματίες διστάζουν να πλησιάσουν το «νέο».
Εχουν βολευτεί με την εισαγωγή, τους βολεύει το «κινέζικο», αλλά οι Τσέχοι είχαν πριν από καιρό κατασκευάσει ένα σκάφος, παρόμοιο με του φίλου μου, το οποίο πωλούσαν 1 εκατ. ευρώ και οι πωλήσεις τους έφτασαν τα οκτώ τον χρόνο! Οι Τσέχοι, που δεν έχουν θάλασσες, έφτιαχναν σκάφη κι εμείς, είδαμε και πάθαμε να επανεκκινήσουμε τα ναυπηγεία που σκότωναν μύγες, το σκεφτόμαστε να επενδύσουμε σε νέες ιδέες.
«Μακάρι να είχα τα χρήματα» λέει ο νεαρός, αλλά πού να τα βρει; «Είχα καταθέσει μια ιδέα μου για έναν υψηλής απόδοσης αισθητήρα αυτοκινήτου, αλλά έπρεπε κάθε χρόνο να πληρώνω χρήματα στο αρμόδιο υπουργείο. Δεν είχα, δεν πλήρωσα τον δεύτερο χρόνο και η πατέντα μου εφαρμόζεται τώρα στα αυτοκίνητα μεγάλης γερμανικής βιομηχανίας» μου είπε θλιμμένος. Εμ, πού να τα βρει τα λεφτά; Λίγοι και «εκλεκτοί» τα βρίσκουν.
Είχα στείλει τη μελέτη στον τότε υπουργό Αμύνης. Μάλλον θα την πέταξε χωρίς καν να τη δει. Τώρα μας έχουν ξεπεράσει οι Τούρκοι στον συγκεκριμένο τομέα. Μήπως έχουμε «γεράσει» ως κράτος και νοοτροπία; Οσο είμαστε νέοι και χτυπάει το κουδούνι, τρέχουμε με τις παρέες, συζητάμε, περνάμε ώρες ενδιαφέρουσες. Οταν χτυπήσει το κινητό, σου πουν «έλα» και πεις «πού να τρέχω τώρα;», έχεις περάσει στην εφεδρεία. Μήπως έχουμε «κλείσει» ως κράτος; Μήπως φοβόμαστε τελικά τους νέους; Ας κινηθούμε λοιπόν προτού μας φύγουν όλοι για τα ξένα, ή, το χειρότερο, προτού… γεράσουν κι αυτοί…
Η ΑΚΙΣ
