Εναν πολιτικό που δηλώνει με στόμφο και κάποιο ύποπτο τρεμούλιασμα στα χείλη «εγώ θα κλείσω τις εφορίες» πρέπει να τον αντιμετωπίζεις με την ίδια συγκατάβαση που δείχνεις όταν σου λέει κάποιο αγριεμένο νήπιο «είμαι ο πειρατής Τζακ Σπάροου»!
Ομως ό,τι λέγεται από ενηλίκους στον δημόσιο χώρο γράφεται στην «ταρίφα» κι επισύρει συνέπειες…
Οι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί με τους οποίους πρόσφατα (Οpen) ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος «στόλισε» τους εφοριακούς εξόργισαν τον κλάδο, ο οποίος πέρασε στην αντεπίθεση, αφήνοντας να εννοηθεί καθαρά ότι ο πρόεδρος Βελόπουλος, διαθέτων ασυλία, μάλλον ενοχλήθηκε διότι… υπέστη φορολογικό έλεγχο!
Με σκληρή ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στις ΔΟΥ σχολίασε: «Μετά την προτροπή του να βουλιάζουν στο Αιγαίο τις βάρκες με τα παιδάκια, επιτέθηκε στους εργαζομένους στις ΔΟY με συκοφαντικά σχόλια και απειλές επειδή κάνουν φορολογικούς ελέγχους, οι οποίοι, σύμφωνα με τις δηλώσεις Βελόπουλου, δεν… χρειάζονται. Δεν ξέρουμε αν αυτές οι ευθείες απειλές προς τους εργαζομένους έγιναν με την ιδιότητα του επιχειρηματία και υπό την κάλυψη της βουλευτικής ασυλίας. Αυτό έχουν ευθύνη και υποχρέωση οι αρμόδιες Αρχές να το διερευνήσουν».
Η ΠΟΕ-ΔΟΥ υπερασπίζεται τους χιλιάδες εργαζομένους στις φορολογικές υπηρεσίες που μοχθούν στο καθήκον και «υφίστανται αυστηρούς ελέγχους “πόθεν έσχες” σε βάθος δεκαετίας με δυσμενή μεταχείριση έναντι όλων των υπόλοιπων υπόχρεων που ελέγχονται για πενταετία». Και τονίζει: «Είναι δικαίωμα του κάθε πολιτικού αρχηγού να εκφράζει τις απόψεις του για τη φορολογική πολιτική και για αυτές κρίνεται από τους πολίτες, δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να συκοφαντεί εξαπολύοντας αήθεις χαρακτηρισμούς έναν ολόκληρο κλάδο εργαζομένων, να απειλεί με απολύσεις και να τους εγκαλεί γιατί απλά κάνουν τη δουλειά τους με βάση τους νόμους που η Βουλή ψηφίζει και η εκάστοτε κυβέρνηση εφαρμόζει. Αλλωστε εμείς από την πλευρά μας υποστηρίζουμε ότι οι μικρομεσαίοι έχουν σηκώσει διαχρονικά δυσανάλογο βάρος, με την ευθύνη να βαραίνει όχι τους εφοριακούς υπαλλήλους αλλά τους πολιτικούς με επιλογές που προστατεύουν τις τράπεζες, τους μεγάλους ομίλους και τις πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης με ποικίλους τρόπους».