Ιστορικά δύο πολιτικές σχολές σκέψης αναπτύχθηκαν μέσα στην κεντροδεξιά παράταξη για τα άκρα και τις ακρότητες: Η πρώτη έχει ως ηγεσία της την καραμανλική σχολή, η οποία είχε, μεταξύ άλλων, ως σήμα κατατεθέν της ιδεολογίας της τη σύγκρουση με τα άκρα, τη ρήξη. Ουδεμία σκέψη για επίδειξη ανοχής. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διέκοψε τους δεσμούς με τους πλέον πιστούς ψηφοφόρους του προδικτατορικώς, όταν είπε την περίφημη φράση «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια» για τους πρωταίτιους της δικτατορίας και όταν προχώρησε σε «αποχουντοποίηση» για να απομακρύνει και το τελευταίο «σταγονίδιο» από το κράτος. Εθεσε τη δημοκρατία και το πολίτευμα πάνω από όλα και έδειξε διατεθειμένος να πληρώσει το δυσβάστακτο πολιτικό κόστος, το οποίο κατέβαλε στο ακέραιο. Η Εθνική Παράταξις, που κατήλθε στις εκλογές του 1977, έλαβε ποσοστό 7%. Οι μισές απώλειες της Ν.Δ. σε εκείνες τις κάλπες (έπεσε 15 μονάδες από το εμβληματικό 54% του 1974), που είχαν ως συνέπεια τη μείωση του ποσοστού της σε 41,7%, προήλθαν από τα δυσαρεστημένα άκρα που αποκολλήθηκαν. Ετσι έπρεπε να γίνει! Τον ενδιέφερε να αποκαταστήσει τη δημοκρατία, όχι τις σχέσεις του με τους χουντικούς.
Ακριβώς τριάντα χρόνια αργότερα, το 2007, η ιστορία επαναλήφθηκε ως φάρσα. Το κόμμα ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη (που η Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή αποκαλούσε «άκρο») κατήλθε στις εκλογές με σημαία το περίφημο βιβλίο της Ρεπούση και με τη διαπλοκή στήριγμά του, ανταπόδοση υπηρεσιών για τον βασικό μέτοχο (μόνιμο στασίδι στο Mega των Μπόμπολα και Λαμπράκη), κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή με 3,8% και να ψαλιδίσει την αυτοδυναμία της Ν.Δ. σε δύο μόλις έδρες (152). Η Ακροδεξιά αυτή δεν υπήρξε ριζοσπαστική αλλά υπερσυστημική. Νέο είδος που σώζεται μέχρι τις μέρες μας. Η διακυβέρνηση τα έτη 2007-2009 κατέστη μετά ταύτα εφιάλτης. Ωστόσο, και ο Κώστας Καραμανλής αρνήθηκε μέχρι τέλους να συνεργαστεί με αυτό το κόμμα, γιατί απλούστατα ποτέ δεν είχε εμπιστοσύνη στην ηγεσία του. Η οποία μάλιστα έκανε επανειλημμένες προσπάθειες να τον προσεγγίσει και να αφήσουν πίσω τα παλιά μετά τις εκλογές του 2009. Την ίδια ρότα ακολούθησε και ο Αντώνης Σαμαράς κατά την περίοδο της διακυβέρνησής του: καμία συναλλαγή με τη ριζοσπαστική ακροδεξιά των αντιμνημονίων.
Βεβαίως, μεταξύ των άκρων του 1977 και των άκρων του 2007 υπήρχε μία θεμελιώδης διαφορά. Η πρώτη υπό τον αστό Σπύρο Θεοτόκη ήταν ρομαντική και θυμωμένη. Η δεύτερη είχε πάντοτε τον νου της στην (πολιτική) κερδοφορία. Πώς θα «αβγατίσει» την επιρροή της σε διάφορα κέντρα. Ακροδεξιά του συστήματος. Πρόβλημα που έλυσε διά βίου με την ενσωμάτωσή της στη Ν.Δ., στην οποία άρχισε να ξεθαρρεύει και να γίνεται μέρος του σκληρού πυρήνα της ηγεσίας της από το 2016 και μετά. Τότε που η Ακροδεξιά εισήλθε στο ιερό του κόμματος με υψηλόβαθμο κομματικό αξίωμα και ανέλαβε ζηλευτά υπουργεία, σχεδόν πάντοτε του οικονομικού και παραγωγικού κύκλου: Εμπορικής Ναυτιλίας, Υγείας, Ανάπτυξης, Γεωργίας, Μετανάστευσης κ.ά. Η αντίληψη της πολιτικής σχολής Μητσοτάκη ήταν ριζικά διαφορετική. Συναλλάχθηκε από το 1974 με τα σταγονίδια και τους οπαδούς της χούντας γιατί αρχικώς χρειαζόταν την ψήφο τους για την είσοδο του κόμματος Νεοφιλελευθέρων στη Βουλή. Ανέπτυξε άριστη σχέση με το παλαιό βασιλικό μπλοκ, το οποίο ήταν δυσαρεστημένο από τη στάση του Εθνάρχη στο δημοψήφισμα του 1974. Οι βάσεις υπήρχαν από την περίοδο που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν υπουργός Οικονομικών της αποστασίας και έκανε δεκτά τα αιτήματα της βασιλικής οικογένειας για την ετήσια χορηγία της – τα λέει και ο ίδιος στο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά. Το 1987 προκλήθηκε σάλος με την «αντικαραμανλική» δήλωση του επιτίμου στο Λονδίνο για το unfair κατά του βασιλέως στο δημοψήφισμα, ενώ στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. της εποχής εκείνης περιελήφθησαν και εξελέγησαν, στη Φθιώτιδα, στη Θεσσαλονίκη, στη Δράμα και σε άλλες εκλογικές περιφέρειες βουλευτές με ροπή προς τα άκρα. Δεν περνούσαν επίσης τότε απαρατήρητες οι εκλεκτικές συγγένειες της ηγεσίας με εφημερίδες της Ακροδεξιάς και διάσημους εκβιαστές εκδότες. Από τις στήλες τους γίνονταν τα πιο σκληρά χτυπήματα προς την εσωκομματική αντιπολίτευση και όχι από τον παραδοσιακό Τύπο της δεξιάς παράταξης.
Η παράδοση αυτή δεν θα μπορούσε να μη συνεχιστεί μόλις ήρθαν τα δύσκολα και από τη σημερινή κεντρώα και μεταρρυθμιστική ηγεσία της Ν.Δ. Οσο τα άκρα ήταν απειλή για να περικόψουν το ποσοστό της Ν.Δ. στις εκλογές καταδιώκονταν. Το 2023 αποκλείστηκε αντισυνταγματικά το κόμμα «Ελληνες» από τις εθνικές εκλογές και το 2024 το κόμμα «Σπαρτιάτες» από τις ευρωεκλογές. Μόλις όμως προέκυψαν ζητήματα στις δημοτικές και τις εθνικές εκλογές, απειλή από άλλες δυνάμεις, η παράταξη επανήλθε στις προπατορικές εργοστασιακές ρυθμίσεις: Το κόμμα Κασιδιάρη απαγορεύτηκε στις ευρωεκλογές, απαγορεύτηκε στις περιφερειακές εκλογές, αλλά του επετράπη η κάθοδος στις δημοτικές εκλογές. Το αποτέλεσμα; Δεν εξελέγη από τον πρώτο γύρο ο Κώστας Μπακογιάννης και στον δεύτερο έχασε. Δεν στενοχωρήθηκε και ιδιαίτερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Έξι από τους δώδεκα βουλευτές των «Σπαρτιατών» προσχώρησαν ντε φάκτο στην κυβερνητική πλειοψηφία και τήρησαν πιστά τη γραμμή της Ν.Δ. στις ψηφοφορίες για το Σύνταγμα και τις προανακριτικές Βορίδη και Τριαντόπουλου. Στο αποκορύφωμα ορίστηκαν και ψηφολέκτες στις κάλπες με τις επιστολικές ψήφους Βορίδη! Τούτων δοθέντων, δεν μας προξένησε εντύπωση η ευρεία κάλυψη της αποφυλάκισης Κασιδιάρη από τα φιλοκυβερνητικά μέσα. Ο πρωθυπουργός θα ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση και θα «παίξει» μέχρις ενός ορίου μαζί τους. Θα τους κλείνει το μάτι από τώρα μέχρι την άνοιξη να τον εξαιρούν από την κριτική τους (αλλά να επιτίθενται σε Δένδια και Σαμαρά), θα μετρήσει, θα σταθμίσει την κατάσταση και αναλόγως θα αποφασίσει. Αν κάνουν ζημιά στους αντιπάλους του, θα βρει νομικό τρόπο να κατέλθουν στις εκλογές. Δε θα διστάσει δευτερόλεπτο. Εάν όμως επιδρούν αρνητικά στη συνολική αρχιτεκτονική (αφαιρούν έδρες που χρειάζεται ο πρώτος για τις διερευνητικές, αυξάνουν τη συμμετοχή των νέων στις κάλπες και μειώνουν εμμέσως το ποσοστό της Ν.Δ.), θα βρει τον τρόπο να τους κόψει. Η αποθέωση του αμοραλισμού και του καιροσκοπισμού αλλά και τα αποκαλυπτήρια μιας πολιτικής που ποτέ της δεν είχε σταθερές αρχές, αν και υπερηφανεύεται για το αντίθετο.
ΥΓ.: Και οι πρόσφατες μετεγραφές υπουργών του ΠΑΣΟΚ στη Ν.Δ. σφραγίζονται από ένα μυστικό: Οι οικογένειές τους έχουν χουντικό παρελθόν.
