Του Strange Attractor
Στη μακρινή, και απολύτως φανταστική βαλκανική χώρα της Γρεκίας, κυβερνούσε επί επτά συναπτά έτη ο Ανέμελος Γόνος, ή αλλιώς ο Μεγάλος Τιμονιέρης, ή αλλιώς ο Σμιλεμένος !
Ήταν ένας ηγέτης που είχε το σπάνιο χάρισμα να μοιάζει πάντοτε ξεκούραστος, πάντοτε γυμνασμένος, και πάντοτε χαμογελαστός, ακόμη και όταν η χώρα καιγόταν, πλημμύριζε, ή απλώς δεν λειτουργούσε.
Οι στενοί του συνεργάτες τον αποκαλούσαν «φρεσκαδούρο», και απέδιδαν αυτή την ανεμελιά, αυτή τη μόνιμη φρεσκάδα δηλαδή, στα ειδικά ταλκ, τα άλατα, και τις πούδρες, που φίλοι του εφοπλιστές έφερναν από το εξωτερικό, όπως π.χ. τη Ζανζιβάρη!
Άλλοι πιο υποψιασμένοι, το απέδιδαν στη μεγάλη περιουσία που συγκέντρωσε μέσω της πολιτικής προσφοράς, ως… μισθωτός.
Στα επτά χρόνια της διακυβέρνησής του, η κυβέρνηση των «αρίστων», όπως την έλεγαν, πέτυχε τρία ιστορικά επιτεύγματα.
Το πρώτο ήταν η δημιουργία μιας εντυπωσιακής καινοφανούς οικονομικής σχολής, της λεγόμενης «Διαχεόμενης Ευημερίας».
Σύμφωνα με τη θεωρία της, που άρχισε να διδάσκεται ακόμη και σε ξένα πανεπιστήμια, ο πλούτος συγκεντρώνεται σε λίγους ανθρώπους στην κορυφή, και από εκεί… δεν διαχέεται πουθενά.
Για να επιτευχθεί αυτό, όλοι σχεδόν οι «άριστοι» βουτούσαν το χέρι στο βάζο με το μέλι. Κάποιοι μάλιστα πιάστηκαν στα πράσα, αλλά λίγο η ασυλία, λίγο η «Δικαιοσύνη» της Γρεκίας, και όλα ξεχνιόνταν…
Παρά ταύτα, οι υποστηρικτές της τη θεωρούσαν λαμπρή επιτυχία, διότι οι λίγοι γίνονταν ολοένα πλουσιότεροι, και έτσι υπήρχαν περισσότερα παραδείγματα επιτυχίας για να… εμπνέεται ο λαός.
Το δεύτερο επίτευγμα ήταν η επανάσταση στον δημόσιο τομέα. Μια τεράστια «μεταρρύθμιση», δηλαδή.
Η κυβέρνηση διακήρυσσε καθημερινά την ανάγκη περιορισμού του κράτους, και τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά ταυτόχρονα ανακάλυψε ότι το κράτος μπορεί να μικραίνει και να μεγαλώνει συγχρόνως, όπως το ακορντεόν.
Έτσι, ενώ για να μπει κάποιος στο δημόσιο, μέσω ΑΣΕΠ π.χ. έγινε όλο και πιο δύσκολο, χιλιάδες μετακλητοί (κυρίως κομματικοί φίλοι, ή παιδιά κομματικών φίλων) διορίστηκαν από το παράθυρο για να βοηθήσουν στη… μείωση του κράτους.
Παράλληλα συστάθηκαν και δεκάδες δήθεν Ανεξάρτητες Αρχές, που δεν ανήκουν δηλαδή στον στενό δημόσιο τομέα, που στελεχώθηκαν ή από αποσπασμένους από αλλού δημόσιους υπαλλήλους (κομματικοί φίλοι), ή στην πλειονότητα από νεοδιορισθέντες μετακλητούς (χειροκροτητές), με μόνο τυπικό ή άλλο προσόν τους την αφοσίωση στον «ανέμελο», και μπόλικα ένσημα στην αφισοκόλληση, και στα παλαμάκια.
Έτσι, ενώ ο αριθμός των σιτιζόμενων από τον δημόσιο κορβανά αυξάνονταν, οι δημόσιοι υπάλληλοι μειώνονταν σε αριθμό.
Όπως δηλαδή επί «αρίστων» μειώθηκε και ο αριθμός των παράτυπων μεταναστών και των «προσφύγων πολέμου», από χώρες χωρίς πόλεμο. Πώς; Το κράτος τους νομιμοποίησε όλους!
Τέλος πάντων…
Κάθε νέος διορισμός μετακλητού συνοδευόταν και από ανακοίνωση περί αντικρατισμού, γεγονός που προκαλούσε συγκίνηση στους πολιτικούς επιστήμονες, οι οποίοι δεν είχαν ξαναδεί τόσο δημιουργική χρήση της λογικής.
Κάποιοι πιο κακότροποι στηλίτευαν τους διορισμούς, και μάλιστα από μια κυβέρνηση που τόσο αυτή, όσο και οι ψηφοφόροι της δήλωναν… αντικρατιστές!
Το τρίτο σημαντικό επίτευγμα της επταετίας (σας θυμίζει κάτι;) ήταν η σύμπραξη των «αρίστων» με τους περίφημους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες της Γρεκίας.
Αυτοί οι ακούραστοι καπιταλιστές, οπαδοί και υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς και του υγιούς ανταγωνισμού, μισούσαν το κράτος με πάθος, και για τον λόγο αυτόν αναλάμβαναν όλα τα δημόσια έργα που χρηματοδοτούσε το… κράτος. Ίσως για να το σαμποτάρουν εκ των έσω, ποιος ξέρει; Εισοδισμός λέγεται αυτό, και τον χρησιμοποιούσαν κάποτε οι τροτσκιστές.
Τα έργα αυτά είχαν μια μαγική ιδιότητα: δεν τελείωναν ποτέ. Ένας δρόμος τριών χιλιομέτρων χρειαζόταν οκτώ χρόνια για να κατασκευαστεί, μια γέφυρα δέκα, ένα μετρό τριάντα, μια επέκταση μετρό άλλα είκοσι, ένα Φλάιοβερ δεκαετίες, και ένα πληροφοριακό σύστημα περίπου δεκαπέντε.
Έτσι εξασφαλιζόταν διαρκής ανάπτυξη, και απασχόληση, αφού πάντοτε υπήρχε κάτι ημιτελές για να χρηματοδοτηθεί ξανά.
Πάντως, για να τα λέμε όλα, δρόμος ξεδρόμος, οι σταθμοί διοδίων (που ανήκαν στους ιδιώτες που λέγαμε) πάντα άνοιγαν στην ώρα τους… ακόμη κι αν οι δρόμοι ήταν κλειστοί «λόγω έργων κατασκευής»!
Το ίδιο συνέβη και με τις μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις, μακράς πνοής, π.χ. τα αεροδρόμια, που πέρασαν σε χέρια ιδιωτών επενδυτών, με χρηματοδότηση, και με συνεχή επιδότηση του… κράτους!
Κλασικό παράδειγμα παρασιτικού καπιταλισμού (crony capitalism) δηλαδή, που ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος είχε να δει στην πράξη από την εποχή της… αποικιοκρατίας.
Τα δε μέσα ενημέρωσης της χώρας, με τη γνωστή τους αντικειμενικότητα, εξηγούσαν καθημερινά ότι όλα αυτά αποτελούσαν θρίαμβο του εκσυγχρονισμού. Όποιος διαφωνούσε χαρακτηριζόταν γραφικός, ψεκασμένος, σαμποτέρ της ανάπτυξης και της προόδου, και επικίνδυνος νοσταλγός της… κοινής λογικής.
Ώσπου έγιναν εκλογές.
Η κυβέρνηση του Ανέμελου Γόνου ηττήθηκε, μη μπορώντας να συγκεντρώσει το απαραίτητο ποσοστό για αυτοδυναμία, αν και βγήκε πρώτη, και έτσι σχηματίστηκε κυβέρνηση συνεργασίας με επικεφαλής έναν έντιμο, ψηλό, πρώην πρωθυπουργό.
Ο νέος ηγέτης ανακοίνωσε ότι ξεκινούν άμεσα η ανασυγκρότηση, η διαφάνεια, και πάνω απ’ όλα η κάθαρση.
Και τότε άρχισε το θέαμα. Άρχισαν τα όργανα…
Ο απλός κοσμάκης προμηθεύτηκε ποπ κορν, και απολάμβανε τις εξελίξεις.
Οι κλούβες της αστυνομίας πηγαινοέρχονταν ολημερίς ανάμεσα στα ανακριτικά γραφεία και τα δικαστήρια.
Πρώην κρατικοί αξιωματούχοι, οι οποίοι μέχρι χθες περιφέρονταν με ύφος ανθρώπων που είχαν διοριστεί από την… Ιστορία, τώρα κάθονταν με χειροπέδες στα ξύλινα καθίσματα των οχημάτων, με ύφος ανθρώπων που αναζητούσαν επειγόντως έναν καλό δικηγόρο, ή έναν φίλα προσκείμενο μεγαλοδημοσιογράφο για να υπερασπιστεί την αθωότητά τους!
Μάλιστα, επειδή ο αριθμός των συλληφθέντων και υπόδικων ήταν μεγάλος, η αστυνομία αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει για τη μεταφορά τους στα ανακριτικά γραφεία μέχρι και φορτηγά του στρατού, ακόμη και φορτηγά ιδιωτών εργολάβων (φίλων της πρώην κυβέρνησης).
Την ίδια ώρα, οι πλατείες της πρωτεύουσας γέμισαν από πρώην μετακλητούς. Άλλοι θλιμμένοι, και άλλοι θυμωμένοι.
Κάποιοι κρατούσαν πανό που έγραφαν «Κάτω τα χέρια από το δικαίωμα στον διορισμό».
Κάποιοι άλλοι φώναζαν «Να μονιμοποιηθούν οι μετακλητοί!»…
Άλλοι πάλι, πιο ευαίσθητοι, έκλαιγαν γοερά, σαν μωρά παιδιά, λες και είχαν χάσει κληρονομιά, και όχι μια προσωρινή θέση συμβούλου επί θεμάτων στρατηγικού σχεδιασμού της επιτροπής για τη μελέτη της σύστασης των επιτροπών.
Οι περαστικοί τούς παρηγορούσαν: «Μη στενοχωριέστε, παιδιά. Υπάρχει και ο ιδιωτικός τομέας».
Εκείνοι έκλαιγαν ακόμη περισσότερο, μιας και ήταν παιδιόθεν οπαδοί του ιδιωτικού τομέα… στα λόγια!
Παραδόξως, δύο κατηγορίες ανθρώπων έμειναν απολύτως ευτυχισμένες.
Τα μέσα ενημέρωσης, που βρήκαν αμέσως νέους χρηματοδότες για να εγκωμιάζουν. Οι δε τηλεοπτικοί σχολιαστές άλλαξαν γραμμή με αξιοθαύμαστη ταχύτητα, κατακεραυνώνοντας τους «διεφθαρμένους» πρώην!
Άρθρα σε σάιτς και εφημερίδες, που μέχρι χθες υμνούσαν την παλιά κυβέρνηση των «αρίστων», και στήριζαν το καθεστώς της μίζας, σήμερα εξυμνούσαν τη νέα, που θέλει να τους στείλει στη φυλακή.
Το ίδιο έγινε και στα σόσιαλ μίντια…
Γλείφτες (με το αζημίωτο) ινφλουένσερ και καλά του ανέμελου, μετατράπηκαν εν μία νυκτί σε αυστηρούς εισαγγελείς εναντίον του.
Οι ειδικοί επιστήμονες ονόμασαν το φαινόμενο «δημοσιογραφική φωτοσύνθεση, ή κοινωνική εντροπία»: η προσαρμογή δηλαδή των ειδών προς κάθε διαθέσιμη πηγή ενέργειας.
Και οι (δήθεν) επιχειρηματίες; Αυτοί παρέμειναν οι μεγάλοι νικητές. Όπως πάντα… ή έτσι νόμιζαν.
Διότι συνηθισμένοι στα παλιά, πίστευαν πως και με τον ψηλό στο πηδάλιο, τα αιώνια δημόσια έργα θα συνέχιζαν να μην ολοκληρώνονται, οι απ’ ευθείας αναθέσεις και οι συμβάσεις θα συνέχιζαν να υπογράφονται και να παρατείνονται, και οι μπουλντόζες θα εξακολουθούσαν να μετακινούνται αργά, έτσι ώστε να μη διαταράσσεται η παράδοση.
Άλλωστε στη Γρεκία, έλεγαν μεταξύ τους, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, τα πρόσωπα εναλλάσσονται, οι σημαίες ανεβοκατεβαίνουν, το ίδιο και τα κόμματα, αλλά εμείς μένουμε… μαζί με εκείνους που ξέρουν πάντα με ποιον να συμφωνούν, και ποιον να χειροκροτούν, για να διοριστούν μετακλητοί…
Έλα όμως που ο ψηλός είχε άλλη άποψη… και έβγαλε τη ρομφαία!
Δέκα μόλις μέρες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας ανακοίνωσε:
1. Απόλυτη διαφάνεια στα δημόσια έργα
Κάθε έργο θα έχει δημόσια ψηφιακή καρτέλα όπου θα εμφανίζονται: ο αρχικός προϋπολογισμός, οι αναθεωρήσεις, οι παρατάσεις, τα χρονοδιαγράμματα, οι πληρωμές, και οι υπεύθυνοι υπογραφών.
Όταν όλοι μπορούν να δουν ποιος καθυστερεί, και ποιος πληρώνεται, η αδιαφάνεια περιορίζεται.
2. Δραστικό περιορισμό των απευθείας αναθέσεων!
Οι απευθείας αναθέσεις είναι χρήσιμο εργαλείο μόνο σε πραγματικά έκτακτες περιπτώσεις, είπε. Αν γίνουν κανόνας, γίνονται μηχανισμός πελατειακής διαχείρισης.
3. Προσωπική λογοδοσία των υπουργών και των διοικήσεων
Όπως ανήγγειλε, τέλος στη διάχυση ευθυνών εντός της γραφειοκρατίας ενός υπουργείου! Κάθε καθυστέρηση, κάθε παρασπονδία, στο εξής θα έχει ονοματεπώνυμο. Αυτό του υπουργού…
Και όσο για τους μετακλητούς, ο ψηλός αποφάσισε να μπει τέλος στο πελατειακό σύστημα, και να επανέλθει η αξιοκρατία στις προσλήψεις των δημ. υπαλλήλων.
Όλα αυτά βέβαια απαιτούσαν σκληρή σύγκρουση με οργανωμένα συμφέροντα, τα οποία διαθέτουν οικονομική ισχύ, διασυνδέσεις, έλεγχο των ΜΜΕ, και εμπειρία στη χειραγώγηση εύκαμπτων πολιτικών…
Και όλα αυτά τα ήξερε ο ψηλός, όπως ήξερε πως αν υποχωρήσει έστω και λίγο, το σύστημα θα τον απορροφήσει.
Αν όμως επιμείνει, η χώρα θα πάει επιτέλους μπροστά, και θα χρειαστεί ισχυρή κοινωνική και πολιτική στήριξη. Και ήταν έτοιμος… όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για την υστεροφημία του.
Και έτσι έγινε… σιγά σιγά.
Με τους επιχειρηματίες να αφρίζουν, και μαζί με τους αδιόριστους αφισοκολλητές να αναπολούν τον… αντικρατιστή «ανέμελο»!
ΥΓ-Όσο για τον «ανέμελο», αυτός γλίτωσε τις κλούβες και τα πήγαινε έλα στον ανακριτή, έχοντας καταφύγει σε μια από τις επαύλεις του στη μακρινή… Λουκέρνη, άσχετα αν τον ψάχνει, λένε, η Ιντερπόλ.
Εκεί γράφει και τα απομνημονεύματά του με τίτλο «Στέγνωσα την ψυχή μου για την προκοπή του τόπου»!
ΠΗΓΗ: antinews.gr