Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα διαψεύδει με τον πιο ηχηρό τρόπο τις κυβερνητικές διακηρύξεις. Αυτή η συνθήκη όμως για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πια καθημερινό φαινόμενο που δεν εκπλήσσει κανέναν. Η παρουσία του γενικού γραμματέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης Δημήτρη Κιρμικίρογλου στη γενική συνέλευση της ΕΠΤΕ (Ενωση Περιφερειακού Τύπου Ελλάδας), έναν φορέα τον οποίο ο επίσημος Σύνδεσμος Ημερήσιων Περιφερειακών Εφημερίδων (ΣΗΠΕ) δεν αναγνωρίζει, καθώς επί της ουσίας, όπως καταγγέλλει, αφορά εφημερίδες χωρίς προσωπικό, κινήθηκε ακριβώς σε αυτή τη λογική.
Με βαρύγδουπες εξαγγελίες και με προεκλογικό δόλο έκανε λόγο για έναν «νέο πενταετή μηχανισμό στήριξης του Τύπου», ο οποίος, όπως υποστήριξε, «θέτει για πρώτη φορά τη στήριξη των περιφερειακών και τοπικών μέσων σε σταθερή, πολυετή βάση και σε καθεστώς διαφάνειας». Πρόσθεσε ακόμη με στόμφο ότι «η διαφάνεια είναι η προϋπόθεση της δικαιοσύνης στην κατανομή της κρατικής διαφήμισης προς την περιφέρεια» ενώ υπενθύμισε, περιχαρής, ότι πριν από λίγες ημέρες ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής ο νέος νόμος για την αδειοδότηση των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών, τον οποίο εισηγήθηκε ο υφυπουργός στον Πρωθυπουργό και κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, εξηγώντας ότι με τη ρύθμιση αυτή τα περιφερειακά κανάλια βγαίνουν επιτέλους από την ομηρία των προσωρινών αδειών των τελευταίων τριάντα ετών και αποκτούν, για πρώτη φορά, ένα σταθερό και διαφανές πλαίσιο λειτουργίας.
Μόνο που οι πανηγυρικές αυτές διακηρύξεις συγκρούονται ευθέως με όσα καταγγέλλει ο Σύνδεσμος Ημερήσιων Περιφερειακών Εφημερίδων, αποδομώντας εξ ολοκλήρου τον πυρήνα του προγράμματος. Ο ΣΗΠΕ χαρακτηρίζει το πρόγραμμα προβληματικό, ανεπαρκές, περιορισμένο χρονικά και υπέρμετρα γραφειοκρατικό. Κυρίως, όμως, επισημαίνει ότι αυτό που παρουσιαζόταν επί μήνες ως πενταετής μηχανισμός κατέληξε ένα ετήσιο πρόγραμμα, χωρίς καμία διασφάλιση συνέχειας. Οπως καταγγέλλει χαρακτηριστικά, η πενταετής διάρκεια δεν αποτελούσε μια τεχνική λεπτομέρεια, αλλά την ίδια την ουσία του μηχανισμού, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσαν οι περιφερειακές εφημερίδες να σχεδιάσουν επενδύσεις, να προγραμματίσουν προσλήψεις και να αποκτήσουν πραγματική προοπτική βιωσιμότητας.
Διαρκής εξάρτηση
Σύμφωνα με τον ΣΗΠΕ, η κυβέρνηση επέλεξε να «σπάσει» το πρόγραμμα σε ετήσιες φάσεις, ακυρώνοντας τη φιλοσοφία του και μετατρέποντας έναν μηχανισμό σταθερότητας σε μια διαδικασία διαρκούς και ετήσιας εξάρτησης, με αμφιλεγόμενα κριτήρια. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σύνδεσμος, η επιλογή αυτή διατηρεί τον κλάδο σε καθεστώς ομηρίας, αναγκάζοντας τις επιχειρήσεις να αναμένουν κάθε χρόνο την επόμενη κυβερνητική απόφαση.
Την ίδια στιγμή, ενώ ο κ. Κιρμικίρογλου μίλησε για στήριξη του περιφερειακού Τύπου, ο ΣΗΠΕ υποστηρίζει ότι η πραγματική κατανομή των πόρων οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Καταγγέλλει ότι το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης κατευθύνεται στις πανελλαδικές εφημερίδες, ενώ ακόμη και από τα περιορισμένα κονδύλια που προορίζονται για τις περιφερειακές αφαιρείται επιπλέον ποσοστό υπέρ των μεγάλων εκδοτικών σχημάτων. Πρόκειται, όπως σημειώνει, για μια πολιτική που αναπαράγει τις ανισότητες αντί να τις θεραπεύει. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η κριτική για τον γραφειοκρατικό χαρακτήρα του προγράμματος. Αντί, όπως αναφέρει ο ΣΗΠΕ, να δημιουργηθεί ένα απλό και λειτουργικό εργαλείο ενίσχυσης, οι μικρές επιχειρήσεις καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν λαβύρινθο πιστοποιητικών, βεβαιώσεων και διοικητικών διαδικασιών, που λειτουργούν περισσότερο ως εμπόδιο παρά ως βοήθεια. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική για τις κυβερνητικές προθέσεις είναι και η ένσταση για τα κριτήρια των λεγόμενων «προβληματικών επιχειρήσεων».
Ο ΣΗΠΕ υποστηρίζει ότι, εάν εφαρμοστούν όπως προβλέπονται, θα αποκλείσουν ακριβώς εκείνες τις εφημερίδες που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη στήριξης. Ενα πρόγραμμα διάσωσης που ενισχύει μόνο τις οικονομικά ισχυρότερες επιχειρήσεις χάνει τον λόγο ύπαρξής του. Οταν, λοιπόν, ο κ. Κιρμικίρογλου δηλώνει ότι «οι καλύτερες πολιτικές δεν γράφονται στα γραφεία, αλλά διαμορφώνονται στον διάλογο με εκείνους που ζουν την πραγματικότητα του κλάδου», η πιο εύλογη απάντηση έρχεται από τον ίδιο τον ΣΗΠΕ. Γιατί αν η πραγματικότητα του κλάδου περιγράφεται τόσο διαφορετικά από εκείνους που τον εκπροσωπούν, τότε η κοροϊδία έχει γίνει τέχνη, και στο Μαξίμου μάλλον είναι πια «μάστορες».
