Είναι λίγες φορές στην πεπερασμένη ζωή του ανθρώπου που έχει τη δυνατότητα, την ευκαιρία να συζητήσει, να συμβαδίσει με σπουδαίους ανθρώπους. Πόσο μάλλον με ανθρώπους που αναμετρήθηκαν με την Ιστορία και τους οποίους εδώ και αιώνες ο λαός μας τους αποκαλεί ήρωες.
- Θεοφάνης Μαλκίδης*
Οι ίδιοι, ταπεινοί, σεμνοί, χωρίς οίηση και κενοδοξία, όπως είναι οι σπουδαίοι άνθρωποι, πίστεψαν ότι έπραξαν το καθήκον τους, το χρέος τους, αυτό που τους αναλογούσε για το έθνος και πιο συγκεκριμένα την Κύπρο, τη σκλαβωμένη πατρίδα τους από το 1974, αρνούμενοι να συμβιβαστούν με το παράνομο, το παράλογο, το άδικο, το παρά φύσιν.
Γι’ αυτό με το έργο, τον λόγο, την παρουσία και την πράξη τους στάθηκαν τον Αύγουστο του 1996 στη γη της Δερύνειας, του Παραλιμνίου, της Κύπρου μας.
Οσοι έχουμε μνήμη εκείνου του Αυγούστου του 1996, πριν ακριβώς από τριάντα χρόνια, ξέρουμε ότι αυτό που συνέβη από τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου μέχρι την κατοχική γραμμή ήταν το ξέσπασμα ελευθερίας. Αυτής της μοναδικής κατάστασης, βιολογικής και πνευματικής, που χρειάζεται κάθε άνθρωπος, πόσο μάλλον η Ελληνίδα και ο Ελληνας, που έχει γνώση της ιστορικής διαδρομής του έθνους και διακατέχεται από (στοιχειώδη) αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό και θέλει να πορευτεί χωρίς πασάδες, αγάδες και κοτσαμπάσηδες πάνω από το κεφάλι του, να ζει δηλαδή ελεύθερα.
Μπορεί οι γνωστοί, οι περισσότεροι, να συμβιβάστηκαν, να επαναλαμβάνουν μονότονα τα περί διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας, αλλά πάντοτε υπάρχουν άνθρωποι που υψώνουν ανάστημα. Εστω και με τις μοτοσικλέτες, τις μοτόρες, όπως τις ονομάζουν στην Κύπρο.
Η 11η Αυγούστου του 1996 αποκάλυψε ακόμα έναν ήρωα, ναι, μπορούμε να αποκαλούμε έτσι τον Τάσο Ισαάκ, χωρίς καμία υπερβολή και συναισθηματισμό, όπως με την ίδια λέξη μπορούμε να ονομάζουμε τους δικούς μας ανθρώπους που αντιστάθηκαν στον Αττίλα, στις προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες το 1974 και είναι ακόμη αγνοούμενοι. Επιπλέον η 14η Αυγούστου του 1996 φανέρωσε ακόμη έναν ήρωα, τον Σολωμό Σολωμού, που έδειξε με το παράδειγμά του αυτό που πρέπει να γίνει: να κατεβούν τα σύμβολα της κατοχής. Ναι, γιατί στην Κύπρο υπήρξε εισβολή και υπάρχει κατοχή και ο Αττίλας, όπως το 1974 εκφράστηκε με τη βία, με αυτήν που πορεύεται ανά τους αιώνες, επαναλαμβάνοντας, ατιμώρητος, σφαγές και Γενοκτονίες.
Το ατιμώρητο έγκλημα του Αυγούστου του 1996 στην Κύπρο, που αφαίρεσε τη ζωή των δύο νέων Ελλήνων, έχει ονομασία και προέλευση, έχει ονοματεπώνυμο, ηθικό και φυσικό αυτουργό. Και η απόδοση των ευθυνών δεν είναι μία τυπική αναφορά, αλλά όρος και προϋπόθεση για ό,τι αφορά την Κύπρο και ευρύτερα τον Ελληνισμό σε σχέση με την Τουρκία.
Οι δολοφόνοι του Τάσου Ισαάκ είναι οι εξής:
Ραούφ Ντενκτάς. Ο γνωστός και μη εξαιρετέος εκπρόσωπος της κατοχικής Τουρκίας στην Κύπρο, ο οποίος απεβίωσε χωρίς να τιμωρηθεί.
Νασίμ Γιλμάζ: Τούρκος έποικος και πρώην μέλος της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας (ΜΙΤ).
Νεϊφέλ Μουσταφά Εργκούν: Τούρκος έποικος, 26 ετών κατά τη διάρκεια των γεγονότων και μέλος της τουρκοκυπριακής «αστυνομίας», που έφτασε στις κατεχόμενες περιοχές όταν ήταν παιδί.
Πολάτ Φικρέτ Κορελί: Τουρκοκύπριος, 17 ετών κατά τη διάρκεια του εγκλήματος και κάτοικος της κατεχόμενης Αμμοχώστου.
Μεχμέτ Μουσταφά Αρσλάν: Τούρκος έποικος 41 ετών κατά τη δολοφονία, αρχηγός των Γκρίζων Λύκων στα Κατεχόμενα και κάτοικος, τότε, της τουρκοκρατούμενης Λευκωσίας.
Ερχάν Αρικλί: Πρώην υποψήφιος για την «προεδρία» στην υπό κατοχή Κύπρο, 40 ετών το 1996, με καταγωγή από την πρώην Σοβιετική Ενωση και κάτοικος Κατεχομένων από το 1986.
Οι δολοφόνοι Σολωμού Σολωμού είναι οι παρακάτω:
Ραούφ Ντενκτάς.
Κενάν Ακίν: Εποικος, πρώην αξιωματικός του τουρκικού στρατού, «υπουργός» του ψευδοκράτους.
Χασάν Κουντακτσί: Αντιστράτηγος εν αποστρατεία του κατοχικού στρατού (απεβίωσε τη 17η Ιανουαρίου 2023 στα Κατεχόμενα).
Ερτάλ Χατζιαλί Εμανέτ: Υπηρετούσε το 1996 ως διοικητής ειδικών δυνάμεων των Κατεχομένων.
Αττίλα Σαβ: Ο τότε αρχηγός της «αστυνομίας» των Κατεχομένων.
Μεχμέτ Καρλί: Στρατηγός το 1996 του κατοχικού στρατού.
Απαράγραπτο
Οι εγκληματίες της κατοχικής Τουρκίας βρίσκονται από το 1996 καταχωρημένοι στον κατάλογο καταζητουμένων της Ιnterpol και ένας από αυτούς, ο Ερτάλ Χατζιαλί Εμανέτ, είναι στη λίστα των πλέον καταζητούμενων προσώπων διεθνώς. Τη μοναδική φορά που επιχείρησε να εκτελεστεί κάποιο από τα εντάλματα σύλληψης ήταν το 2012, όταν οι Αρχές του Κιργιστάν συνέλαβαν τον Ερχάν Αρικλί, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα. Με παρέμβαση της Τουρκίας αφέθηκε ελεύθερος, ενώ το 2017 έκανε διακοπές στην Τυνησία χωρίς να τον ενοχλήσει κανένας!
Για όσους σιωπούν ή μιλούν υποκριτικά, λέγοντας ότι έχουν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης για τους δολοφόνους του Ισαάκ και του Σολωμού, η ερώτηση από τους συγγενείς των ηρώων μας και από όλους μας είναι αμείλικτη:
Επειτα από πέντε κυβερνήσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία από το 1996, δεκάδες υπουργούς οι οποίοι γνωρίζουν τους δολοφόνους, μάλιστα ο Αρικλί και ο Ακίν διετέλεσαν «υπουργοί» στο κατοχικό καθεστώς και αρκετοί συνομίλησαν μαζί τους σε διασκέψεις για τη «λύση» (η τελευταία στο Κραν Μοντανά στην Ελβετία), πότε θα τιμωρηθούν οι θύτες;
Γιατί τριάντα χρόνια μετά το έγκλημα κανείς καταζητούμενος δεν έχει συλληφθεί, αλλά συνεχίζει να απολαμβάνει την ασυλία, την ατιμωρησία;
Γιατί οι αρμόδιες Αρχές, εθνικές, ευρωπαϊκές, διεθνείς αδιαφορούν;
Ο Γκουτέρες, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ που έδειξε τόση σπουδή για τη «λύση», γιατί δεν ενδιαφέρθηκε για τη σύλληψη των δολοφόνων ως χειρονομία καλής θέλησης; Ξέχασε μήπως τη φλυαρία του για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο μπροστά στο βραβείο Μουσταφά Κεμάλ, με το οποίο τιμήθηκε από τον Ερντογάν;
Το έγκλημα, η αφαίρεση της ζωής του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού έχει ονοματεπώνυμο και δεν έχει παραγραφεί. Επειτα από τριάντα χρόνια, η απόδοση τιμής στη μνήμη των ηρώων μας, ο σεβασμός στις οικογένειές τους, η Ιστορία μας, η ελευθερία μας, η επιβίωση και η συνέχεια του Ελληνισμού απαιτούν δικαιοσύνη!
*Διδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
