Πώς περάσανε τέσσερα χρόνια από εκείνον τον Δεκαπενταύγουστο, αέρας. Αλλωστε, όπως έλεγε και ο Θρασύβουλος – Βέγγος στον Ντίνο Ηλιόπουλο, «Ολα είναι ατμός».
Διακοπάρετε ανέμελοι, παλιοτόμαρα, ενώ το κορμάκι της μικρής νεκρής Μαρίας, που η μανούλα της το διατηρούσε στο δροσερό νερό του Εβρου, Αύγουστο, ε, παραμένει άταφο στη νησίδα. Το φάγανε τα τσακάλια, τα ψάρια, όταν ανέβηκε η στάθμη;
Τίποτα από τα δύο, διότι έγινε, για δεύτερη φορά στην Ιστορία, θαύμα! Αναστήθηκε! Θα γίνει μνημόσυνο στο τζαμί στο Βοτανικό ανήμερα της Παναγίας και θα μιλήσει η ίδια, κοτζάμ κοπέλα πια, της παντρειάς και σιτεμένη, σχεδόν γεροντική, για τα πρότυπα της θρησκείας του μερακλή Μωάμεθ.
Στο μνημόσυνο θα παρευρεθεί σύμπας ο ΣΥΡΙΖΑ και όλες οι παραφυάδες, προεξάρχοντος εκείνου του ανταποκριτή του «Spiegel», που πήρε πόδι, αλλά έριξε 45 τάλιρα κλάμα, κορόμηλο το δάκρυ, μαζί με άλλους δημοσιογραφούντες, βουλευτές και ευρωβουλευτές, που, πού τους χάνεις, πού τους βρίσκεις, είναι στημένοι πάνω στο κλαρί και περιμένουν ακονίζοντας το ράμφος τους, να πέσει η Ελλάδα, να φάνε εξουσία από το πτώμα της, και, κυρίως, να πάρουν τα κλειδιά του ταμείου. Να πεθάνει η Ελλάδα για να ζήσουν αυτοί σε βάρος της.
Και τι σκεφτήκανε, ε; Τσακάλια οι τύποι. Μικρό κοριτσάκι, μουσουλμανάκι, που το λέγανε… Μαρία, το μουσουλμάκι, ε φίλε, και το δάγκωσε σκορπιός και απόθανε, και απέναντι ο ανάλγητος Στρατός μας, ο ίδιος που μήνα Αύγουστο τέλειωσε το όνειρό τους να γίνουμε λαϊκιά δημοκρατία, έβλεπαν, δήθεν, Αξιωματικοί και Στρατιώτες απαθείς, το κοριτσάκι να ξεψυχάει κι ύστερα τη μανούλα του να βλέπει να παπαριάζει το πτώμα στο νερό.
Δύο ήταν οι παπάτζες, που δημιούργησαν τη βεβαιότητα της ελεεινής και τρισάθλιας προβοκάτσιας από βαλτούς παλιανθρώπους. Τα περί παπαριάσματος του πατώματος ντάλα Καλοκαίρι, ως μέθοδος συντήρησης, και η δήθεν απάθεια των στρατιωτικών μας στον Εβρο. Ο Θεός ο ίδιος να έδινε διαταγή, δεν υπήρχε περίπτωση Ελληνας Αξιωματικός ή Στρατιώτης να αδιαφορήσει για ανθρώπους και παιδιά που πεθαίνουν και απαθής να τους κοιτάει από μικρή απόσταση. Δεν είμαστε Τούρκοι, δεν θα γίνουμε ποτέ.
Το τι άκουσα στην αρχή, όταν αμφισβήτησα την προφανή παπάτζα, δεν περιγράφεται. Οχετός ύβρεων από επωνύμους και ανωνύμους, μέχρι που τους κατέβηκε το βρακί ως τον αστράγαλο, κι αποδείχθηκε πως ήταν όλο μύθος, έκανα και μηνυτήρια αναφορά, που ακόμη περιμένω το αποτέλεσμα, θα το αναζητήσω, άμα τη επιστροφή μου στην Αθήνα, και λούφαξαν για λίγο.
Είναι οι ίδιοι που βγάζουν γλώσσα για τη Γάζα, που υποστηρίζουν κάθε κατσαπλιά που παραβιάζει τα σύνορά μας, που ευθυγραμμίζονται με τους Τούρκους χωρίς να κοκκινίζουν. Είναι πάντα εύκολο να τους βρεις, κοιτάς πού κείται το εθνικό συμφέρον και μετά στρέφεις το βλέμμα σου απέναντι. Εκεί είναι όλοι και όλες, απέναντι από την Ελλάδα, τους Ελληνες, το αξιακό μας πλαίσιο, την Ιστορία και τα σύμβολά μας. Τυφεκιοφόροι του εχθρού.
Θα είναι αισχρό να περάσει η πενταετία και να παραγραφούν οι τυχόν πλημμεληματικές πράξεις, να τη βγάλουν λάδι οι σκευωροί, οι αυτουργοί και οι ηθικοί αυτουργοί, ντόπιοι και ξένοι, όπως η περιβόητη Μπάιντα, που μετά έφτιαχνε νύχια και μαλλί και πόζαρε στη Γερμανία. Θα είναι όνειδος, να τη σκαπουλάρουν οι κατασκευαστές και διακινητές του μύθου, που ήταν καθαρή αντεθνική προβοκάτσια, να τους βλέπουμε ατιμώρητους να εξακολουθούν να υποδύονται τους δημοσιογράφους, τους βουλευτές, τους ευρωβουλευτές, τους τιμητές των πάντων.
Κάποια στιγμή πρέπει να αποκτήσει κόστος ο ανθελληνισμός. Δικαίωμα του καθενός να επιλέξει τη μισθοφορία, να κρεμάσει ξένη φούντα στο ψωραλέο σπαθάκι του, όπως δικαίωμα και των χρήσιμων ηλιθίων να ακολουθήσουν τζάμπα τον Λόχο Προπαγάνδας του εχθρού. Οταν, όμως, βγαίνεις στο κλαρί ως μισθοφόρος ή αφελής τζάμπα τυφεκιοφόρος του εχθρού, ενίοτε μπορεί να χάσεις το κεφάλι σου. Και πρέπει να το χάσουν. Είναι δίκαιο, πρέπει να γίνει πράξη.
Η βόλτα που τους πήγαμε τότε ανάποδα στον γάιδαρο, γουλί και με την ταμπέλα της αλητείας τους κρεμασμένη στον λαιμό, δεν είναι αρκετή. Βγάζουν πάλι γλώσσα, προσπαθούν πάλι να βλάψουν την Ελλάδα ως φριφρίδες φιλότουρκοι αντισημίτες αυτή τη φορά.
