Υπό ένα ανθρωπιστικό περιτύλιγμα -προϊόν επικοινωνιακού μάρκετινγκ- ψηφίστηκε από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση το νομοσχέδιο που επιτρέπει την υποβοηθούμενη αυτοκτονία και την ευθανασία. Η τελική ψηφοφορία του νόμου θα γίνει στις 15 Ιουλίου.
- Από τη Μαρία Δεναξά
Σύμφωνα με τα κυβερνητικά δελτία Τύπου που αναπαράγονται σε όλα τα συστημικά ΜΜΕ, το θεσμικό πλαίσιο και οι ιατρικές προϋποθέσεις για να προσφύγει κάποιος είναι ιδιαίτερα αυστηρό και αφορά μόνο ενήλικες ασθενείς με ανίατες ασθένειες σε προχωρημένο ή τελικό στάδιο που προκαλούν ανυπόφορο πόνο.
Αν ήταν έτσι όμως τα πράγματα, δεν θα υπήρχαν έντονες αντιδράσεις από φορείς και ανθρωπιστικές οργανώσεις, ούτε η επικαιρότητα θα επικεντρώνονταν επί μέρες με ιδιαίτερη επιμονή που αγγίζει τα όρια της τρομοκρατίας, στον καλοκαιρινό καύσωνα ή στη βομβιστική επίθεση κατά του Ουκρανού ολιγάρχη στο Μονακό, προφανώς για να μην ακουστεί ο αντίλογος.
Κι αυτό γιατί στο κείμενο που ψηφίστηκε από τους Γάλλους βουλευτές εισάγεται η αντίληψη ότι «ο θάνατος είναι θεραπεία», ιδίως εις βάρος των πιο ευάλωτων συνανθρώπων μας, όσο και να μην το παραδέχονται οι υπέρμαχοι της ευθανασίας. Βασικά πρόκειται για ένα σχέδιο νόμου που δεν αφορά μόνο τη Γαλλία.
Η ευθανασία που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει «καλός θάνατος» προωθείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση και θα ψηφιστεί από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, ώστε τα λευκά κολάρα των Βρυξελλών και οι πρωτεργάτες της παγκοσμιοποίησης να ξεφορτωθούν όσο περισσότερους «άχρηστους» γίνεται, καθώς κοστίζουν στα ασφαλιστικά ταμεία, στο σύστημα υγείας και στην παρηγορητική φροντίδα. Σημαντικές υπηρεσίες που οι κυβερνώντες αφήνουν να καταρρεύσουν, ώστε η δωρεάν υγεία να γίνει προϊόν άκρατης εκμετάλλευσης για λίγους κι έχοντες, γεγονός που το έχουν καταφέρει εν μέρει.
Το νομοσχέδιο για τη «βοήθεια στον θάνατο» στη Γαλλία δεν είναι μόνο για όσους δεν έχουν πλέον καμία ελπίδα να νικήσουν τη μάχη για τη ζωή, αλλά απευθύνεται και σε άτομα που η ζωτική τους πρόγνωση δεν απειλείται άμεσα. Για να αιτηθεί κάποιος ευθανασία ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία, θα αρκεί μια χρόνια πάθηση, λοίμωξη ή σοβαρή ανίατη ασθένεια σε προχωρημένο στάδιο, παρόλο που ο ασθενής με την πρόοδο της επιστήμης θα μπορούσε να ζήσει για πολλά χρόνια ακόμη, όπως συμβαίνει με τα λεμφώματα non Hodgkin.
Αλήθεια ποιος δεν είχε κάποια στιγμή στη ζωή του την επιθυμία να πεθάνει και μετά του πέρασε; Το πιο σκανδαλώδες όμως είναι πως αίτημα για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία μπορεί να το υποβάλει και ενήλικος που τελεί υπό καθεστώς πλήρους νομικής προστασίας, υπό δικαστική συμπαράσταση, επιτροπεία ή κηδεμονία. Δηλαδή άτομα που δεν είναι ικανά να βάλουν κάπου μια υπογραφή, όπως τα άτομα με νοητική στέρηση και δεν είναι υπεύθυνα για τις πράξεις τους, αλλά, σύμφωνα με τον νόμο που ψηφίστηκε, θα μπορούν να ζητήσουν να θανατωθούν.
Την ίδια ώρα το άρθρο 12 του νόμου θεσπίζει ένα εξαιρετικά περιορισμένο δικαίωμα προσφυγής: αν ο μελλοθάνατος αλλάξει γνώμη, μπορεί να ανακαλέσει μόνο μέσα σε 48 ώρες, αλλά η ευθανασία ή η υποβοηθούμενη αυτοκτονία ακυρώνεται μόνο αν ο θεράπων γιατρός δεχτεί το αίτημα! Κανείς άλλος (οικογένεια, συγγενείς ή άλλος γιατρός) -εκτός από τον ασθενή ή τον νόμιμο εκπρόσωπό του, εφόσον πρόκειται για προστατευόμενο ενήλικο- δεν μπορεί να παρέμβει για να σταματήσει τη διαδικασία της ευθανασίας ή της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας ή να προσβάλει την απόφαση του θεράποντος γιατρού στην περίπτωση που αυτός απορρίψει την ανάκληση.
Ο νέος νόμος για την ευθανασία θα επιτρέψει την αυτοκτονία χιλιάδων. Πρόκειται για μια οπισθοδρόμηση ναζιστικού τύπου. Η επερχόμενη γενοκτονία στην Ευρώπη είναι σχεδόν εγγεγραμμένη στον νόμο.
