Ευρισκόμενος σε προφανές στρατηγικό αδιέξοδο και κυκλωμένος από μια γενικευμένη κοινωνική και οικονομική καταβύθιση που αδυνατεί πλέον να αναστρέψει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με στόχο την επιβίωσή του, έβγαλε από το συρτάρι του ως ύστατη λύση αραχνιασμένες παλαιοκομματικές μεθόδους.
- Από τον Κώστα Καββαδία
Η καθημερινότητα των Ελλήνων πολιτών έχει μετατραπεί σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης, με τη χώρα να καταγράφει σταθερά πορεία πρωταθλητισμού στον πληθωρισμό των τροφίμων και στα βασικά αγαθά. Απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα, η κυβέρνηση επέλεξε να απαντήσει με επικοινωνιακά τεχνάσματα, ψηφιακές αυταπάτες και αποτυχημένα ημίμετρα. Οι περίφημες πλατφόρμες, όπως το e-katanalotis και το πιο πρόσφατο PosoKanei, αποδείχτηκαν στην πράξη άδειες ψηφιακές βιτρίνες που απλώς καταγράφουν τη φτώχεια, αντί να την καταπολεμούν.
Την ίδια ώρα, οι πολίτες παρακολουθούν επικοινωνιακού χαρακτήρα συσκέψεις του πρωθυπουργού και των συναρμόδιων υπουργών με τους μεγαλοσουπερμαρκετάδες, στις οποίες με πομπώδη τρόπο εξαγγέλλονται μέτρα και «φανταστικές» μειώσεις τιμών σε προϊόντα, οι οποίες αφενός έχουν περιορισμένη διάρκεια, αφετέρου ούτε εξειδικεύονται ούτε αποτυπώνονται στην πραγματική οικονομία. Ολο αυτό το κακοπαιγμένο κυβερνητικό θέατρο, όπως είναι απόλυτα λογικό, δεν περνάει πλέον στην κοινωνία. Το κόστος ζωής παραμένει στα ύψη, τα εισοδήματα εξανεμίζονται το πρώτο δεκαήμερο του μήνα και η οργή ξεχειλίζει.
Βλέποντας, λοιπόν, ότι τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για την ακρίβεια έχουν σβήσει, το Μέγαρο Μαξίμου επιστρατεύει τις πιο δοκιμασμένες μεθόδους επιβίωσης, οι οποίες βασίζονται σε άλλες εποχές. Η τεχνητή πόλωση, ο διχασμός και ο αποπροσανατολισμός αποτελούν βασικά εργαλεία προκειμένου να αλλάξει άρον άρον η ατζέντα και να διασκεδαστούν οι αλγεινές εντυπώσεις από τα πεπραγμένα της επταετούς διακυβέρνησης.
Το «ξαναζεσταμένο φαγητό» και οι βολικοί αντίπαλοι
Προκειμένου να συγκρατήσει τις διαρροές της Νέας Δημοκρατίας, η οποία δημοσκοπικά παραμένει καθηλωμένη σε ποσοστά πέριξ του 25%, μακριά από κάθε αυταπάτη αυτοδυναμίας, το Μαξίμου επιστρέφει στην πεπατημένη του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Με τη βοήθεια πρόθυμων υπουργών, η κυβέρνηση επανέφερε με υποκριτικό τρόπο στο προσκήνιο σαν ξαναζεσταμένο φαγητό την υπόθεση των Ποινικών Κωδικών του 2019.
Η ενορχηστρωμένη σύγκρουση με τον βασικό αντίπαλο Αλέξη Τσίπρα και η διαρκής υπενθύμιση των πεπραγμένων της περιόδου 2015-2019 έχουν έναν σαφή σκοπό, που αρχίζει και τελειώνει σε μια καθαρά μικροκομματική σκοπιμότητα: τη συσπείρωση της δεξιάς παράταξης μέσω της τοξικότητας και του διχασμού, που όποτε βολεύει ξορκίζεται κι όποτε χρειάζεται επιστρατεύεται ως όπλο. Παράλληλα, η κυβέρνηση επενδύει όσο μπορεί και στη βολική αντιπαράθεση με το «ημιθανές» ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, το οποίο όχι μόνο αδυνατεί να εισπράξει την κυβερνητική φθορά, αλλά φροντίζει να λειτουργεί ως ο ιδανικός, ακίνδυνος αντίπαλος για τη διατήρηση των εσωκομματικών ισορροπιών στην Πειραιώς.
Η εργαλειοποίηση της τρομοκρατίας και το δόγμα της υποταγής
Στην ύστατη επικοινωνιακή αντεπίθεσή της η κυβέρνηση ρίχνει στο τραπέζι το βαρύ χαρτί της ασφάλειας και της τρομοκρατίας. Οι πρόσφατες συλλήψεις για την εμπρηστική επίθεση στη Θεσσαλονίκη και οι ξαφνικές ανακοινώσεις για την υπόθεση της Marfin χαρακτηρίζονται από αναλυτές ακόμα ένα εργαλείο προεκλογικού χαρακτήρα με συγκεκριμένες στοχεύσεις.
Η εργαλειοποίηση αυτών των τραγικών γεγονότων εκτιμάται ότι κρύβει ένα βαθιά αυταρχικό δόγμα διακυβέρνησης, που το καθεστώς Μητσοτάκη έχει ανάγκη. Η κυβέρνηση οφείλει να συνεχίσει ανέλεγκτη, ανεξέλεγκτη και στο απυρόβλητο το καταστροφικό έργο της στην οικονομία, στην παιδεία και την υγεία, και όποιος πολιτικός αντίπαλος και -κυρίως- πολίτης, κοινωνικός φορέας ή δημοσιογράφος τολμά να αντιδράσει, να ασκεί κριτική ή να αναδεικνύει τα «γαλάζια» σκάνδαλα θα χαρακτηρίζεται αυτόματα υπονομευτής της σταθερότητας ή ακόμα και ότι «πριμοδοτεί» έκνομες ενέργειες.
Θύμα αυτής της τακτικής είναι πρωτίστως η ίδια η κοινωνία, η οποία, σύμφωνα με τον κυβερνητικό σχεδιασμό, οφείλει να υποταχθεί τυφλά στις βουλές και τις επιλογές της εξουσίας, αποδεχόμενη τη φτώχεια και την ακρίβεια ως κανονικότητα.
Το «αλισβερίσι» της Αγκυρας και ο ρόλος του κομπάρσου
Το δίλημμα για πρόωρες κάλπες
Σε κάθε περίπτωση το στρατηγικό αδιέξοδο των κινήσεων του Μεγάρου Μαξίμου είναι ευδιάκριτο και αποτυπώνεται και στα σενάρια γύρω από τον χρόνο των εκλογών. Παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι οι κάλπες θα στηθούν την άνοιξη του 2027, οι προεκλογικές μηχανές βρίσκονται σε πλήρη εγρήγορση, ενώ, όπως αναφέρουν γνωρίζοντες, οι εισηγήσεις στο εσωτερικό του Μεγάρου Μαξίμου για πρόωρη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία έως τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο συνεχίζονται με αμείωτη ένταση.
Οι υποστηρικτές αυτής της γραμμής τονίζουν ότι ο χρόνος που μεσολαβεί ως την άνοιξη του 2027 κάθε άλλο παρά σύμμαχος μπορεί να είναι, καθώς ο χειμώνας που έρχεται κρύβει πολλά και διάφορα, επιτείνοντας τη λαϊκή δυσαρέσκεια για το κόστος ζωής και τα διάφορα σκάνδαλα που βρίσκονται σε εξέλιξη. Αποφάσεις όμως δεν έχουν παρθεί, κάθε άλλο, κι αυτό δείχνει ότι η στρατηγική του Μαξίμου δεν αποκλείεται να είναι άλλη μία επικοινωνιακή μπλόφα. Το πρωθυπουργικό επιτελείο, αδυνατώντας να ορίσει τη μοίρα των εξελίξεων, επιδίδεται σε διαρκές ζύγισμα των αντιδράσεων της κοινής γνώμης, αποδεικνύοντας ότι κινείται σε απόλυτα αχαρτογράφητα ύδατα, χωρίς σαφή προσανατολισμό και με τη λογική τού «βλέπουμε και κάνουμε», επενδύοντας όπου μπορούμε.