«Το έλεγε η ψυχή του, αγαπούσε να πετάει και να προστατεύει τους γύρω του». Με αυτά τα λόγια αποχαιρετά τον Έλληνα σύνδεσμο-συντονιστή που έχασε τη ζωή του μαζί με τον Δανό πιλότο στο δυστύχημα με τα δύο πυροσβεστικά ελικόπτερα στην Ψάθα, ένας άνθρωπος που συνεργάστηκε στενά μαζί του στις επιχειρήσεις αεροπυρόσβεσης.
Η τραγωδία που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης κατάσβεσης την Κυριακή εξακολουθεί να συγκλονίζει, ενώ μέσα από τις μαρτυρίες συναδέλφων αναδεικνύεται η αφοσίωση και το υψηλό αίσθημα ευθύνης όσων επιχειρούν καθημερινά από αέρος απέναντι στις φλόγες.
«Πάλευε για την οικογένειά του και το όνειρό του ήταν να πετάει»
Όπως περιγράφει συνάδελφός του, οι δυο τους γνωρίστηκαν μέσα από τη δουλειά, καθώς υπηρετούσαν ως σύνδεσμοι-διερμηνείς και συντονιστές στα ελικόπτερα που μισθώνει το Δημόσιο για τις ανάγκες της αντιπυρικής περιόδου.
«Ήταν πολύ συγκροτημένο παιδί, δούλευε, πάλευε για την οικογένεια του, και είχε λάβει εκπαίδευση πιλότου αεροσκαφών, που ήταν το όνειρό του. Του άρεσε η δουλειά του συνδέσμου, ήταν αρκετά έμπειρος και όποτε χτυπούσε το τηλέφωνο -είχαμε μερικά λεπτά για να προετοιμαστούμε-, ήταν πάντα πρόθυμος», αναφέρει με εμφανή συγκίνηση.
Ο συνάδελφός του εξηγεί ότι ο ρόλος του συνδέσμου είναι καθοριστικός για την επιτυχία μιας επιχείρησης αεροπυρόσβεσης, καθώς αποτελεί τον κρίσιμο κρίκο επικοινωνίας ανάμεσα στους ξένους κυβερνήτες των ελικοπτέρων και τις ελληνικές αρχές.
«Είμαστε σε επικοινωνία με την Πυροσβεστική και το Συντονιστικό Κέντρο και δίνουμε οδηγίες στον πιλότο, που σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ξένος, όπως από που να κάνει υδροληψία, και σε ποιο σημείο της φωτιάς να ρίξει το νερό. Μεταφράζουμε τις οδηγίες που παίρνουμε είτε από τον συντονιστή είτε από ελικόπτερα της Πυροσβεστικής πάνω από τη φωτιά», υποστηρίζει.
«Πετάμε μέσα σε ένα ελεγχόμενο χάος»
Οι αποστολές αεροπυρόσβεσης, όπως τονίζει, πραγματοποιούνται σε συνθήκες ακραίας πίεσης, με τα πληρώματα να επιχειρούν σε χαμηλό ύψος, ανάμεσα σε πυκνούς καπνούς, υψηλές θερμοκρασίες και δεκάδες άλλα εναέρια μέσα.
«Όλο αυτό το περιβάλλον είναι επικίνδυνο, δουλεύουμε υπό πίεση, υπάρχει στρες, πετάμε πολύ χαμηλά, βλέπουμε σπίτια να καίγονται και μέσα σε όλο αυτό προσπαθούμε να σώσουμε ό,τι μπορούμε. Το άγχος είναι στον… Θεό. Πρέπει να έχουμε συνεχώς τα αυτιά μας και το μυαλό μας εκεί και μέσα σε όλο αυτό, να κάνουμε ρίψη ακριβείας, γιατί αν αστοχήσουμε, μπορεί να κοστίσει το σπίτι κάποιου ανθρώπου», τονίζει.
«Υπάρχει φόβος ειδικά όταν κατεβαίνουμε τόσο χαμηλά»
Παρά τον κίνδυνο, όπως λέει, η εικόνα των κατοίκων που περιμένουν με αγωνία τα πρώτα εναέρια μέσα κάθε πρωί αποτελεί το μεγαλύτερο κίνητρο για όλους όσοι συμμετέχουν στις επιχειρήσεις:
«Μπαίνουμε στο ελικόπτερο με την ψυχολογία ότι κάποιοι άνθρωποι περιμένουν κάτι από εμάς. Τα εναέρια μέσα γλιτώνουν σπίτια, ολόκληρες περιουσίες από τις φωτιές, σε σημεία που οι επίγειες δυνάμεις δεν μπορούν. Όταν λοιπόν ξέρεις ότι σε βλέπουν σαν σωτήρα και περιμένουν να ξημερώσει για να σηκωθούν τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα, μόνο και μόνο από αυτό, δε μπορείς παρά να πας και να προσφέρεις. Από τη μια υπάρχει φόβος, ειδικά όταν κατεβαίνουμε τόσο χαμηλά που βλέπουμε τη φωτιά και νιώθουμε τη ζέστη της, από την άλλη όμως, νιώθουμε δέος, υπερηφάνεια και θέλουμε να το πάμε ένα βήμα παρακάτω και να σώσουμε ό,τι μπορούμε».
Ιδιαίτερα απαιτητικές, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι οι επιχειρήσεις στις μεγάλες πυρκαγιές, όταν στον ίδιο εναέριο χώρο επιχειρούν ταυτόχρονα πολλά διαφορετικά αεροσκάφη και ελικόπτερα.
«Όταν πετάμε τόσο κοντά με άλλα ελικόπτερα Bell, 2-3 Canadair της Πυροσβεστικής, άλλα 2-3 Chinook του στρατού, άλλα 2-3 μικρότερα αεροπλάνα που κάνουν μικρές ρίψεις, και έχουμε 8-9 εναέρια μέσα σε μια εστία, χρειάζεται πάρα πολύ μεγάλος συντονισμός και μια σειρά, οπότε υπάρχει ένα ελεγχόμενο χάος. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει πιο πολύ από ποτέ να είσαι 100% εκεί και μέσα σε όλο αυτό να κάνεις ρίψεις ακριβείας», καταλήγει.
