Η θερινή ραστώνη διαταράχθηκε αιφνιδίως από το αποκαλυπτικό δημοσίευμα για το περίφημο δείπνο της συγκυβέρνησης. Κάτι που δεν συζητείται όμως μόνον ιδιωτικά και ιεροκρυφίως στο παρασκήνιο, αλλά καιρό τώρα φανερά και δημόσια. Στην πατρίδα μας ανακαλύπτουμε, όμως, την πραγματικότητα μόνον όταν όσα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας συμβολοποιηθούν γύρω από ένα τραπέζι και καλυφθούν από έναν πέπλο μυστηρίου.
Τότε «ξυπνάμε» για να βρούμε τι κρύβεται από πίσω, ενώ τα πάντα διαδραματίζονται σε δημόσια θέα. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός ανέφερε δημοσίως προ εβδομάδων ότι θα επιδιώξει μετά τις εκλογές τη «συγκρότηση κυβέρνησης ενός κόμματος αλλά όχι ενός χρώματος» δεν πονήρεψε κανέναν. Χρειάστηκε και ένα δείπνο! Χαιρόμαστε.
Ωστόσο, το θέμα του σημερινού σημειώματος δεν είναι αυτό – θα διαβάσετε σε άλλες στήλες σχετικώς. Αυτό που με εντυπωσίασε -και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας- είναι η οξύτητα των αντιδράσεων που υπήρξαν και η έναρξη μίας σεναριολογίας για το τι κρύβεται πίσω από μία αποκάλυψη.
Προσοχή! Δεν στέκομαι στο γεγονός. Το χρησιμοποιώ ως αφορμή για μια γενικότερη ανάλυση. Με ρώτησε ένας φίλος ιατρός στη Θεσσαλονίκη πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στον δρόμο προς τις εκλογές, και η απάντηση που του έδωσα ήταν πως στον δρόμο προς αυτές θα υπάρξει μεγαλύτερη οξύτητα και ένταση από την περίοδο των Μνημονίων. Με ρώτησε γιατί, και το σχόλιό μου ήταν πως το 2010-2015 διακυβεύτηκαν τα εισοδήματα και το μέλλον εκατομμυρίων Ελλήνων που είχαν εθνική συνείδηση.
Σε αυτήν την αναμέτρηση όλων, την επερχόμενη, διακυβεύονται για ένα μέρος του πολιτικού κόσμου καρέκλες, deals, εξουσίες και μελλοντικές δικαστικές τύχες. Τεράστια η διαφορά. Εξ ου και ο αφρίζων κυβερνητικός λόγος κάθε φορά που κάποιος (σε αντιδιαστολή με τη θρυλούμενη κυβέρνηση ειδικού σκοπού της αντιπολίτευσης για Ειδικά Δικαστήρια) ομιλεί για «κυβέρνηση παραγραφής» . Εξ ου και γιατί τινές πολιτικοί ένιωσαν την ανάγκη να χρησιμοποιήσουν σε δηλώσεις τους τη λέξη «κάθαρση» έπειτα από χρόνια.
Ποια είναι η διαφορά της οξύτητας των παλλαϊκών αντιδράσεων στα Μνημόνια από την οξύτητα των αντιδράσεων για τα «τεκταινόμενα» (δολίως διαδραματιζόμενα, η μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά) στα σαλόνια των κυβερνητικών μεγάρων; Ο λαός που βγήκε στους δρόμους κατά των Μνημονίων ήξερε μέχρι πού να το πάει, γιατί είχε ένστικτο εθνικής αυτοσυντήρησης. Ηξερε πως το μίσος χωρίς όρια θα είχε ως αποτέλεσμα να κλαδέψει το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν. Οι ψηφοφόροι του «ναι» και του «όχι» με το ίδιο μετρό πήγαν στις συγκεντρώσεις του δημοψηφίσματος στο Σύνταγμα και δεν άνοιξε μύτη!
Σήμερα ο χορός του φανατισμού σύρεται από αυτούς που έχουν ένστικτο ατομικής αυτοσυντήρησης και μηδαμινό αίσθημα συλλογικής μοίρας. Είναι ικανοί να γίνουν Νέρωνες και να τα «κάψουν» πολιτικά όλα, αν πρόκειται να αποφύγουν το πικρό ποτήριον της λαϊκής ετυμηγορίας. Αλλά μέχρι να φθάσουν εκεί θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να ελέγξουν τις εξελίξεις. Ακόμη και πυροδοτώντας την οχλοκρατία του διαδικτύου και τον εμφύλιο σπαραγμό του πεζοδρομίου.
Λανθασμένες εκτιμήσεις
Το ενδιαφέρον είναι πως από τις αντιδράσεις τους φαίνεται ότι έχουν χάσει την ψυχραιμία τους και διατυπώνουν εντελώς λανθασμένες εκτιμήσεις. Ζουν με τους δράκους τους, τους μύθους τους και τους φόβους τους. Βλέπουν φαντάσματα στα όνειρά τους. Και δεν καταλαβαίνουν το απλό, ότι η χώρα έφθασε σε αυτό το σημείο εξαιτίας της ταξικής και διχαστικής πολιτικής τους. Το οπορτουνιστικό κέντρο των επαγγελματιών της πολιτικής πάντοτε ήταν παράγων διχασμού, πόλωσης, προβοκάτσιας και διαίρεσης στην πατρίδα μας. Αυτή τη φορά, όμως, υπάρχει κάτι πρόσθετο.
Εχει γίνει αυτή την περίοδο τόσο μεγάλη μεταφορά πλούτου από τους πολίτες σε συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά κέντρα που ανέτως μπορεί να γίνουν «άμεσες επενδύσεις» στις προβοκάτσιες που πιθανόν να έχουν κάποιοι στα μυαλά τους σε όλα τα επίπεδα – από το προεκλογικό κλίμα μέχρι την εκλογική διαδικασία, υποθετικά μιλώντας.
Δεν είμαι σίγουρος πως οι πολίτες αλλά και τα πολιτικά κόμματα έχουν συλλάβει το μέγεθος της εκτροπής που θα γίνει με τις λέξεις και τους χαρακτηρισμούς στον δρόμο προς τις εκλογές. Θα ξεπεράσει κάθε όριο, αν δεν συνέλθουν εγκαίρως οι φανατικοί. Θα λάβουν χαρακτήρα μοντέρνου νεομακαρθισμού εναντίον όλων όσοι εμποδίζουν το σχεδιαζόμενο αφήγημα να υλοποιηθεί.
Δεν έχουμε καμία αμφιβολία για το τι μας περιμένει ως λαό. Μοντέρνα αναβίωση εμφυλίου, για να μαντρωθούν και πάλι σε κόμματα που απεχθάνονται οι διαφωνούντες πολίτες. Ακόμη και με επίκληση του εξ ανατολών κινδύνου. Ο φόβος δεν είναι μόνο μορφή διακυβέρνησης αλλά και καμπάνια εκλογών.
Αν υπάρχει μια αχτίδα αισιοδοξίας σε όλο αυτό είναι ότι οι πολίτες έχουν ένστικτο αυτοσυντήρησης. Είμαστε ιστορικός λαός οι Ελληνες, με αισθητήριο αλάνθαστο. Εχοντας περάσει τα 205 χρόνια του ελεύθερου βίου μας από εθνική επανάσταση που υπονομεύτηκε σε φάσεις της με εξουδετέρωση ηγετών, από διαιρέσεις, Διχασμό και Μικρασιατική Καταστροφή, από πόλεμο και Κατοχή και Εμφύλιο, από πολιτειακή ανωμαλία με αποστασίες, συνταγματική εκτροπή, δικτατορίες, διαμελισμό της Κύπρου, Ιμια και, στο τέλος, εσωτερική τρομοκρατία, είμαστε πλέον πολύ έμπειροι για να καταλάβουμε τι κρύβεται πίσω από την τρέχουσα κακοφωνία μέρους της πολιτικής και από τις διαρκείς ίντριγκες και τα σχέδια επί χάρτου: ο πανικός του επερχόμενου.
Χρέος μας είναι να αφήσουμε τις αφόρτιστες βουβουζέλες να κάνουν θόρυβο μόνες, να αδιαφορήσουμε για τους κακέκτυπους νεο-Μακάρθι της συμφοράς και να εξουδετερώσουμε την παγίδα. Για τους πολίτες, δεν παίζονται καρέκλες, deals, εξουσίες και ολιγαρχίες. Παίζεται η πατρίδα με την παρούσα μορφή της.
