Η αυγουστιάτικη συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον διαδικτυακό ιστότοπο in.gr είχε ορισμένες ενδιαφέρουσες πτυχές, τις οποίες καλό είναι να επισημάνουμε, έστω και με σχετική καθυστέρηση.
Η πρώτη είναι η πλήρης προσχώρηση του επαναστάτη της Αριστεράς στο καπιταλιστικό σύστημα. Επισήμως! Οταν μετά την κυβίστηση είχε υπογράψει το τρίτο Μνημόνιο που περιείχε θεμελιώδεις έννοιες αυτού του συστήματος, όπως η ευελιξία στην αγορά εργασίας και οι ιδιωτικοποιήσεις, η αμήχανος Αριστερά απέκρουε την κριτική της ενσωμάτωσης με το επιχείρημα ότι το πρόγραμμα δεν ήταν δική της ιδιοκτησίας.
Τώρα, με αυτά που είπε ο κύριος Τσίπρας, είναι της ιδιοκτησίας του και δείχνει τη «συνέπειά» του μέσα στον χρόνο. Αλλά και πόσο υποκριτικό και παραπλανητικό είναι το όνομα ΕΛΑΣ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη).
Ο πρώην πρωθυπουργός ουσιαστικά… κατέβηκε από το βουνό… κατέθεσε τα όπλα του στη νέα Βάρκιζα και βαπτίστηκε στην κολυμβήθρα της Σοσιαλδημοκρατίας σε αυτή τη συνέντευξη, λέγοντας τι απαντά σε παλαιούς συντρόφους του σήμερα όταν του μιλούν για τον «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» και τι όταν τον ρωτούν «τι θα γίνει με αυτόν». Ο κύριος Τσίπρας σχολίασε «ποιος σοσιαλιστικός μετασχηματισμός; Το θέμα είναι να λειτουργήσει ο καπιταλισμός με κανόνες. Γιατί τώρα βλέπουμε έναν καπιταλισμό καζίνο».
Αν ακούσει τη σχετική αποστροφή του κυρίου Τσίπρα στη συνέντευξη ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος εκεί στην Υδρα όπου περνά τις καλοκαιρινές του διακοπές, μπορεί και να πάθει κρίση ταυτότητας. Ειδικώς αν μάθει πως ο Αλέξης χρησιμοποιεί τον όρο «δημοκρατικός καπιταλισμός», τίτλος βιβλίου του Ανδρέα τη δεκαετία του 1980! Οπως μπορεί να πάθει κρίση ταυτότητας όταν στις ερωτήσεις για τους παρόχους της ηλεκτρικής ενέργειας ο Τσίπρας έθεσε ως όριο «τους κανόνες του ανταγωνισμού».
Το πρόβλημα εν προκειμένω με τον κύριο Τσίπρα δεν είναι ότι μετακινείται στον ιδεολογικό άξονα από τη μία άκρη στην άλλη, το θέμα είναι ότι γίνεται άλλος. Δυσκολεύεται να τον αναγνωρίσει κανείς. Το αβγό ξετηγανίζεται, και ας είπε η συνομιλήτριά του πως «το αβγό δεν ξετηγανίζεται». Θυμίζει ο Τσίπρας, τηρουμένων των αναλογιών, γιατί Ανδρέας δεν είναι όσο κι αν μιμείται τη φωνή του, πόσο διαφορετικός επέστρεψε στην πολιτική αντιπαράθεση στην προεκλογική εκστρατεία του 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πόσο αλλαγμένος. Πόσο φρόνιμος.
Κι εκείνος είχε βάλει τα λάβαρα της επανάστασης στο ντουλάπι, και σε ό,τι αφορά τον σοσιαλισμό, και σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του με τους οικονομικούς παράγοντες και τις πρεσβείες (ο Μίλερ ανακοίνωσε την ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια έξω από την οικία του στην Εκάλη το 1994), και στο πώς έπρεπε να συμπεριφερθεί στους πολιτικούς του αντιπάλους.
Ο Ανδρέας
Αλλά ο Ανδρέας ήταν ο Ανδρέας. Είχε κατακτήσει από πολύ νωρίς το δικαίωμα στην περιστροφή. Στη στρατηγική περιστροφή. Εδώ, ακούγοντας τον πρώην πρωθυπουργό, βλέπεις ένα εντελώς νέο πολιτικό προϊόν. Εντύπωση που επιτείνεται και από την απέχθειά του για την επιδοματική πολιτική του πρωθυπουργού, στο οποίο θα συμφωνούσε ο Μάνος μαζί του, αν εκείνος ζούσε.
Εντύπωση που επίσης επιτείνεται, ερχόμαστε στη δεύτερη επισήμανση, από το γεγονός ότι, μετά τις απογοητευτικές επιδόσεις της κυβέρνησής του στη μάχη κατά της διαφθοράς με τα σκάνδαλα Novartis και λοιπά, τώρα εμφανίζεται στο κοινό απεμπολώντας το δικαίωμά του να ελέγχει την κυβέρνηση σε θέματα διαφάνειας και αναθέτοντας την αρμοδιότητα αυτή στη Δικαιοσύνη της τρέχουσας περιόδου, η οποία αρχειοθετεί το ένα σκάνδαλο πίσω από το άλλο, πλην φωτεινών εξαιρέσεων.
Η εικόνα του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος χρησιμοποιεί διαρκώς αριθμούς και εκθέσεις μιλώντας σαν τεχνοκράτης, ολοκληρώνεται από τον ράθυμο τρόπο με τον οποίο αναπτύσσει τα επιχειρήματά του. «Ρέκλα», που λέγαμε στο Πολεμικό Ναυτικό.
Τρόπο μάλλον νυσταλέο και καθόλου δυναμικό. Σαν slow motion αμφισβητούμενης φάσης. Κάτι που φαίνεται ότι είχε επίπτωση και στον χαμηλό αριθμό θεατών της συνέντευξης στο YouTube. Ένας Τσίπρας που προκαλεί νύστα διερωτώμαι πώς θα μπορέσει να γίνει σκιάχτρο για να τσακωθεί μαζί του η Νέα Δημοκρατία!
Το μόνο ενδιαφέρον και επικίνδυνο στοιχείο στη στρατηγική του είναι η επικέντρωση στα θέματα της λαϊκής οικονομίας, όπως η ενέργεια, η στέγη, τα τρόφιμα, τα πάγια των ΔΕΚΟ και η διασύνδεσή τους με τα θέματα της διαφθοράς, καθώς πράγματι αυτό το οποίο λέει ότι «κάθε ευρώ που πάει για μίζες λείπει από ένα σχολείο, ένα νοσοκομείο, μία κοινωνική πολιτική» και ότι «ακρίβεια και διαφθορά είναι ξαδέρφια» ισχύει και είναι πολιτικά επικίνδυνο για την κυβέρνηση.
Η διασύνδεση της καθημερινότητας με την τοξική διαφθορά είναι συγκλονιστικά επικίνδυνο κοκτέιλ. Ακόμη και αν διατυπώνεται με χασμουρητά. Κάτι ακόμα: Ο Τσίπρας είπε ότι η «διαπλοκή κάποτε ήταν κρυφή, ενώ σήμερα όλα γίνονται ξεδιάντροπα και όλα είναι φανερά». Αν πράγματι εννοεί αυτή τη φράση και δεν την είπε για άλλοθι και αποπροσανατολισμό, είμαστε βέβαιοι ότι θα συμφωνεί πως το να κατονομάσεις αυτή τη διαπλοκή δεν είναι δουλειά της Δικαιοσύνης. Είναι αποστολή της πολιτικής.
Η πρωτιά
Γενικό συμπέρασμα με τα δεδομένα αυτής της εποχής: Ο πρώην πρωθυπουργός, παρότι διακηρύσσει ότι επιθυμεί να κατακτήσει την πρωτιά στον δεύτερο γύρο των εκλογών, στην ουσία προσπαθεί, απαλλαγμένος από συναρχηγίες και συνιστώσες, να κατοχυρώσει ένα 20% για το νέο κόμμα του σε αυτές τις εκλογές και να περιμένει τη σειρά του.
Γι’ αυτό και, παρά όλα όσα δεν είναι αυτή τη στιγμή σε τροχιά στρατηγικής σύγκρουσης με τον πρωθυπουργό, οι θέσεις του για τα εθνικά θέματα είναι αναιμικές. Μοιάζει πιο πολύ με «βοηθό εκπληρώσεως», έχει δίκιο ο Ανδρουλάκης, εναντίον του οποίου εστάλη μήνυμα με αυτή τη συνέντευξη εις απάντηση των ερωτήσεών του για τους πόρους χρηματοδότησης της ΕΛΑΣ.
Τα ποσοστά του κυρίου Τσίπρα στις δημοσκοπήσεις λίγο πριν, λίγο μετά το καλοκαίρι είναι καθηλωμένα στο 15% και δεν ανησυχούν πάρα πολύ τους αντιπάλους του. Στην πραγματικότητα, όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, υπάρχει περίπτωση, χωρίς να είναι βέβαιο, ότι οι διαφορές μεταξύ του πρώτου, του δεύτερου, του τρίτου και του τέταρτου κόμματος με χαμηλή την αφετηρία του ποσοστού του πρώτου να είναι πάρα πολύ μικρές στο τέλος. Με ό,τι αυτό σημαίνει για τη μετεκλογική αρχιτεκτονική.
