Από τον Νίκο Σώκο
Τα νοσοκομειακά ντοκουμέντα από την υπόθεση της Κυψέλης φέρνουν στο φως ένα χρονικό φρίκης, με μοναδικό εκτεθειμένο τον κρατικό μηχανισμό που απλά παρακολουθούσε!
Η αρχή γράφτηκε τον Ιούνιο του 2025, όταν τα δύο ανήλικα αγόρια της οικογένειας μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο υπό εισαγγελική εντολή, όπου και παρέμειναν επί έναν ολόκληρο μήνα.
Δύο μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 2025, ακολούθησε δεύτερη εισαγωγή, αυτή τη φορά και για τα τρία παιδιά, με τη νοσηλεία τους να διαρκεί μία εβδομάδα. Το τρίτο περιστατικό καταγράφηκε τον Σεπτέμβριο του 2025, όταν το ανήλικο κορίτσι διακομίστηκε στο Νοσοκομείο Παίδων για τέσσερις ημέρες.
Και στις τρεις περιπτώσεις νοσηλείας, τα παιδιά εξαφανίζονταν κρυφά από τους θαλάμους, με τη διοίκηση του νοσοκομείου να αποστέλλει επείγουσες αναφορές στην εισαγγελία και την αστυνομία.
Ενώ οι υγειονομικές αρχές καταγράφουν συνεχείς ειδοποιήσεις, η αστυνομία υποστηρίζει πως έλαβε επίσημη ενημέρωση από τον Εισαγγελέα Ανηλίκων μόλις μία φορά, τον Δεκέμβριο του 2025. Παρά τις έγγραφες καταγγελίες των γιατρών και το βαρύ ποινικό παρελθόν του 43χρονου για μαστροπεία και παραμέληση ανηλίκων από το 2020, τα παιδιά επέστρεφαν συστηματικά στο ίδιο περιβάλλον φρίκης!
Μερικά ακόμα «παρκαρισμένα» παιδία σε νοσοκομεία ήταν λοιπόν και αυτά τα τρία, φαινόμενο γνωστό, καθώς σύμφωνα με στοιχεία της ΠΟΕΔΗΝ, από 40 έως 80 παιδιά βρίσκονται σταθερά σε παιδιατρικά ιδρύματα της Αττικής, περιμένοντας μια εισαγγελική απόφαση ή μια θέση σε δομή που δεν έρχεται ποτέ.
Ειλικρινά, όλο αυτό βάζει σε μια διαδικασία να αναρωτιέται κανείς με τι αντανακλαστικά λειτουργούν τα όργανα της τάξης στην Ελλάδα, τα οποία εξαντλούν την αποτελεσματικότητα τους, όταν πρόκειται να καταστείλουν διαμαρτυρίες κοινωνικών ομάδων, αλλά σε ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια παιδιών, δεν γνώριζαν και δεν ενημερώθηκαν…
Διαταραγμένοι άνθρωποι υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Η συζήτηση λοιπόν αναλώνεται κάθε φορά στο τι παρελθόν είχαν, τι ναρκωτικά έπαιρναν, τι δήλωσαν και κάτω από το χαλάκι κρύβεται, το μείζον ζήτημα.
Ζούμε σε μια χώρα που οι φορείς κοινωνικής πρόνοιας και παιδικής προστασίας είναι ανύπαρκοι, όπως ανύπαρκτο αποδεικνύεται και το «ονομαστικά βαρύγδουπο» αρμόδιο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, του οποίου η υπουργός, Δόμνα Μιχαηλίδου αναλώνεται στο να φτιάχνει βίντεο όπου δείχνει πως τρώει σουβλάκια και να προτείνει βιβλία για να διαβάσουμε το καλοκαίρι…
