Οταν η ελίτ του Βερολίνου επέμενε να υποτιμά τον επικεφαλής της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) Ούλριχ Ζίγκμουντ αποκαλώντας τον έναν απλό «πωλητή αρωματικών κεριών», καθώς δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά στον τομέα της πώλησης αρωμάτων εσωτερικών χώρων, το μόνο που πετύχαινε ήταν να αρνείται, όπως συνήθιζε άλλωστε, να δει κατάματα το πρόβλημα που η ίδια είχε δημιουργήσει. Το γεγονός δηλαδή πως η κοινωνία του κρατιδίου της πρώην Ανατολικής Γερμανίας είχε ήδη αρχίσει να πνίγεται μέσα σε έναν ωκεανό προβλημάτων που διεύρυναν ολοένα και περισσότερο τις ανισότητες υπέρ των συμφερόντων των λίγων.
Η ιστορική εκλογική επικράτηση της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) με το σαρωτικό (βάσει των exit polls) 44,5% στη Σαξονία-Ανχαλτ δεν αποτελεί απλώς μια «νίκη της Ακροδεξιάς», όπως θέλουν ορισμένοι να την παρουσιάζουν, αλλά την πιο ηχηρή εκδοχή πολιτικής απάντησης που έδωσαν οι ψηφοφόροι απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας και σε ένα σύστημα εξουσιαστών που επί χρόνια άφηνε τη γερμανική επαρχία οικονομικά αποκομμένη από την ανάπτυξη και κοινωνικά απροστάτευτη. Σε ένα σύστημα που ακόμα και τώρα δεν έχει αντιληφθεί πως, εκτός από πλούτο για τους λίγους, κατάφερε να παράξει οργή, η οποία στην πρώτη ευκαιρία μετατράπηκε σε τιμωρητική ψήφο.
Η νίκη του AfD στη χθεσινή μάχη της κρατιδιακής κάλπης ήταν ξεκάθαρη. Οπως ξεκάθαρη ήταν και η οδυνηρή, ταπεινωτική ήττα που υπέστη το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) και κατ’ επέκταση ο, έτσι κι αλλιώς, «ελάχιστος» πολιτικά Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις του γερμανικού τηλεοπτικού δικτύου ARD για το εκλογικό αποτέλεσμα, το AfD εξασφαλίζει το 44,5% των ψήφων, ενώ το CDU περιορίζεται μόλις στο 18,5%. Στην τρίτη θέση η Αριστερά (Die Linke) συγκέντρωνε ποσοστό της τάξης του 9,5%, ενώ οριακά πίσω της ακολουθούσαν οι Πράσινοι με 9%, οι διαρκώς σε πολιτική κρίση Σοσιαλδημοκράτες (SPD) με 8% και η Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW) με ένα ποσοστό της τάξης του 5%, που είναι και το όριο εισόδου για το τοπικό-κρατιδιακό Κοινοβούλιο.
Αν το AfD καταφέρει με αυτό το υψηλότατο ποσοστό να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση καταλαμβάνοντας τις 43 έδρες που απαιτείται, θα εξαρτηθεί από το πόσα κόμματα θα εξασφαλίσουν τελικά την είσοδό τους στο τοπικό Κοινοβούλιο, αλλά και από τη δύναμη των κομμάτων τα οποία τελικά θα μείνουν εκτός.
Οπως και να έχει όμως, το μήνυμα ήδη εστάλη και σε τοπικό και σε ομοσπονδιακό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι ψηφοφόροι-πολίτες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας εδώ και δεκαετίες βιώνουν στο πετσί τους το σύνδρομο του «πολίτη δεύτερης κατηγορίας». Η βίαιη αποβιομηχάνιση, η φυγή των νέων προς τα δυτικά πλουσιότερα κρατίδια και η πρόσφατη ενεργειακή κρίση που γονάτισε τη γερμανική παραγωγή δημιούργησαν ένα εκρηκτικό οικονομικό, κοινωνικό, τελικά και πολιτικό κοκτέιλ. Το AfD δεν χρειάστηκε λοιπόν ούτε να εφεύρει ούτε να προκαλέσει – εργαλειοποιήσει τη λαϊκή οργή. Του αρκούσε μόνο να την αφουγκραστεί για να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά το υπαρξιακό άγχος μιας ολόκληρης περιφέρειας απέναντι στην ακρίβεια, στην κατάρρευση των κοινωνικών υποδομών στην επαρχία και στις επιπτώσεις της μεταναστευτικής πολιτικής, τις οποίες οι κάτοικοι των μεγάλων αστικών κέντρων της Δύσης επιμένουν να θεωρούν δευτερεύουσες.
Στις πρώτες του δηλώσεις χθες το βράδυ ο νικητής των εκλογών Ούλριχ Ζίγκμουντ είπε «γράψαμε ιστορία», τονίζοντας ότι η νίκη του κόμματός του αποτελεί μήνυμα για την κυβέρνηση Μερτς. Παράλληλα έτεινε χείρα προς τα άλλα κόμματα, λέγοντας ότι το κόμμα του θα απευθυνθεί σε όλες τις δυνάμεις που επιθυμούν να «ασκήσουν καλύτερες πολιτικές», ξεκαθαρίζοντας όμως ότι θέματα όπως η μετανάστευση και η εσωτερική ασφάλεια δεν είναι διαπραγματεύσιμα.
