Σήμερα που κάνει… πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη η λαϊκή παράστασις «52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή”» αξίζει να θυμηθούμε κάτι από τα παλιά. Την παρουσία της Μαρίας Δαμανάκη, πριν από 49 ολόκληρα χρόνια, στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, το 1977.
Παρ’ ολίγον μισός αιώνας, δηλαδή. Αρκετός για να πάρουμε διδάγματα και να πάψει κάποτε να μας εντυπωσιάζει η ευήθεια των ανθρώπων. Κι όταν λέμε ευήθεια, μιλάμε για οριζόντια και κάθετη, διαγώνια και καμπυλωτή. Ευήθεια όλων των τάξεων, των μορφωτικών επιπέδων, των ηλικιών και πάσης φυλετικής – εθνοτικής προελεύσεως.
Απαντες, κάπου, κάποτε, πιανόμαστε κότσοι και οι πλέον επιτήδειοι βρίσκουν το ακριβές σημείο όπου εδρεύει η προσωπική μας βλακεία. Το ενεργοποιούν για να κονομήσουν, να σταδιοδρομήσουν, να ξεφύγουν από την άχαρη συντροφιά της πενίας και την αφόρητη δεσποτεία της ανάγκης. Να, πώς το λέει, η λαϊκή θυμοσοφία; «Βόηθα με, φτωχέ, να μη σου μοιάσω».
Στην παπάτζειο πεπατημένη βαδίζουν και οι εκλεκτότεροι των πολιτικών μας και κατορθώνουν όντως να τους βοηθήσει ο φτωχός να μην του μοιάσουν. Το ΚΚΕ, που ήθελε να προβάλλει το πολιτικό τεφαρίκι Μαρία Δαμανάκη, έβαλε τον «Ριζοσπάστη» της 18ης Σεπτεμβρίου 1977 να γράψει στη σελίδα 15 (βλ. εικόνα):
«Για τον αγώνα της ΚΝΕ και της νεολαίας ενάντια στον αμερικανικό τρόπο ζωής για σωστή μόρφωση και ψυχαγωγία μίλησε χθες από μέρους της ΚΝΕ η σ. (σ.σ.: “σ.” σημαίνει “συντρόφισσα”) Μαρία Δαμανάκη, μέλος του Γραφείου του Κ.Σ. Το Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του ΟΔΗΓΗΤΗ υπογράμμισε η σ. Δαμανάκη, καθιερωμένο πια σαν ένα μεγάλο πολιτιστικό και πολιτικό γεγονός, είναι μια μαζική απάντηση της ελληνικής νεολαίας στις προσπάθειες της άρχουσας τάξης να την υποτάξει, να την αποπροσανατολίσει, να τη διαβρώσει.
Σήμερα, συνέχισε, η νέα γενιά αντιτίθεται και αντιδρά όλο και πιο μαζικά στον τρόπο ζωής μόρφωσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού που της προσφέρεται γιατί αναγνωρίζει σ’ αυτόν τα σημάδια της βαριάς κι αγιάτρευτης κρίσης του καπιταλιστικού κόσμου. Κι ελκύεται, ιδιαίτερα η εργατική και η εργαζόμενη, από την εικόνα του νέου κόσμου του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Από τον κόσμο αυτό, είπε, μας έρχεται ένας νέος τρόπος ζωής, Είναι η ήρεμη, η δημιουργική ζωή του σοσιαλισμού».
Βάλτε τώρα τον νου σας να λογαριάσει πόσα φούμαρα έλεγε στους αφελείς η Δαμανάκη: 1. Οι νέοι αντιδρούσαν στον εξαμερικανισμό και τον καπιταλισμό. 2. Ελκονταν από την εικόνα του «νέου κόσμου του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού». 3. Ο σοσιαλιστικός τρόπος ζωής είναι ήρεμος και δημιουργικός.
Και τα είπε όλα τούτα (μερικοί τα άκουσαν και τα πίστεψαν κιόλας) και λίγες δεκαετίες αργότερα και στο Δ.Σ. του ιδρύματος του πρίγκιπα Αλβέρτου στο Μονακό μπήκε (καμαρώστε την στη φωτό δίπλα στον πρίγκιπα) και στην Κομισιόν της Ευρωπαϊκής Ενωσης μπήκε και στο ίδρυμα The Nature Conservancy (που ιδρύθηκε στο Αρλιγκτον της Βιρτζίνια των ΗΠΑ) μπήκε… Μαγική πολιτεία η Βιρτζίνια. Αξίζει να την ψαχουλέψετε λίγο.
Τέλος πάντων… Τα ’παμε και πρέπει πάντα να τα ξαναλέμε. Το παπατζηλίκι έκπαλαι αποτελεί μέγα θεσμό του ανθρώπινου πολιτισμού. Στην Ελλάδα, που πρωτοπορούμε, είναι μονόδρομος για πολιτική σταδιοδρομία.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
