Την τραγική πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες στα δημόσια νοσοκομεία, μακριά από επικοινωνιακά αφηγήματα και φιέστες, φέρνει στο φως η κραυγή αγωνίας ενός γιου, του οποίου η μητέρα νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών. Η δημόσια παρέμβασή του στα κοινωνικά δίκτυα αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο την κατάρρευση των υποδομών υγείας, θέτοντας το Υπουργείο Υγείας και τον Υπουργό Άδωνι Γεωργιάδη προ των ευθυνών τους.
Όπως τονίζει ο ίδιος: «Η μητέρα μου νοσηλεύεται από τις 29/08/2026 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών. Η κατάστασή της είναι κρίσιμη. Αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα πήξης του αίματος, έχει χρειαστεί αίμα και πλάσμα και έχει παρουσιάσει αιμορραγία… Και μέσα σε αυτή την κατάσταση, ως οικογένεια βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που αδυνατώ να πιστέψω ότι συμβαίνει εν έτει 2026: Δεν υπάρχει διαθέσιμη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας που να μπορεί να υποστηρίξει την κρίσιμη κατάσταση της μητέρας μου».
Η καταγγελία αποδομεί πλήρως τις κυβερνητικές φαμφάρες δείχνοντας την καθημερινότητα στα δημόσια νοσοκομεία:
«Αυτή είναι η Ελλάδα του 2026; Αυτή είναι η περίφημη “Ελλάδα 2.0”; Η Ελλάδα που είναι… “ζάχαρη”; Η Ελλάδα όπου ακούμε καθημερινά ότι το ΕΣΥ “αναβαθμίζεται” και “εκσυγχρονίζεται”; Γιατί όταν η μάνα σου χρειάζεται πραγματικά το σύστημα υγείας, δεν χρειάζεσαι εξαγγελίες. Χρειάζεσαι ΜΕΘ. Χρειάζεσαι γιατρούς. Χρειάζεσαι συντονισμό. Χρειάζεσαι άμεση αντιμετώπιση», αναφέρει ο ίδιος και συνεχίζει:
«Δεν ζητάμε προνομιακή μεταχείριση. Δεν ζητάμε χάρη. Δεν ζητάμε να παρακάμψει η μητέρα μου κάποιον άλλο ασθενή. Ζητάμε τα αυτονόητα… Κύριε Υπουργέ, δεν σας ρωτώ πολιτικά. Σας ρωτώ ως γιος: Τι γίνεται όταν ένας ασθενής χρειάζεται ΜΕΘ και δεν υπάρχει; Ποιος συντονίζει το περιστατικό; Ποιος αποφασίζει; Ποιος αναλαμβάνει; Ποιος προστατεύει τον ασθενή;».
Ενώ καταλήγοντας και πάντα με ήπιο διατύπωση τονίζει ο γιος της ασθενούς: «Το Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν είναι αριθμοί, εξαγγελίες ή επικοινωνιακά συνθήματα. Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος βρίσκεται σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι και χρειάζεται το κράτος να είναι εκεί. Εγώ σήμερα δεν ενδιαφέρομαι για την εικόνα της κυβέρνησης. Με ενδιαφέρει η μητέρα μου… Κύριε Υπουργέ, αυτή είναι η “Ελλάδα 2.0”; Γιατί εμείς σήμερα δεν βλέπουμε την Ελλάδα 2.0. Βλέπουμε μια μάνα να παλεύει. Και ζητάμε από το κράτος να κάνει αυτό που οφείλει: Να είναι εκεί».
