«Ευχαί, επί τη ονομαστική σας εορτή»

Από χθες άρχισαν να μου τηλεφωνούν φίλοι και να μου στέλνουν μηνύματα «για την ονομαστική σου εορτή». Παλαιότερα, σήμερα το σπίτι θα ήταν έτοιμο, στολισμένο, να δεχτεί τις επισκέψεις. Δεν υπήρχε περίπτωση ανήμερα της εορτής να μην είχαμε επισκέψεις, δώρα και, φυσικά, το βράδυ τραπέζι.

Ήταν το έθιμο που κρατούσαμε από τις οικογένειές μας. Εμείς, μάλιστα, είχαμε τραπέζι στις εορτές -και στα γενέθλια- όλων των μελών της οικογένειας. Ετσι μάθαμε, έτσι συνεχίζουμε.

Σήμερα, τα πράγματα άλλαξαν. Οι σκοτεινές δυνάμεις (πώς αλλιώς να τις αποκαλέσεις) αποφάσισαν ότι η κοινωνικότητα, η φιλία, η συνάθροιση, η συνομιλία, η ανταλλαγή ιδεών και απόψεων είναι εκτός εποχής. 

Σήμερα, η ονομαστική εορτή τελειώνει με ένα sms, με ένα βάιμπερ, με ένα γουατσάπ, άντε και κάνα σκιτσάκι. Λίγοι τηλεφωνούν -οι πιο πολλοί τελειώνουν με ένα μήνυμα- και ελάχιστοι σε ρωτούν «θα είστε σπίτι;».

Δεν υπήρχε του Αγίου Δημητρίου που να μην καιγόταν το πελεκούδι! Ερχονταν οι φίλοι, γινόταν το απαραίτητο τσιμπούσι, είχαμε κρασί -συνήθως χύμα, πριν μάθουμε στα εμφιαλωμένα- και καταλήγαμε στο πιάνο και στις κιθάρες, με όλα τα σουξέ της εποχής (τότε τα τραγούδια καθιερώνονταν στις παρέες κι όχι στους ντι-τζέι), συνοδεία ηδύποτου, άντε και κάνα πούρο, αν υπήρχε, καθώς τότε υπήρχαν ακόμη νησίδες ευτυχίας, σήμερα τις θυμόμαστε μελαγχολικά.

Η σπεσιαλιτέ μας, πάντως, ήταν το παστίτσιο και το αρνάκι στον φούρνο. Ακόμη και όταν δεν είχαμε ,τότε, προχωρήσει επαγγελματικά, καταφεύγαμε στο κατεψυγμένο αρνάκι Νέας Ζηλανδίας, το έβαζε η γυναίκα μου στον φούρνο στο αλουμινόχαρτο, έψηνε και πατάτες και απολαμβάναμε αρνάκι λουκούμι.

Μέχρι και… ευχετήριες κάρτες με το ταχυδρομείο λάμβανα στην εορτή μου. Από το σόι μου στην Αγγλία, από τα ξαδέλφια σε ΗΠΑ, Μαδαγασκάρη, Γαλλία, Αυστραλία, από φίλους στο εξωτερικό. Κι έσπευδα να κόψω τα γραμματόσημα από τον φάκελο, να τα βάλω στο νερό, να τα στεγνώσω και να τα συμπεριλάβω στη συλλογή μου!

Πόσο χρόνο, αλήθεια, είχαμε τότε κι ας εργαζόμασταν εντατικά. Δεν μας έκλεβαν τον χρόνο η τηλεόραση, τα σοσιαλ και το κινητό. Είχαμε χρόνο για να επιμεληθουμε τις συλλογές μας, για να διαβάσουμε, για να κουβεντιάσουμε.

Δεν ξέρω αν τελικά με όλη αυτήν την τεχνολογο-μανία έχουμε πάει μπροστά ή πίσω. Ξέρω, όμως, ότι έχω επιθυμήσει εκείνες τις όμορφες κάρτες «επί τη ονομαστική σας εορτή» που έβρισκα στο γραμματοκιβώτιο εκείνες τις ημέρες του Οκτωβρίου. Βεβαίως, τότε δεν είχα την εγγονή μου, που θα έλθει να μου ευχηθεί χαράματα, πριν φύγει για το σχολείο. Τα σκέφτομαι, όμως, τα παλιά, τα αναπολώ και -διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε;- μου λείπει εκείνη η εποχή.

Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»