«Οι επόμενες γενιές θα είναι ακόμα πιο μοναχικές από εμάς»

Μπροστά στην κάμερα όλοι λίγο πολύ μαθαίνουμε να παρουσιάζουμε μια εκδοχή του εαυτού μας. Τι συμβαίνει, όμως, όταν τα φώτα σβήνουν και η εικόνα δεν μπορεί πια να κρύψει την αλήθεια;

• Από τον Ηλία Μαραβέγια

Ο Δημήτρης Χαβρές, πρωταγωνιστής του «Παρουσιαστή», μιλά στο «ENJOY» για τις μάσκες που φοράμε, την ανάγκη μας για αποδοχή, τη δύναμη της πραγματικής σύνδεσης και όλα όσα αποκαλύπτονται όταν μένουμε… εκτός αέρα.

Στον «Παρουσιαστή» υποδύεστε έναν άνθρωπο που μπροστά στην κάμερα έχει μάθει να ελέγχει την εικόνα του, ενώ στα διαλείμματα αποκαλύπτεται μια άλλη πλευρά του. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να αφήσουμε τη «μάσκα» και να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό;

Η δυσκολία είναι ανάλογη του πόσο ξεμακραίνει από την αληθινή η «φτιαγμένη» εικόνα που οικειοποιούμαστε! Η τέχνη μιμείται τη ζωή! Σε εμάς τους ηθοποιούς δίνεται η ευκαιρία να δημιουργούμε ακραίους χαρακτήρες, αποδεκτούς ή μη, και αυτό μας «εκπαιδεύει» ως προσωπικότητες, διευρύνοντας πολύ την κατανόηση του εαυτού μας, αλλά και τα όριά μας! Αναγνωρίζεις πού μπορείς να φτάσεις σε κάθε έκφανσή σου! Είναι πολύ θεραπευτικό, γιατί μαθαίνεις βαθύτερα τους μηχανισμούς σου, σωματικά, συναισθηματικά, νοητικά, ακόμα και πνευματικά! Ζούμε στην εποχή που πέφτουν οι μάσκες, ενώ ταυτόχρονα δημιουργείται μία εντελώς εικονική πραγματικότητα, μεγάλης μοναξιάς! Οι επόμενες γενιές θα είναι ακόμα πιο μοναχικές από εμάς, που η ιλιγγιώδης εξέλιξη της τεχνολογίας ήρθε στις ζωές μας στα 20 plus! Πολλές φορές ακόμα κι αν θέλεις να «αφήσεις» τη «μάσκα», σε έχουν ταυτίσει τόσο πολύ μ’ αυτήν, που δεν σ’ αφήνουν! Ιδιαίτερα αν εκτίθεσαι σε τηλεόραση και social! Ευτυχώς, δεν μπορώ να κρυφτώ και καταλαβαίνεις αμέσως ποιος είμαι! Δεν είναι πάντα καλό, αλλά κοιμάμαι ήρεμος! Ο Ανδρέας, ο «Παρουσιαστής» που υποδύομαι, υποφέρει πολύ… όταν ανακαλύπτει τι τσόφλια έχει χτίσει γύρω του!

Το έργο μιλά για την ανάγκη μας να μας βλέπουν, να μας αποδέχονται και να επιβεβαιώνουν την ύπαρξή μας. Μήπως στην εποχή των social media όλοι έχουμε γίνει κατά κάποιον τρόπο μικροί «παρουσιαστές» της ζωής μας;

Εντελώς! Αντικατοπτρίζεται η ανάγκη έκφρασης, επικοινωνίας, αλλά με αποφυγή της διά ζώσης επαφής, όταν μιλάμε για social! Βοήθησε τραγικά ο εγκλεισμός στην καραντίνα! Αρκετοί πιστεύουν ότι το να εκτίθεσαι στα social είναι αποδεκτό και ασφαλές, π.χ. σχολιάζουν ο ένας στον «τοίχο» του άλλου με τρόπο υβριστικό, επειδή κρύβονται πίσω από ένα πληκτρολόγιο, και δικάζουν! Υπάρχουν, φυσικά, και οι επαγγελματίες content creators, δημιουργοί περιεχομένου – στην πλειονότητα δεν είναι ηθοποιοί ή δημοσιογράφοι, που είναι σύνηθες να «παρουσιάζουν ή να προβάλλουν κάτι μέσα από τον εαυτό τους», είναι μία νέα γενιά επαγγελματιών! Οι άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν να μπορούν να κάνουν σχεδόν τα πάντα από τον υπολογιστή τους και το AI έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας!

Πόσο κοντά βρίσκεται η δημόσια εικόνα στην αλήθεια ενός ανθρώπου; Και πόσο συχνά τελικά επιλέγουμε να δείχνουμε στους άλλους όχι αυτό που είμαστε, αλλά αυτό που πιστεύουμε ότι θα τους αρέσει;

Είναι κοινωνικό το ζήτημα! Ξεκινάει από την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει, να έχει αποδοχή, αγάπη και εν τέλει χαρά! Εκπαιδευόμαστε από μωρά να είμαστε αρεστοί και δυστυχώς έτσι προσδιοριζόμαστε! Τρως το φαγητό σου; Είσαι καλό παιδί! Αρα σ’ αγαπάει η μαμά, ο μπαμπάς, ο δάσκαλος, ο φίλος, ο σύντροφος, ο εργοδότης και γίνεται πεποίθηση που διέπει όλες τις σχέσεις! Διαβρώνεται η αλήθεια της ύπαρξης! Χρειάζονται χρόνια ψυχοθεραπείας για να αποπροσδιοριστείς από τον ρόλο του «καλού», άρα αγαπητού παιδιού! Δεν λέω να είμαστε αγενείς ή πάντα «εντός των ορίων», λέω να νιώθουμε, να εκφραζόμαστε με τον μοναδικό μας τρόπο, χωρίς να πληγώνουμε τους άλλους ούτε τον εαυτό μας!

Ο ήρωάς σας είναι και πατέρας και, όπως έχετε πει, εσάς η πατρότητα σας κάνει καθημερινά να θέλετε να γίνεστε καλύτερος άνθρωπος. Πώς επηρεάζει ένας ρόλος που αγγίζει την πατρότητα τον Δημήτρη τού σήμερα; Υπάρχουν στιγμές που ο Ανδρέας που υποδύεστε συναντά τον εαυτό σας;

Τα παιδιά χρειάζονται ουσιαστική επικοινωνία με τους γονείς! Στη γενιά μου την αποκλειστική φροντίδα και το μεγάλωμα αναλάμβαναν κυρίως οι μαμάδες! Στην εποχή μας οι μπαμπάδες ήταν πιο ενεργοί, μέχρι που ήρθε η «κρίση» και τα διέλυσε όλα! Οι γονείς τρέχουν ατελείωτες ώρες για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν οικονομικά, μειώνοντας τον αληθινά ωφέλιμο χρόνο με τα παιδιά τους, και μετά πασχίζουν στις ολιγοήμερες διακοπές να δημιουργήσουν «αναμνήσεις»! Εμείς φτιάξαμε τη ζωή μας έτσι ώστε να μην «παρκάρουμε» την κόρη μας, την Ελισάβετ, να μπορεί να είναι μαζί μας μέχρις ότου εκείνη να αποφασίσει ότι νιώθει άνετα να είναι και χωρίς εμάς! Ο «Ανδρέας», ως ένας πολυάσχολος άνθρωπος της τηλεόρασης, διαπιστώνει πως η εικόνα της οικογενειακής του ζωής είναι φτιαγμένη με πολλά «φίλτρα ωραιοποίησης», τόσα, που δυσκολεύεται να την αναγνωρίσει όταν έρχεται αντιμέτωπος με την αλήθεια! Οχι, ο Δημήτρης δεν συναντά τον «Ανδρέα», αλλά αυτό με κάνει να τον συμπονάω πιο πολύ!

Το έργο ακουμπά και την έκθεση της προσωπικής ζωής ως θέαμα. Πού θα βάζατε εσείς το όριο ανάμεσα στην ανάγκη του ανθρώπου να μοιραστεί την ιστορία του και στην εμπορευματοποίηση του πόνου του;

Ο πόνος «πουλάει» γιατί η αδικία, το παράπονο κατακλύζουν την κοινωνία μας, άρα όλοι μέσω του πόνου βρίσκουμε κοινό τόπο σύνδεσης και ο πόνος του άλλου γίνεται δικός μας! Αλλά γίνεται στην ουσία… ή είναι μία πηγή που, επειδή προκαλεί συγκίνηση, ενεργοποιεί τον θυμό, το ολιγόλεπτο ξέσπασμα και το «δυστυχώς, δεν μπορώ να κάνω τίποτα»; Εύχομαι μια μέρα όλοι να βρούμε το σθένος να πούμε με πίστη «ναι, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο»! Τότε η συγκίνηση θα μας κινήσει να δράσουμε!

Η παράσταση «Ο Παρουσιαστής» συνεχίζεται και «εκτός αέρα», με μια εμπειρία που δίνει στον θεατή τη δυνατότητα να συμμετάσχει. Θα θέλατε να μας εξηγήσετε τι σημαίνει αυτό για το κοινό;

Η Ember Remnant και ο Μάνος Κουκουβιός πιάνουν τον παλμό της εποχής! Την ανάγκη για έκφραση, μοίρασμα, και προσφέρουν στο κοινό τη δυνατότητα να μοιραστούν σκέψεις μαζί μας, έχοντας την κάλυψη μίας ανώνυμης εξομολόγησης, όπως ο ηθοποιός έχει την πρόφαση του ρόλου! Τα meet & greet είναι συνηθισμένα στο εξωτερικό, μια εκδήλωση δηλαδή όπου θαυμαστές συναντούν καλλιτέχνες, αθλητές ή πολιτικούς. Γίνεται και εδώ κυρίως με αγαπημένους influencers, αλλά στον θεατρικό χώρο δεν έχει γίνει ποτέ, οργανωμένα από την ίδια την παραγωγή!

Εχετε δουλέψει στην τηλεόραση, στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στο voice acting. Αν σας ζητούσα να επιλέξετε όχι το μέσο αλλά το συναίσθημα που αναζητάτε σε έναν ρόλο, ποιο θα ήταν;

Κάθε μέσο και άλλη διαδρομή, ο προορισμός όμως μπορεί να παραμένει ποιοτικά ίδιος! Η πρόκληση, η αναζήτηση, η εξέλιξη, η διαχρονικότητα και όχι το εφήμερο της επικαιρότητας! Οι όμορφες ακομπλεξάριστες συνεργασίες! Παράδειγμα, θάλασσα, βουνό, χωριό ή πολύβουη μεγαλούπολη… όλα τέλεια, αλλά αυτό που θα «γαργαλίσει» την ψυχή μου είναι πρωτίστως η παρέα!

Από τους «Στάβλους της Εριέτας Ζαΐμη» μέχρι τον Kratos του video game «God of War» και τις πιο πρόσφατες δουλειές σας, υπάρχουν ρόλοι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους. Υπάρχει κάποιος που, κοιτάζοντας σήμερα πίσω, αισθάνεστε ότι σας άλλαξε περισσότερο απ’ όσο καταλάβατε την εποχή που τον κάνατε;

Δεν θέλω να πάω πολύ πίσω, ο «Διάδρομος 2» στο θέατρο ως μία τεράστια αναμέτρηση με τον εαυτό μου, το «Redemption» μία «μεγάλη» ταινία μικρού μήκους με τη Μάνια Παπαδημητρίου, που θα ταξιδέψει το 2027 στα κινηματογραφικά φεστιβάλ, ο Kratos από το voice acting, η τηλεοπτική δουλειά που δυστυχώς δεν μπορώ να ανακοινώσω ακόμη, αλλά έχω ξεκινήσει γυρίσματα και θα προβληθεί το 2027 είναι ρόλοι εντελώς κόντρα σε ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα! Εύχομαι ο Ανδρέας, «Ο Παρουσιαστής» που ζωντανεύει κάθε μέρα και πιο πολύ, να αφήσει μέσα μου το δικό του αποτύπωμα και να φτάσει η αλήθεια του, στις καρδιές των θεατών!

Ο Kratos σάς έκανε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο σε μια νέα γενιά ανθρώπων. Τι σημαίνει για έναν ηθοποιό να τον αγαπούν και να τον αναγνωρίζουν μέσα από μια φωνή;

Βοήθησε ότι μοιάζαμε και εμφανισιακά, αν εξαιρέσεις τον όγκο του, που λένε οι φίλοι gamers, οπότε τον συνδυάζουν εύκολα στο άκουσμα της φωνής! Είναι υπέροχη αυτή η σύνδεση, απολαμβάνω συχνά meet up μαζί τους! Δεν πρόκειται για «καμένους νέους πίσω από οθόνες και πάνω από πληκτρολόγια» όπως νομίζουν πολλοί, αντιθέτως είναι επικοινωνιακά, δημιουργικά, ενθουσιώδη, ωραία άτομα!

Εχετε γνωρίσει από πρώτο χέρι την ανασφάλεια του ελεύθερου επαγγελματία καλλιτέχνη. Πόσο δύσκολο είναι σήμερα να παραμείνει κανείς δημιουργικός όταν η καθημερινότητα απαιτεί διαρκώς να σκέφτεται την επιβίωση;

Οχι γκρίνια! Δράση! Προσπαθούμε να είμαστε ένα βήμα πιο μπροστά, είμαστε teamwork οικογένεια, αυτό βοηθάει! Προσπαθώ να μην εξαρτώμαι πάντα από το κάλεσμα κάποιου σε κάτι καλλιτεχνικό, ρισκάρω να το δημιουργήσω αν χρειαστεί! Η ζωή είναι «επικίνδυνη», άλλωστε!

Ζούμε σε μια εποχή όπου η εικόνα, η ταχύτητα και η δημόσια έκθεση μοιάζουν να έχουν μεγαλύτερη αξία από την ουσία. Τι πιστεύετε ότι κινδυνεύουμε περισσότερο να χάσουμε ως κοινωνία;

Την αληθινή σύνδεση, τη διά ζώσης επαφή! Πρέπει επιτακτικά να βρισκόμαστε, να πηγαίνουμε θέατρο, κινηματογράφο, σε μουσικές σκηνές, συναυλίες, να έχουμε σπίτια ανοιχτά, να μαγειρεύουμε αληθινά φαγητά, να τραγουδάμε, να γελάμε και να κλαίμε δυνατά, εύχομαι από χαρά!

Εχετε πει ότι σας αρέσουν τα έργα εποχής αλλά και το science fiction και ότι αγαπάτε να λύνετε μυστήρια. Αν μπορούσατε να ταξιδέψετε ως ηθοποιός σε μία άλλη εποχή ή σε έναν φανταστικό κόσμο, ποια ζωή θα θέλατε να δοκιμάσετε για λίγο;

Με εξιτάρει η ελευθερία, να βρεθείς σε άλλους τόπους σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, που προσφέρει η υποκριτική! Αγαπώ την έρευνα στην κουλτούρα των ανθρώπων άλλων εποχών! Λατρεύω τις ερωτήσεις και να ψάχνω απαντήσεις! Οσο για το άγνωστο, που έρχεται από ένα ακραία τεχνολογικά μέλλον, μόνο μέσω της μυθοπλασίας ή της επιστήμης μπορούμε να το προσεγγίσουμε! Θα ήθελα να ταξιδέψω στο μέλλον και να γυρίσω στα κορίτσια μου και στον σκύλο μου, τον Boy, το βράδυ!

Με τη σύζυγό σας, τη Λιάνα, και την κόρη σας, την Ελισάβετ, έχετε δημιουργήσει ένα πολύ δεμένο οικογενειακό σύμπαν. Τι έχετε μάθει μέσα από αυτό για την αγάπη, την υπομονή και το «μαζί»;

Εεεεεε, έχουμε και τον Μποάκο μας! (γελάει) Τα παιδιά για τους γονείς είναι οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι! Σε αυτό το σπίτι ζούσε και η Βέτα μας… (σ.σ.: η αξέχαστη ηθοποιός Βέτα Μπετίνη ήταν πεθερά του), είναι σαν να μην έφυγε ποτέ… όμως λείπει η φυσική της παρουσία! Επειτα από αυτή τη μεγάλη απώλεια… κρατάμε τη στάση της στη ζωή, ζούμε και απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή με την ψυχή μας, μοιραζόμαστε ό,τι νιώθουμε, αγαπάμε δυνατά τον κόσμο μας, είμαστε παρόντες! Ολα είναι στο εδώ και στο τώρα… μόνο η αγάπη που δίνουμε μας ανήκει… μόνο αυτή μένει!

Info

«Ο Παρουσιαστής», κείμενο Μάνου Κουκουβιού και σκηνοθεσία Νίκου Ιωαννίδη.
(από 15/10) και κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στο θέατρο Αυλαία στον Πειραιά.
Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Χαβρές, Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη, Γιάννης Γκρέζιος, Κατερίνα Αντζουλάτου, Κώστας Μελισσάς, Αναστασία Ζούλια.