Ασε τις ελιές ήσυχες, σύντροφε…

Η μάνα μου έχει από τον παππού μου περίπου 28 στρέμματα ελιές και τέσσερα αμυγδαλιές στο τιμημένο Μαυρομμάτι Θηβών. Ο συνονόματος παππούς μου άρχισε να ξεχερσώνει τον λόγγο από θεόρατα πουρνάρια, μόνος, με τσεκούρι, πριόνι, το άλογο και τριχιές για το πιο δύσκολο, να ξεριζώσει τις ρίζες. Ξεχέρσωνε και φύτευε γη που είχε παραχωρήσει στα γύρω υψώματα η Εταιρεία Κωπαΐδος στους αγρότες των γύροθεν κοινοτήτων. Ξεκίνησε στα 14 του, διέκοψε για να πάει πολεμώντας ως κοντά στην Αγκυρα, γύρισε φέρνοντας λάφυρα όπλα του εχθρού, τεκμήρια της ανδρείας του, συνέχισε το τιτάνιο έργο μετά το 1922 και το ολοκλήρωσε το 1937, τη χρονιά που γεννήθηκε η μάνα μου.

Τέτοια λιοστάσια, φτιαγμένα με τόσο αμέτρητο κόπο και υπομονή, τα ονομάζω Μικρούς Παρθενώνες του μόχθου του Ελληνα αγρότη, της ραχοκοκαλιάς του Εθνους, μαζί με τους βοσκούς και τους παπάδες και τους δασκάλους. Τους παπάδες μας που ζουν μαζί με το ποίμνιό τους και τους παλιούς καλούς δασκάλους που μας μάθανε Ελληνικά, Ιστορία, Γεωγραφία, φιλοπατρία, σεβασμό και φιλοτιμία. Ολα μου τα καλοκαίρια, ως την α’ γυμνασίου, που έφυγε από τη ζωή, τα πέρασα μαζί του.

Είχα εργολαβία να καθαρίζω τα δέντρα με την κοσόρα από τις κωλορίζες, τη βαριά αυτή κοπίδα, που μπορείς να σχίζεις και ξύλα, με έμαθε να θερίζω με το χειροδρέπανο στάρι που έσπερνε ανάμεσα, για να μη βάζουν μέσα τα κοπάδια οι βοσκοί και τα γίδια φάνε τα μπολιάσματα. Μια εποχή χαμένη στην αχλή του χρόνου, στην παιδική ηλικία μιας άλλης εποχής με πράγματα που αγαπούσα και δεν υπάρχουν πια. Δεν υπάρχει η ημίκλειστη οικιακή αγροτική οικονομία, όπου με ένα ζευγάρι άλογα, στα τελευταία χρόνια μουλάρια, και έναν γάιδαρο, το αγροτικό νοικοκυριό του σκληροτράχηλου Αρβανίτη προγόνου μου παρήγε πολλά από όσα χρειαζόταν, και άλλα τα αντάλλασσε και κάποια τα πωλούσε σε εμπόρους για να έχει μετρητά για άλλες ανάγκες.

Με την αθωότητα ενός παιδιού που αγαπάει τα ζώα και τον φυσικό βίο, αγαπούσα κι αγαπώ εκείνη τη ζωή και ακόμη τρέφω άπειρο σεβασμό για τους ανθρώπους τόσων γενεών που έχτισαν παντού στον Ελληνισμό τέτοιους Μικρούς Παρθενώνες. Αυτή η ζωή δεν υπάρχει πια και οι άνθρωποί της ζουν στη μνήμη των απογόνων τους αλλά και σε κάτι άλλο. Ζουν μέσα από τη γη που ημέρωσαν, στο λάδι που μπαίνει στο φαγητό και το τραπέζι μας, στον ίσκιο από τις εκατοχρονίτικες και πάνω ελιές, που κάποτε ήταν ένα λιγνό κλαράκι, που περίμενε να τελειώσουν δύο δυνατά χέρια και η τσάπα την ετοιμασία του υπεραιωνόβιου λίκνου του.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μεγάλο μέρος της ζωής μας ήταν αυτό, αν θα έχουν λάδι φέτος, πότε θα τις κλαδέψουμε, θα ρίξουμε λίπασμα. Οι γονείς μου 35 χρόνια έπαιρναν όλη την άδειά τους για τη συγκομιδή. Αυτές ήταν οι… διακοπές τους μια ζωή. Φοιτητής κατέβαινα κι εγώ από τη Θεσσαλονίκη να βοηθήσω και το βράδυ μαζευόμασταν όλοι γύρω από τη φωτιά και όλα είχαν υπέροχη γεύση μετά από σκληρή δουλειά. Λάδι, ψωμί, κρασί, είσαι νοικοκύρης, έλεγε ο πατέρας μου. Τώρα πήραμε εμείς τη σκυτάλη και θα την παραδώσουμε και στα παιδιά και εγγόνια μας.

Οταν λοιπόν είδα τον Τσίπρα να καμώνεται πως μαζεύει ελιές, αυτός κι άλλοι δυο τρεις με δέκα ματσουλαραίους γύρω γύρω με τα κινητά και τις κάμερες, δεν θύμωσα, απλώς σκέφτηκα πως καλά να πάθουμε, αφού καταδεχόμαστε να μας δουλεύουν τουφεκαλεύρηδες και ταβλαδόροι. Είναι χλεύη προς τον αληθινό μόχθο των κανονικών ανθρώπων, που δεν έχουν ζήσει μια ζωή κερασμένη, αφού λουφάρανε και στη στρατιωτική θητεία.

Και εξηγούμαι, το σχόλιο αφορά και κάτι ελαφροδεξιούς, λιοντάρια του πατριωτισμού, που έχουν ένσημα μόνο στην… Interamerican και υπηρέτησαν στην εξέχουσα του Da Capo. Αγαπώ τους απλούς κανονικούς ανθρώπους, οι οποίοι απαιτούν να διοικούνται διά του παραδείγματος, το οποίο δεν είναι άλλος ένας τρόπος διοίκησης, είναι ο μόνος τρόπος διοίκησης.

Και είναι πάντα κωμικό να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι. Φαίνεται. Δεν είμαστε χαχόλοι να μας εντυπωσιάζει ένας τύπος που προσποιείται πως μαζεύει ελιές. Ασ’ τες ήσυχες, ρε φίλε. Πιάσε το τάβλι και τα ζάρια, παίξε πόρτες, πλακωτό, φεύγα, αυτά που ξέρεις. Ασε τις ελιές σε εμάς που ξέρουμε.

*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς