Ο Αλ. Τσίπρας μήνες τώρα βαδίζει στη γραμμή του Κ. Καραμανλή
H N.Δ. δεν έχασε τις εκλογές στις κάλπες της Κυριακής, στο δημοψήφισμα τις έχασε. Καιρό τώρα επισημαίνουμε από αυτήν εδώ τη θέση ότι η δραματική εκείνη εκλογική διαδικασία άλλαξε τη χώρα· ότι την επανίδρυσε· ότι παραδοσιακά κάστρα της συντηρητικής παράταξης υπάκουσαν στην εντολή του Τσίπρα και επέλεξαν το «όχι»· ότι η εκλογική συμπεριφορά των Ελλήνων δεν είναι ίδια πλέον, ούτε οι διαχωριστικές γραμμές ίδιες. Μάταια, μονότονα, σε σημείο γραφικότητος καμιά φορά, παρατηρούμε ότι ο Τσίπρας οικοδομεί προσεκτικά από τον Ιανουάριο έως σήμερα ένα δικό του εκλογικό ακροατήριο με ευθεία αναφορά στα λαϊκά στρώματα, ορολογία που χρησιμοποίησε επανειλημμένως στον νικητήριο λόγο του προχθές βράδυ.
Μάταια, μονότονα, γραφικά, σημειώνουμε ότι ο Τσίπρας πολιτεύεται με δανεική ατζέντα, την ατζέντα Καραμανλή του 2004, η οποία ηχεί ως μουσική στα αυτιά των οπαδών της Ν.Δ. Μάταια, μονότονα, γραφικά, λέμε ότι Ευρώπη δεν σημαίνει άνευ όρων αποδοχή στις Βρυξέλλες. Ανήκομεν εις την Δύσιν δεν σημαίνει ότι κλείνουμε την πόρτα στον Πούτιν. Αγαπάμε την ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει ταυτιζόμαστε με τη διαπλοκή. Αυτή δεν ήταν άραγε η ατζέντα Καραμανλή; Πάνω στα ίχνη της δεν βαδίζει μήνες τώρα ο Τσίπρας; Νέο βασικό μέτοχο πάνω στο κείμενο του Παυλόπουλου δεν κατέθεσε ο Παππάς; Στην πραγματικότητα ο νεόκοπος ηγέτης της Αριστεράς προσπαθεί να ολοκληρώσει την ανολοκλήρωτη επανάσταση του 2004-2009. Ας μην υπάρχει λοιπόν απορία γιατί κατάφερε να επιτύχει αυτή τη διαφορά. Να κάνουν κάποιοι και τον σταυρό τους από πάνω που η Ν.Δ. υιοθέτησε με την αρχηγία Μεϊμαράκη ξανά έστω αυτόν τον τελευταίο μήνα την κληρονομιά του Καραμανλή και δεν διαλύθηκε η κεντροδεξιά παράταξη στην Ελλάδα. Διότι στην πραγματικότητα ο απώτερος στόχος του αυτός ήταν, έστω και αν δεν τον πέτυχε: Η διάλυση της Κεντροδεξιάς.
Οποιος θέλει λοιπόν να καταλάβει τι συνέβη στην Ελλάδα αυτούς τους εννέα μήνες δεν έχει παρά να μελετήσει καλά την εκλογική συμπεριφορά των Ελλήνων μετά το δημοψήφισμα. Στην πραγματικότητα δεν νίκησαν τα πρόσωπα αλλά μια εθνική πολιτική γραμμή, η οποία χαράχτηκε με τόλμη του 2004, εφαρμόστηκε, αγαπήθηκε, υπονομεύτηκε, πολεμήθηκε και εν τέλει εγκαταλείφθηκε. Στην πραγματικότητα το πνεύμα Καραμανλή υπάρχει μέσα στον ελληνικό λαό, δεν νικήθηκε και, αφού η παράταξή του το αρνήθηκε, το δανείστηκε μια άλλη παράταξη. Το παράδοξο είναι ότι ο Καραμανλής νίκησε διά της Αριστεράς και όχι διά της Ν.Δ. Οπως γράφει και το χιουμοριστικό μπλουζάκι ενός δημοφιλούς κωμικού, έχουμε «Πρώτη φορά Δεξιά με Αριστερά». Η ανακρίβεια είναι στο «Πρώτη».
Μανώλης Κοττάκης
