Τι πρέπει να κάνουμε εάν θέλουμε πραγματικά ως κοινωνία να έχουμε περισσότερα Ελληνόπουλα
Μιλούσα ακαδημαϊκά στο αμάξι με την κόρη μου, καθώς οδηγούσα για να τη μεταφέρω στο ΚΤΕΛ, ώστε να μεταβεί στην πόλη όπου σπουδάζει. Μου έλεγε για τα όνειρά της, για το μέλλον της, για το πόσο βιάζεται να τελειώσει τις σπουδές της (είναι δευτεροετής), να εργαστεί, να κάνει οικογένεια.
Συγκινήθηκα πάρα πολύ, γιατί στον ενθουσιώδη λόγο της διέκρινα τον δικό μου εαυτό πριν από τρεις δεκαετίες, όταν βιαζόμουν να τελειώσω το πανεπιστήμιο, το μεταπτυχιακό και τη θητεία μου, που ήταν τότε 18 μήνες στον Στρατό, ώστε να ξεκινήσω ουσιαστικά τη ζωή μου.
Στα 28 μου νυμφεύτηκα, αφού τελείωσα όλα τα προηγούμενα, και κάναμε τρία παιδιά. Αν είχα ολοκληρώσει όμως νωρίτερα, πολύ πιθανόν να είχα τέσσερα ή και πέντε παιδιά. Η στατιστική ισχυρή σύνδεση μεταξύ της έγκαιρης ηλικίας γάμου και του αριθμού τέκνων είναι αποδεδειγμένη, αφού το ζευγάρι έχει πολύ παραπάνω χρόνια γόνιμης βιολογικής περιόδου μέσα στον γάμο του.
Εχω πολλές φορές αρθρογραφήσει την ακράδαντη άποψή μου ότι η σοσιαλιστική θέση για επιδοματική στήριξη των γονέων με παιδιά δεν πρόκειται να λύσει ούτε στο παραμικρό το Δημογραφικό. Θέλουμε πραγματικά ως κοινωνία να έχουμε περισσότερα Ελληνόπουλα; Να μειώσουμε το λύκειο κατά ένα έτος, να αποφοιτάς από το πανεπιστήμιο στα τρία έτη -όχι στα τέσσερα- και να έχεις δικαίωμα να επιταχύνεις τις εξετάσεις των μαθημάτων, ώστε να έχεις την ευκαιρία να ολοκληρώσεις τις σπουδές σου σε 18 ή 24 μήνες.
Η θητεία για τους άντρες να ολοκληρώνεται ακριβώς μετά το λύκειο, στα 17 τους έτη, ώστε να μην έχουν μόνιμο βραχνά στη νεανική ζωή τους την υποχρέωση της στράτευσης. Οι νέοι να είναι λειτουργικοί πολίτες της κοινωνίας ακόμα και στα 20 έτη τους, να εργάζονται, να κάνουν οικογένειες νωρίς στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους και όχι στην τέταρτη ή στην πέμπτη.
Η θέση αυτή βασίζεται σε απλά μαθηματικά, μαζί με βασικές αρχές ανθρώπινης βιολογίας. Αρχές δηλαδή που κάθε κοντόφθαλμο και σοσιαλιστικά παραληρηματικό κράτος αρνείται να υιοθετήσει.
Αντί να στοχεύσουμε στη ρίζα του κακού για το Δημογραφικό, στρέφουμε αλλού το βλέμμα μας και προσπαθούμε να αποφύγουμε την πραγματικότητα, ότι σε έναν όλο και πιο επιταχυνόμενο τεχνολογικά κόσμο, εμείς τοποθετούμε συνεχώς εμπόδια στη νεολαία μας, ώστε να μη γίνουν από νωρίς παραγωγικοί, δημιουργικοί και να ξεκινήσουν την οικογένειά τους, να γεννήσουν πολλά υγιή παιδάκια στη σωστή βιολογική ηλικία, να τεθεί το θεμέλιο για το μέλλον όλων μας.
*Διδάκτωρ Πληροφορικής
