Ο κυνισμός μιας εξουσίας που εργαλειοποιεί μειονότητες και κρατικούς αξιωματούχους, αλλά, όταν υπάρχει κόστος, τους εγκαταλείπει – από τους ΛΟΑΤΚΙ έως τους γραμματείς. «Καίει» κόσμο η «εμπορία επιρροής κατ’ εξακολούθησιν»
Το κίνημα των ΛΟΑΤΚΙ γνώρισε φέτος μία οδυνηρή έκπληξη: οι βασικοί εκφραστές του πολιτικού συστήματος που ψηφοθηρούν όλα αυτά τα χρόνια ασύστολα επενδύοντας στην ιδιαιτερότητα χιλιάδων Ελλήνων, κατ’ ακρίβεια στον διαφορετικό σεξουαλικό τους προσανατολισμό, τους γύρισαν την πλάτη.
Το υπουργείο Μεταφορών έδωσε εντολή να μην αναρτηθούν μέσα στο μετρό της Αθήνας αφίσες που διαφήμιζαν το gay pride της πλατείας Συντάγματος, ενώ την Κυριακή, με εξαίρεση τους Χάρη Δούκα, Στέφανο Κασσελάκη και Ζωή Κωνσταντοπούλου, όλοι οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί και βουλευτές που παρέλαυναν τα προηγούμενα χρόνια εξαφανίστηκαν. Οι ΛΟΑΤΚΙ έγιναν αόρατοι για τους υποκριτές.
Δεν είδαμε αυτή τη φορά, όπως στο παρελθόν, ούτε τον κ. Σκέρτσο ούτε τον κ. Γεραπετρίτη ούτε την κυρία Αγαπηδάκη (πολιτεύεται και ψηφοθηρεί με την παχυσαρκία τώρα) ούτε τον «υποδιοικητή» Αλέξη Πατέλη ούτε τον βουλευτή Επικρατείας Γιώργο Σταμάτη, για να θυμηθώ πρόχειρα μερικά από τα ονόματα που είχαν δώσει το «παρών» σε προηγούμενες παρελάσεις. Δεν είδαμε επίσης ούτε τον Αλέξη Τσίπρα, που διανύει τη συντηρητική φάση του πλέον, ούτε τον Νίκο Ανδρουλάκη ή κάποια αντιπροσωπία του ΠΑΣΟΚ, πέραν μιας σημαίας που αποτελούσε συνδυασμό του ουράνιου τόξου και του ήλιου του ΠΑΣΟΚ.
Και βεβαίως δεν είδαμε την Αμερικανίδα πρέσβειρα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, σε σημείο που να σκεφτόμαστε πως οι υπερήφανοι ιδεολόγοι του Μαξίμου εξαφανίστηκαν επειδή άλλαξαν γνώμη και οι ΗΠΑ! Τόσο «δούλοι». Η στρατηγική της κυβέρνησης προς τις εκλογές δεν συμπεριλαμβάνει αυτή τη φορά τους ομοφυλοφίλους.
Συμπερίληψη τέλος. Προσωπικά διαφωνώ με την απαγόρευση των αφισών στο μετρό, γιατί από θέση αρχής είμαι υπέρ της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, αλλά ας σκεφτεί και το κίνημα πώς συμπεριφέρθηκε όταν το μετρό απαγόρευσε το 2021 την ανάρτηση αφισών για ένα συνέδριο οικογενειακών οργανώσεων που αφορούσε τις αμβλώσεις και τελούσε μάλιστα υπό την αιγίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Οχι απλώς δεν προστάτευσε την ελευθερία έκφρασης, αλλά πρωτοστάτησε στις αντιδράσεις για την απόσυρση της αφίσας, παρασύροντας και την τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που απέσυρε την αιγίδα.
Φιλελεύθερος δεν μπορεί να είσαι α λα καρτ. Τη μία να διαμαρτύρεσαι γιατί δεν επιτρέπουν σε εσένα και την άλλη να χαίρεσαι επειδή απαγορεύουν σε άλλους! Ωστόσο το θέμα μου σήμερα δεν είναι η ελευθερία έκφρασης και το αν κάποιοι διαμαρτύρονται για την απαγόρευση στο μετρό, όταν οι ίδιοι δεν επιτρέπουν σε μια φανατισμένη, έστω, φοιτήτρια να έχει διαφορετική άποψη για το ουδέτερο «το» και να διαμαρτύρεται επειδή χρησιμοποιούνται θρησκευτικά σύμβολα στις παρελάσεις υπερηφάνειας. Ευτυχώς δεν είδαμε τέτοια περιστατικά στην πορεία των Αθηνών.
Το θέμα είναι πώς το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας και η Νέα Δημοκρατία χρησιμοποίησε τους ομοφυλοφίλους για να ικανοποιήσει διεθνείς επιδιώξεις της και να παραστήσει τη μεταρρυθμιστική, αλλά το… πίστευε τόσο πολύ, ώστε στην πρώτη στροφή, μόλις άλλαξε πρόεδρος στις Ηνωμένες Πολιτείες, άρα η φορά του ανέμου, και μόλις κατάλαβε ότι ότι πλησιάζουν οι δύσκολες εκλογές, τους πέταξε «σαβούρα στη θάλασσα». Ελπίζουμε το κίνημά τους να αντιλαμβάνεται τώρα ότι είναι πιο τίμιο να αντιπαρατίθεται με κάποιους που έχουν διαφορετικές απόψεις με τους ίδιους επί θεμάτων όπως εμείς, παρά με κάποιους που τους παριστάνουν τους φίλους και στην πρώτη στροφή κάνουν πως δεν τους ξέρουν και τους «αδειάζουν».
Το θέμα μου σήμερα, με αφορμή την απουσία των υπουργών του Μαξίμου από το gay pride, είναι στο πώς συνολικότερα φέρεται η Νέα Δημοκρατία απέναντι σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και σε ομάδες κρατικών ή κομματικών στελεχών – είτε νόμιμων είτε παρανόμων. Δικών της πάντως! Τους συμπεριφέρεται σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Αναφερόμαστε στον κυνισμό της στυμμένης λεμονόκουπας, της οποίας η μόνη ορατότητα είναι η εξουσία, όχι οι άνθρωποι.
Αιφνίδια μοναξιά
Σε κάποιους που αξιοποιούν είτε κοινωνικές ομάδες είτε κομματικούς φίλους για ίδιους σκοπούς, τους στύβουν, τους χρησιμοποιούν, τους εκμεταλλεύονται, τους παίρνουν όλους τους χυμούς και στο τέλος τους πετάνε στην άκρη. Δεν είναι μόνο το κίνημα των ΛΟΑΤΚΙ που γνώρισε αυτή την αιφνίδια μοναξιά φέτος. Είναι -για να πάω σε ένα άλλο θέμα, που όμως συνδέεται με το σημερινό σημείωμα- και εκείνοι που μπαίνουν μπροστά ως μεσαία στελέχη μέσα στον κρατικό μηχανισμό επικεφαλής σε κυκλώματα είτε παράνομης έκδοσης αδειών είτε παράνομων κοινοτικών επιδοτήσεων.
Οσο τα πράγματα πηγαίνουν καλά, έχουν τίτλους, θέσεις και αξιώματα, φωτογραφίες με τον πρωθυπουργό και με υπουργούς, αλλά μόλις κάτι στραβώσει, τους πετάνε στα σκουπίδια. Τους βάζουν φυλακή, ενώ οι ηθικοί αυτουργοί λευκές περιστερές. Οι υποθέσεις με τα σκάνδαλα στις πολεοδομίες, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και με τα Τέμπη είναι ακριβώς αυτές. Προχθές ο πρωθυπουργός έκανε ότι δεν ξέρει όλους όσοι εμπλέκονται στο σκάνδαλο των πολεοδομιών. Δεν ξέρει τον γενικό γραμματέα του στο Περιβάλλοντος που ήθελε να τον κάνει και υφυπουργό του. Λεμονόκουπα. Δεν ξέρει τον γενικό του γραμματέα που είχε διορίσει πρόεδρο στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Λεμονόκουπα.
Δεν τον ξέρει και η υπουργός Πολιτισμού, αν και συνταράσσεται το υπουργείο της από ένα τέτοιο σκάνδαλο που αφορά τη λειτουργία του ΚΑΣ, και δεν έχει βγει να πει μία λέξη και να αναλάβει τουλάχιστον την πολιτική ευθύνη. Λεμονόκουπα. Δεν ξέρει ο πρωθυπουργός τον γενικό γραμματέα του στη Μετανάστευση που του είχε δώσει το χρίσμα να πολιτευτεί με τη Ν.Δ. στη Σάμο. Λεμονόκουπα. Και κάνει πως δεν καταλαβαίνει και κάτι άλλο: οι άνθρωποι που μπήκαν στη φυλακή για το σκάνδαλο των πολεοδομιών μπήκαν με την κατηγορία της «εμπορίας άσκησης επιρροής κατ’ εξακολούθηση». Σας θυμίζει κάτι αυτό; Είναι η κατηγορία που περιλαμβάνεται στα πορίσματα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τους βουλευτές και θεωρήθηκε «αστεία».
Για τους βουλευτές θεωρείται περίπου νόμιμο το να ασκούν επιρροή σε προέδρους δημόσιων οργανισμών ακόμα για την ικανοποίηση παράνομων αιτημάτων. Δυστυχώς για όλους, η ελληνική Δικαιοσύνη τούς προφυλάκισε για την εμπορία άσκησης επιρροής κατ’ εξακολούθηση. Ετσι δικαιώνει πανηγυρικά το νομικό σκεπτικό της κυρίας Κοβέσι και στη θέση των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, που αυτήν τη στιγμή αναμένουν τις τελικές αποφάσεις για τη δίωξή τους ή όχι, δεν θα αισθανόμουν και τόσο ευτυχής. Αλλά ο κύριος πρωθυπουργός στη συνέντευξή του στον κ. Χατζηνικολάου μάς κόμισε και πάλι την άποψη ότι το σκάνδαλο των πολεοδομιών είναι περίπου διαχρονικό και ότι εκείνος έχει αναλάβει και πρωτοβουλίες. Για τον ΝΟΚ, λέξη.
Εδώ κάποιοι πήγαν να αλλοιώσουν βάρβαρα τη μορφή της Κηφισιάς και να γκρεμίσουν παλαιά νεοκλασικά για να οικοδομήσουν με τον νέο οικοδομικό κανονισμό τέρατα και ο πρώην κάτοικος Κηφισιάς κ. Μητσοτάκης απλώς έκανε ότι δεν ήξερε, αλλά είχε δώσει και γραμμή μαζικής ακύρωσης αποφάσεων των δημοτικών συμβουλίων που αμφισβητούσαν τον νέο οικοδομικό κανονισμό. Τόσο «διαχρονικό» σκάνδαλο. Κάπως έτσι θα πορευτούμε μέχρι τις εκλογές. Με έναν πρωθυπουργό και ένα κόμμα που θα κάνουν ότι δεν ξέρουν πρόσωπα με τα οποία συμπορεύτηκαν και τα εργαλειοποίησαν είτε για ψηφοθηρία, όπως το κίνημα των ομοφύλων, είτε για άλλους λόγους.
Εναν πρωθυπουργό που θα κάνει πως δεν ξέρει τι συμβαίνει γύρω του, ακόμα και λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Μέγαρο Μαξίμου, στο Γαλάτσι, στην Κηφισιά ή στην οδό Νίκης, όπου εδρεύει το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, του οποίου ο πρόεδρος είχε υπογράψει την υποψηφιότητά του για την αρχηγία το 2016. Εχει ενδιαφέρον να δούμε αν ο ελληνικός λαός θα το αγοράσει όλο αυτό κι αν με τη σειρά του, αφού πει «ναι» στις παροχές του φθινοπώρου, πετάξει κάποιον με τη σειρά του σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Το νόμισμα έχει πάντοτε δύο όψεις.
