Κάθε μέρα μάς προσφέρονται χιλιάδες ευκαιρίες για να καταλάβουμε πού οδεύομεν. Δεν χρειάζεται να σπαζοκεφαλιάζουμε με τις βαρύγδουπες αναλύσεις των οικονομολόγων και των ειδημόνων της «γεωπολιτικής» (άλλο φρούτο τούτο) και τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για την «Ελλάδα που αλλάζει». Χθες η ευκαιρία συνοψιζόταν σε μια πρωινή βόλτα στα Βριλήσσια. Εκεί, στις επτά το πρωί, ένας 66χρονος άνθρωπος βγήκε να περπατήσει με το σκυλάκι του και κατέληξε στο Νοσοκομείο «Γεννηματάς», κατακρεουργημένος, έχοντας νωρίτερα δει το δικό του ζωντανό να ξεψυχάει στα δόντια ενός άλλου, «καλού και ήσυχου» πλην θηριώδους τετράποδου. Αν αυτός ο μούργος φορούσε φίμωτρο, δεν θα του πολυάρεσε μεν, αλλά ουδέν αξιοσημείωτο θα είχε συμβεί, δε.
Και κάπου εδώ ανοίγει το μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής παράνοιας, με πρωταγωνιστές τους περιβόητους δεσπότες των καρχαριών της ασφάλτου. Μιλάμε για εκείνη την ειδική κάστα ανθρώπων, τους κτηνολάτρες, οι οποίοι αποφάσισαν ότι η αστική συμβίωση προβλέπει να κυκλοφορούν ανάμεσά μας τετράποδα θηρία τριάντα και σαράντα κιλών, με σαγόνια που σπάνε κόκαλα, προφανώς χωρίς φίμωτρο, γιατί «το παιδί είναι ψυχούλα και δεν δαγκώνει». Αυτά τα θηρία μόνο να μας «μυρίσουν» θέλουν και δικαιούνται να χέζουν και να κατουράνε όπου τους αρέσει.
Αυτά τα «παιδιά», λοιπόν, που οι ιδιοκτήτες τους τα αντιμετωπίζουν σαν ισότιμα -αν όχι ανώτερα- μέλη της κοινωνίας και των οικογενειών τους, βγαίνουν παγανιά στους δρόμους. Κι άμα τους γυαλίσει ο οποιοσδήποτε περαστικός ή κανένα άτυχο μικρόσωμο ζωάκι, μετατρέπονται σε φονικές μηχανές.
Το καλύτερο, βέβαια, ξεκινά αμέσως μετά την επίθεση. Αν τολμήσεις και εκφράσεις τον φόβο σου, αν πεις ότι σιχαίνεσαι τη μυρωδιά ή την επιθετικότητα του «κανακάρη» τους, θα δεχθείς μια απίστευτη λεκτική επίθεση. «Εσείς, οι άνθρωποι, είστε τα πραγματικά κτήνη» θα σου πουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων, κοιτάζοντάς σε σαν να είσαι το μίασμα της γης, επειδή προτιμάς να περπατάς στον δρόμο χωρίς να κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα και χωρίς να μυρίζεις τα κάτουρα και τις κακαράντζες τους. Το δικαίωμα του «παιδιού» να κυκλοφορεί ελεύθερο και ασύδοτο υπερέχει του δικού σου δικαιώματος να γυρίσεις σπίτι σου αρτιμελής.
Η απόλυτη αποθέωση του σουρεαλισμού, όμως, δεν βρίσκεται στην ψυχοσύνθεση του κάθε εκκεντρικού ιδιοκτήτη, αλλά στο ίδιο το ελληνικό κράτος και τη νομοθεσία του. Αν το εν λόγω τετράποδο θηρίο επιτεθεί σε έναν άνθρωπο και του προκαλέσει βαριές σωματικές βλάβες, τον στείλει, δηλαδή, στην Εντατική ή τον αφήσει ανάπηρο, ο νόμος εξαντλείται σε ποινές-χάδια. Για τη βαριά σωματική βλάβη σε άνθρωπο δεν προβλέπεται η επιβολή κανενός διοικητικού προστίμου. Μηδέν ευρώ.
Αντιθέτως, αν το ίδιο ζώο σκοτώσει ένα άλλο ζώο, τότε ενεργοποιείται ο νόμος περί ζωοκτονίας, ο οποίος (ορθώς μεν για την προστασία των ζώων, αλλά παράλογα σε σχέση με την ανθρώπινη ζωή) προβλέπει εξοντωτικά διοικητικά πρόστιμα, ύψους δεκάδων χιλιάδων ευρώ και βαρύτατες κακουργηματικές ποινές. Με απλά, λαϊκά ελληνικά: για τους ελληνόφωνους νομοθέτες, αν ένας καρχαρίας της ασφάλτου σού κόψει κάνα δάχτυλο, το κράτος σφυρίζει κλέφτικα. Αν όμως πειραχτεί το ζώο, τότε το… ταμείο του κράτους θυμάται να γίνει αμείλικτο.
Αυτή η πλήρης αντιστροφή των αξιών, όπου η ανθρώπινη ζωή και η σωματική ακεραιότητα κοστολογούνται λιγότερο από το διοικητικό πρόστιμο μιας ζωοκτονίας, δείχνει το μέγεθος του αποπροσανατολισμού μας. Εχουμε φτάσει στο σημείο να θεσπίζουμε νόμους για να χαϊδεύουμε τα αυτιά συγκεκριμένων ακροατηρίων, αφήνοντας τους πολίτες απροστάτευτους απέναντι στην ασυδοσία.
Η κτηνολατρεία βλάπτει σοβαρά την πατρίδα.
