• Η υπόθεση του θανάτου του Μαζωνάκη έχει πάψει να αφορά μόνο όσα συνέβησαν μέσα σε ένα ιατρείο στην Καρνεάδου. Οσο προχωρά η έρευνα και έρχονται στο φως νέα στοιχεία τόσο μεγαλώνει ένα άλλο, ίσως ακόμα σοβαρότερο ερώτημα: πώς λειτουργούσε επί τόσο καιρό ένα ολόκληρο σύστημα χωρίς, όπως εμφανίζονται σήμερα να υποστηρίζουν οι αρμόδιοι, να γνωρίζει κανείς τίποτε;
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Η εικόνα έχει γίνει παράδοξη. Ο υπουργός Υγείας Γεωργιάδης εμφανίζεται να παραπέμπει στις αρμόδιες Αρχές και στη Δικαιοσύνη. Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γ. Πατούλης καλείται να εξηγήσει τι γνώριζε και ποιους ελέγχους είχε πραγματοποιήσει ο ΙΣΑ. Πρόσωπα που είχαν επαφές με εμπλεκομένους καλούνται επίσης να διευκρινίσουν τι ακριβώς γνώριζαν. Και στο τέλος δημιουργείται η εντύπωση ότι όλοι βρίσκονταν κάπου κοντά, αλλά κανείς δεν είχε δει τίποτε. Αυτό ακριβώς δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο…
• Δεν σημαίνει, ασφαλώς, ότι μια φωτογραφία, μια κοινωνική γνωριμία ή μια επαγγελματική επαφή αποδεικνύει γνώση παράνομων πράξεων. Ούτε μπορεί μια καταγγελία να μετατρέπεται αυτομάτως σε ενοχή. Αυτά θα τα κρίνουν τα δικαστήρια. Υπάρχει όμως και η θεσμική ευθύνη, που είναι διαφορετικό πράγμα. Εκτός κι αν συμβιβαστούμε με την αντίληψη ότι την Ελλάδα των σκανδάλων και της διαφθοράς η «παραίτηση» θα συνεχίσει να είναι άγνωστη λέξη…
• Αν ένας γιατρός ή μια δομή δραστηριοποιείται επί χρόνια, αν υπάρχουν καταγγελίες ή ενδείξεις που είχαν φτάσει σε αρμόδιους φορείς, τότε πρέπει να μάθουμε πότε έγιναν έλεγχοι, από ποιους, τι βρήκαν και τι ακολούθησε. Κι αν δεν υπήρχαν καταγγελίες, πρέπει επίσης να εξηγηθεί πώς λειτουργούσε το σύστημα εποπτείας και γιατί όσα σήμερα προκαλούν τέτοιον θόρυβο δεν είχαν εντοπιστεί νωρίτερα.
• Εδώ βρίσκεται και το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα για την κυβέρνηση. Δεν αρκεί ο υπουργός Υγείας να εμφανίζεται ως σχολιαστής μιας υπόθεσης που αφορά τον χώρο τον οποίο εποπτεύει. Ούτε αρκεί ο ΙΣΑ να περιμένει τι θα αποφανθεί η Δικαιοσύνη για να εξετάσει τις δικές του αρμοδιότητες.
• Η ποινική έρευνα αναζητεί εγκλήματα. Ο θεσμικός έλεγχος αναζητεί ευθύνες και παραλείψεις. Το ένα δεν υποκαθιστά το άλλο. Και όσο περισσότερο ανοίγουν στόματα στον ιατρικό κόσμο τόσο λιγότερο πειστική γίνεται οποιαδήποτε προσπάθεια να παρουσιαστεί η υπόθεση ως μια μεμονωμένη ιστορία μερικών προσώπων.
• Ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται αυτές τις ημέρες στις ΗΠΑ. Μπορεί να κάνει όσες διεθνείς επαφές προβλέπει το πρόγραμμά του. Στην Αθήνα, όμως, υπάρχει ένα πρόβλημα που δεν αντιμετωπίζεται με ταξίδια, επικοινωνιακή διαχείριση ή παραπομπή όλων των ερωτημάτων στους εισαγγελείς. Χρειάζονται απαντήσεις.
• Ποιοι γνώριζαν; Ποιοι όφειλαν να γνωρίζουν; Ποιοι έλεγξαν; Πότε έλεγξαν; Τι βρήκαν; Και αν υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια, ποιος τα αγνόησε; Γιατί ύστερα από όσα έχουν προηγηθεί σε άλλες μεγάλες υποθέσεις, το τελευταίο που αντέχει η κοινωνία είναι να ακούσει πάλι ότι κανείς δεν γνώριζε, κανείς δεν είδε και κανείς δεν ευθύνεται. Αυτή τη φορά χρειάζεται να ανοίξουν όχι μόνο τα στόματα. Να ανοίξουν και οι φάκελοι. Και να βγει στο φως όλη η αλήθεια…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
