Ανοίγουν αύριο τα σχολεία. Ο θεσμός του αγιασμού, ευτυχώς, επιβιώνει ακόμα. Ο ανθελληνικός και αντιχριστιανικός γαϊδούρειος ίππος της επίκλησης ορθοπολιτικών αξιών δεν έχει, άχρι τούδε, κατορθώσει να τον καταργήσει. Ξέρετε, με τα γνωστά επιχειρήματα. «Δεν είναι υπέρ της συμπερίληψης μια χριστιανική τελετή.
Θα προσβληθούν οι μουσουλμάνοι, οι βουδιστές, οι ινδουιστές, οι τζαϊνιστές, οι ανιμιστές και άλλοι». Τέλος πάντων, αγιασμός θα γίνει. Θα μαζευτούν τα παιδάκια με τα ανάμεικτα συναισθήματα τρόμου για τις απίστευτες (και οι περισσότερες περιττές) μαθησιακές αγγαρείες που θα τους φορτωθούν, θλίψης για τη λήξη της περιόδου των διακοπών και χαράς που βλέπουν τους φίλους και συμμαθητές τους.
Οι γονείς είναι συνήθως αγχωμένοι, διότι έχουν και άλλες δουλειές να κάνουν. Ανυπομονούν να τελειώσει όλο τούτο το νταβαντούρι, να πάρουν όσα βιβλία δοθούν στους μαθητές και να απέλθουν ησύχως για να επιστρέψουν στην εργασία τους. Οι εκπαιδευτικοί ίσως να είναι οι πιο στρεσαρισμένοι απ’ όλους, γιατί είναι και υπεύθυνοι για τη λειτουργία του σχολείου, τον συντονισμό και την επίβλεψη της ασφάλειας τόσων μαθητών και τον έλεγχο ενός πλήθους που ξεσαλώνει λες και είναι μυριάδες ravers που ξεφαντώνουν σε πάρτι στην Γκόα της Ινδίας.
Στο επίκεντρο της προσοχής, φυσικά, βρίσκεται ο ιερέας και το ματσάκι με τον βασιλικό που βυθίζει στο μπολ με τον αγιασμό για να ραντίσει τις κάρες των εκπαιδευτικών, των μαθητών και όποιων άλλων βρίσκονται εγγύς του βεληνεκούς. Ολοι οι προαναφερθέντες καλώς βρίσκονται εκεί. Δίπλα στον παπά υπάρχει πληθώρα παπατζήδων. Ο λόγος για τους πολιτικάντηδες (δήμαρχοι, περιφερειάρχες, βουλευτές και πολιτευτές της περιοχής).
Πάνε προς άγραν ψήφων. Να τους δουν οι ψηφοφόροι τους και να τους καμαρώσουν. Ας πάνε. Ουδείς θα τους το απαγορεύσει. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα, όμως, να κάνουν τη ζωή δύσκολη των παιδιών, των εκπαιδευτικών, των γονέων και του παπά εκφωνώντας δεκάρικους, αναμασώντας κλισέ και εκθειάζοντας το δικό τους έργο αλλά και του κόμματος ή/και της αυτοδιοικητικής παράταξης που εκπροσωπούν. Είναι εντελώς εκτός του κλίματος της ημέρας και της εκπαιδευτικής διαδικασίας να υποφέρεις επί περισσότερο από μισή ή και μία ώρα ακούγοντας τις μπούρδες που θα σου πουν οι τύποι και οι τύπισσες με τα κακά ελληνικά και τις ακόμα χειρότερες προθέσεις.
Για αγιασμό πηγαίνει ο κόσμος εκεί, όχι για να λούζεται τις αηδίες που έχουν γράψει οι ψηφοθήρες (φέτος όλες αυτές οι αηδίες θα παραπέμπουν στο γλυκερό, ανούσιο ύφος της Τεχνητής Νοημοσύνης). Σου τρώνε τον χρόνο, σου χαλάνε τη διάθεση και δεν κάνουν καν αυτό που αρχικά επιδιώκεται: δηλαδή ψηφοθηρία. Ούτε μία ψήφος δεν κερδίζεται από τις ατέρμονες παρόλες των πωλητών φυκών και μεταξωτών κορδελών. Κι εδώ υπάρχει τεράστια η ευθύνη των διευθυντών των σχολικών μονάδων. Να μην καλοπιάνουν την εξουσία επιτρέποντας την εκφώνηση λόγου από τον κάθε πικραμένο.
Επίσης, παρακαλούνται να μη μακρηγορούν στα λογύδριά τους και οι εκπρόσωποι των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων. Ας μην κορδώνονται για το έργο τους (δυο μπαζάρ, ένα παρτάκι με αμερικανιές, ένας τοίχος του σχολείου που βάφτηκε). Δεν πολέμησαν δα και στον Γρανικό στο πλευρό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Να πάμε στα σχολεία, να ακούσουμε την ακολουθία του αγιασμού, να κάνουμε τον σταυρό μας, να πάρουμε τα βιβλία και να φύγουμε. Λίγος σεβασμός στον χρόνο και στη διάθεση των άλλων δεν βλάπτει.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
